« July 2005 | Main | September 2005 »
August 22, 2005
The Red Fez
Na de gezellige avond met Dico en Mirella in Casablanca (Cambridge) heb ik de smaak te pakken en wil ik vaker gaan 'stappen'. Ja, ja het wordt nog wat met mij. Ik heb voor de tweede keer mijn hakken aangedaan. B.O.A. Patricia en haar vriend Sebastiaan komen over een paar weken op bezoek en zij zal bevestigen dat mijn kleding- en schoenencollectie nog nooit zo uitgebreid en uitdagend zijn geweest.
Voor die vrijdagavond had ik Anne uitgenodigd om cocktails te drinken en wat hapjes te eten in 'The Red Fez'. Paul kon helaas niet mee, want hij zat die week in Engeland voor zijn werk. Joe kwam 's avonds laat thuis uit Vermont en kon ook wel een verzetje gebruiken.
Iedere 3e donderdag van de maand ga ik met een aantal (Amerikaanse) meiden cocktails drinken. Een soort BOAs, maar dan de 'Cocktail Club'. Iedere maand kiest een van de meiden een locatie. Zo leer ik Boston van een andere kant kennen en ben ik dus ook The Red Fez tegengekomen.
Vanwege de vakantietijd was het heel rustig. The Red Fez is een mooi restaurant met schitterende tapijten aan de muur en marokkaanse lampen aan het plafond. We hadden de hele eetzaal voor onszelf die avond, wat wel wat ongezellig was. Na een aantal martinis merkten we daar echter niets meer van.
Anne en Joe zijn een dodelijke combinatie. Beiden zijn geobsedeerd door lekker eten en drinken en de rekening was dan ook veel hoger dan mijn Nederlands zuinigheid kon behappen. Maar we hebben ervan genoten.
After a great night out with Dico en Mirella at Casablanca in Cambridge, I felt the need to 'go out' more often. And so for the second week in a row I dressed up and invited Anne and Joe for a night of cocktails and dinner at The Red Fez in Boston. Unfortunately Paul could not join, because he spent the week in London for work.
I am part of a women's Cocktail Club that meets every 3rd Thursday of each month. We all take turns in picking a location, which is a great way to get to know new places in Boston. This is also how I got to know about The Red Fez. The restaurant is gorgeous with carpets on the wall and colorful Morrocan lights. Unfortunately that night the restaurant was practically empty. But after a few cocktails we did not seem to notice that anymore.
Anne and Joe are a lethal combination: both are obsessed with good food and wine and so what started out as a few drinks and some snacks turned into a real feast.
Posted by Femke at 05:03 PM | Comments (0)
August 15, 2005
More food and friends
Omdat Joe de afgelopen en komende maanden zijn werkweken in Vermont heeft doorgebracht/doorbrengt (3,5 uur rijden van Boston) hebben we niet veel sociale contacten onderhouden. Afgelopen weekend was dan ook een echte inhaalslag. Het begon vrijdagavond in Cafe Casablanca http://www.casablanca-restaurant.com/menu_bar.html met Mirella en Dico. Voor het eerst in maanden waren Joe en ik samen na 10 uur op pad en het was heel gezellig. Heerlijke cocktails en de hapjes waren nog beter. We hebben zoet en zout door elkaar besteld en we aten tonijn en bramentaart tegelijkertijd. Ik had een nieuwe jurk aan die al maanden voor de juiste gelegnheid in de kast hing en hakken!!!! Nog nooit op zulke hoge hakken gelopen en het ging heel goed. Zonder wiebelen. Ben meteen enthousiast om mijn garderobe uit te breiden met allemaal verschillende hakken.
Zaterdag zijn we naar een Outlet mall geweest. hier verkopen alle grote merken hun restpartijen. Zoals gewoonlijk is Joe geslaagd en heb ik niets gekocht. Ik heb echt de grootste moeite om leuke kleding hier te vinden. Ik vind het over het algemeen conservatief en saai, of juist heel veel roesjes en pastel (gatver). De kleding die ik wel mooi vind is meteen heel duur en vaak van een echte 'designer'. Hopelijk slaag ik in Portugal tijdens onze vakantie, anders moet ik toch echt snel een keer naar Nederland voordat de uitverkoop over is. Het winkelen werd beloond met een uitgebreid etentje bij Paul en Anne. Vanwege hun vakantie hebben we elkaar zeker een maand niet gezien en normaal zien we elkaar iedere week wel een keer. We hadden veel om over bij te kletsen. Anne was vroeger chef in een restaurant en het lukt haar niet om simpel te koken. Het voorgerecht bestond uit 5 soorten kaas, 3 soorten brood, meloen en ham. Het hoofdgerecht uit asperges, shitake champignons, zwaardvis, zalm en zelfgemaakte salsa. Het toetje uit zelfgebakken kaneelkoekjes. We zijn zowat naar huis gerold i.p.v. gereden.
Zondag moesten we alweer eten. Dit keer gingen we brunchen met Jen en Scott. Joe heeft tijdens zijn studententijd met Jen in een studentenhuis gewoond en zij woont nu ook in Boston. Ik had moeite om aan eten te denken, maar het is gelukt: ik heb heerlijke pancakes met heel veel fruit op. Om ons schuldgevoel over de vele calorien weg te werken zijn Joe en ik 's middags naar de sportschool gegaan. Het regent hier al een paar dagen enorm (gisteren zelfs hagel) met fikse onweersbuien (eng!), dus konden we niet met de wielrenfiets weg. Die avond hebben we voor pampus op de bank gehangen. Helaas hebben we nog steeds geen TV, dus die konden we er niet bij aan zetten.
Vanmorgen is Joe om 8 uur weer naar Vermont vertrokken en ik zie hem pas vrijdag weer.
Because Joe will spent most of his work-weeks in Vermont the coming months, we planned a real social-weekend. It all started Friday night in Casablanca http://www.casablanca-restaurant.com/menu_bar.html in Cambridge for cocktails with Dico and Mirella. For the first time in weeks Joe and I were out after 10 pm all dressed up. I wore a new dress and heels!!! Never knew I could walk on heels, but I pulled it off without wiggling. The drinks were good, but the food was even better. At one point we had tuna, figs, chocolate cake and berry-tart on the table at the same time. .
Saturday we went to Wrentham Outlet and as always the only one who bought anything was Joe. I have the hardest time finding clothes here. The style is more conservative and boring than I prefer and as far as I can tell the American woman is destined to dress in black or pastels. I cannot stand more pastels, more flowers and soft toned see-through tops. The clothes that I like, end up being very expensive and are usually from a real 'designer'. Hopefully I will find some nice things in Portugal in October or I will have to fly back to the Netherlands for a shopping trip. Our shopping was rewarded by Anne's cooking. We had not seen Paul and Anne in a very long time, because of their vacation. Joe and I have really missed them. Their new kitchen is finished and I am super jealous of the bright orange floor. Anne always spoils us with very good wine, cheese, bread, fish, etc. This evening was no exception. Late at night, we almost rolled home, instead of drove.
Sunday morning we had to eat again! Brunch with Jen and Scott. Jen is Joe's old room/housemate from college. She now lives in Boston with her fiance Scott. We went to Jamaica Plain for a delicious brunch and had a great time catching up. To get rid of our calory-guilt we went to the gym that same afternoon. The weather has been awful these past few days: rain and loud thunder storms. Sunday evening, all we could do was lie on the couch and pretend to be healthy vegetables.
This morning Joe left for Vermont and I won't be seeing him till Friday.
Posted by Femke at 07:29 PM | Comments (0)
August 13, 2005
Swanboat - Zwaan Kleef Aan
Half augustus ben ik met mijn collega's op een uitstapje geweest. Twee stagiaires vertrokken die week en als dank werd onze hele afdeling getrakteerd op een lunch en een tochtje in de zogenaamde "Swanboats". Het is een familie-attraktie in een van Boston's parken. Romantisch met je collega's in een bootje. De jongen en het donker-harige meisje zijn vertrokken. De twee blonde dames blijven mijn collega's. Jeanne, de oudere dame, is mijn leidinggevende en Zoe is mijn kamergenoot. We delen een heel klein kantoortje.
Inmiddels heb ik mijn 'stage' met nog eens 3 maanden verlengd. Ik werk nu niet meer full time maar nog maar 3 dagen in de week. De overige 2 dagen ben ik weer druk aan het solliciteren. Ik ben daarnaast gepromoveerd tot Training Coordinator. Voor de 200 vrijwilligers worden regelmatig trainingen gegeven die ik nu organiseer. Het lijkt op het werk bij Boertien als Project Coordinator, alleen ontwerp ik nu ook mede het curriculum, training agenda's en het trainingsmateriaal. Een stapje vooruit. De functie is interessant, maar het werken voor een kleinere organisatie (4 mensen) blijkt erg wennen. De organisatiecultuur is behoorlijk anders dan het gezellige Boertien. Ik zal niet in al te veel detail treden (voor het geval een van mijn collega's toevallig Nederlands spreekt) maar op dit kantoor is weinig ruimte om even samen koffie te drinken, bij te kletsen, gezellig te lunchen, uit te huilen of voor ongesteldheidsbuien. Prive en zaken blijven strikt gescheiden. Daar moet ik aan wennen en ik merk dat mijn werk onder de koelheid van de cultuur lijdt. Bij Boertien heb ik altijd mijzelf kunnen zijn en nu voelt het alsof ik een masker draag op kantoor wat af wordt gezet na 5 uur. Het is in ieder geval leerzaam en ik ben blij met de mogelijkheid om een Amerikaans bedrijf aan mijn CV toe te voegen!
Half of August, I took a Swanboat tour in Boston's Public Garden with my colleagues. Two interns were leaving us and our manager took us out for lunch and the boat-tour. A romantic outing with my colleagues. The guy and brown-haired girl are leaving, the two blond women will stay my colleauges. Jeanne, the older lady is my manager and Zoe is my colleague.
I prolonged my 'internship' with another 3 months, but am only working 3 days a week. The two other days I am looking for a full-time paid position. I am the Training Coordinator which means that I coordinate the training programs for the 200 volunteers that work for the organization. A great opportunity to gain more US work experience and to ease into a new work style/approach. I have learned a lot already and hope it will offer good things for the future.
Posted by Femke at 05:05 PM | Comments (0)
August 11, 2005
Ongekend Stemtalent - Unreckognized Voice Talent
Vanmorgen heb ik een leuke sollicitatie gehad voor een functie als 'voice-over'. Een bedrijf hier in Boston, zocht Nederlanderse stemmen. Een van hun producten is een databank bestaande uit verschillende stemmen in verschillende talen. Als 'stem' kun je gevraagd worden voor voicemail systeem, computerprogramma, omroepster, etc.
De hele week heb ik met een sjaal om gelopen en thee met honing gedronken om mijn stem in optimale conditie te krijgen (ahum). Een vlotte jongen heeft de opnames verzorgd. in een echte opnamestudio is mijn stem op tape gezet, een klein hokje met schuim op alle muren, koptelefoon op mijn hoofd en een echte microfoon (met een gaasje ervoor). Ik heb vast kunnen oefenen voor als mijn zangtalent wordt ontdekt. Ik moest 3 verschillende stukjes tekst oplezen:
1) voor een computerprogramma: "...Met wondermusic kunt u zelf componeren, dirigeren en opnemen. Ons programma biedt u alle mogelijkheden om uw muzikale talent te ontdekken....."
2) een voicemail systeem: "...Uw mailbox heeft 3 berichten. Kies 'versturen' om uw bericht te versturen. U heeft 1 nieuw bericht, ontvangen op maandag, 3 oktober..."
3) een kinderverhaaltje: "...Chiba was alleen in het bos en ze was heel bang voor de wolven...."
Mijn stem wordt nu door iemand in Nederland geanalyseerd. Ze willen er zeker van zijn dat ik native speaker ben. Als ik door de test heen kom, dan wordt mijn stem toegevoegd aan hun stemmen-database en kan een klant mijn stem selecteren. Het was een hele leuke ervaring.
This morning I had a fun job interview. A company here in the Boston area was looking for voice-over talents. They needed native Dutch speakers to add to their voice-database. Clients can then select your voice for a voicemail system, computer program, etc.
All week I have been savoring my voice by wearing a scarf and drinking tea with lots of honey (ahum). A charming young man helped me with teh recording. They used a real recording studio: a small booth with foam on the walls, a headset and a professional microphone. This was good practice for when my singing talent is finally discovered. It really gave a kick to do it. They wanted me to read 3 blocks of text:
1) for a computerprogram: "...with Wondermusic you can record your own music. Try our program and you will discover your talent as a musician..."
2) for a voicemail system: "...you have 3 new messages. Press 1 to play your messages or hang up..."
3) a children's book on tape: "...Chiba was afraid being alone in the dark forest. She heard wolves and monkeys..."
My voice is currently being screened in the Netherlands, to make sure I sound native. If I make it through the screening, they will add my voice to their database and I clients can request my 'voice'. It was a fun experience.
Posted by Femke at 09:00 PM | Comments (0)
August 10, 2005
Ongemiddeld Weekend - Not Your Average Weekend
Afgelopen weekend was behoorlijk overweldigend. Vrijdagavond was heel gezellig. We zijn toen naar mijn favorite Coolidge Corner geweest, een romatisch straatje, om te eten en naar de film: Broken Flowers met Bill Murry (erg goed).
Zaterdag eindelijk weer eens uitgeslapen en toen een lange wielrentocht gemaakt. Toen we terugkwamen rond 6 uur zag ik opeens niets meer met mijn rechteroog. Ik kon wat kleuren van elkaar onderscheiden, meer niet. We hebben het even aangekeken maar om 10 uur 's avonds was het nog steeds niet beter. Toch maar naar de Spoedeisende Hulp. Erg veel spoed hadden ze daar niet. Na 1 uur wachten tussen gezwollen knieen, uitgestoten tanden, kortademige babies, etcetera, was ik aan de beurt. Ik kreeg een armbandje om: dat maakte het wel heel ziekenhuis-echt (zie foto). De dokter zag dat mijn hoornvlies zwaar beschadigd was door het stof dat tijdens het fietsen in mijn ogen is gekomen. Het zou volgens hem een paar dagen duren voordat ik weer als de oud kon zien. De arts kon de schaal niet vinden om zijn metingen vast te stellen en dat heeft een 1/2 uur zoeken/wachten gekost. Hij besloot uiteindelijk om alletwee de ogen te meten om te kijken of er een drastisch afweek. Beetje onprofessioneel, maar het werkte en er bleek niets ernstigers aan de hand te zijn. Om half een 's nachts waren we weer thuis. Joe heeft in de wachtkamer een heel boek uitgelezen. Ik kan gelukkig al weer heel wat beter zien.
Zondag hebben we onze vakantie geboekt!!!! Van 30 september tot 10 oktober zijn we in Portugal te vinden. We beginnen in Lissabon en huren daar een auto om naar het noorden te reizen. Ik kan niet wachten. Dit wordt onze tweede echte vakantie in 4 jaar, afgezien van een weekendje Barcelona en Parijs. Na het boeken zijn we naar ons vaste weekend cafeetje 'Taste' gereden om de lonely planet te lezen. Informatie Architect Joe, heeft de hele reis al uitgestippeld (van dag tot dag). Daar houd ik mij natuurlijk niet aan, maar dat weet hij nog niet. Zondagavond hebben we bij een oud collega van Joe: Erin en zijn vrouw Sarah en dochter Chloe gegeten. Zalm van de barbeque. Hun huis staat te koop en wij hebben potentiele kopers gespeeld, wat grappig was. Ze hebben de rondleiding met ons geoefend. Niet echt een gemiddeld weekend: pieken en dalen in 2 dagen.
This past weekend was quite overwhelming. It started very relaxing on Friday night. Joe and I went to our favorite (and one of my most romantic) hang outs 'Coolidge Corner', for dinner and a movie: Broken Flowers with Bill Murry (excellent).
Saturday we slept in and went out for a bike ride with our road bikes. When we came back around 6, I noticed that I could hardly see anything with my right eye. I could distinguish colors, but that was about it. When things had not improved by 10 pm we decided to go to the Emergency Room. I was not considered a real 'emergency' and after waiting one hour, between shattered knees, knocked out teeth, and shortbreathing babies, it was my turn. They gave me a wrist band and all, which gave it a real hospital-twist. The doctor concluded that my cornia was severely damaged from the dust during the bike ride. He mentioned it would take several days before it would have healed proparly and my vision was back again. After doing several test, I had to wait another 1/2 hour for the results. They could not find the scale to measure my test results with. In the end they decided to also measure my 'good' left eye. There were no major differences, so they concluded that everything else was all right. A bit unprofessional but it worked. Joe finished an entire book in the waiting room in the mean time and we were home after midnight. My vision is lot better already.
Sunday we booked our vacation!!! From September 30 till October 10 we will be in Portugal. Starting out in Lisbon and then driving by car North to Porto. I cannot wait to go. This will be our second real vacation together, apart from a weekend in Barcelona and Paris. After booking, we went to our favorite cafe in Newton 'Taste' to read the Lonely Planet. Being a true Information Architect, Joe immidiately started to plan the entire trip (day by day). I usually travel unplanned, so I won't stick to his plan by the minute, although I won't tell him that. Sunday night we went over to an old colleague of Joe: Erin and his wife Sarah and daughter Chloe. They served delicious beef and salmon from the grill. They are selling their house and practiced their house tour on us, while we played potential buyers. This was not an average weekend, I would say: ups and downs combined in 2 days.
Posted by Femke at 12:35 AM | Comments (0)