Femerika

Ik was het tot vorige week compleet vergeten door alle drukte en het aankomende bezoek, maar ik ben vandaag jarig!!!!! 29 jaar geworden. Gelukkig werd ik er door Joe aan herinnerd en had ik nog een paar dagen om mij voor te bereiden. Helaas was hij er vandaag niet de hele dag bij. Joe zat namelijk met 3 goede vrienden in Chicago en is naar het concert van U2 gegaan. Gisteravond belde hij vanaf het concert rond middernacht op, om mij naar het liedje "One" van U2 te laten luisteren.
Ik werd dus alleen wakker vanmorgen maar wel door het traditionele telefoontje van Kees en Faustine die luidruchtig "Lang Zal Ze Leven" hebben gezongen. Na het zingen meteen mijn mailbox geopend en er stonden al een paar felicitaties in. Langzaam maar zeker begon ik mij jarig te voelen.
Ik heb mij feestelijk aangekleed en eenmaal buiten de deur bleek dat een jaar ouder bij mij niet direct betekent dat ik ook een jaar wijzer ben geworden. Ben namelijk met mijn slaperige hoofd in de verkeerde express-bus gestapt die in tegenovergestelde richting reed. Ipv extra vroeg op mijn werk (om extra vroeg te vertrekken), kwam ik zelfs veel te laat aan.
Van werken is niet veel gekomen. De hele dag rinkelde de telefoon met mensen die uit Nederland belden. Ik heb echt zitten stralen achter mijn bureau, voelde mij super met al die vrienden die nog aan mij dachten. Net een paar weken van enorme heimwee achter de rug en dit deed deels goed, maar maakte het ook moeilijk om zo ver van 'huis' te zijn.
Om 12 uur kwam Mirella naar de stad om mij op een heerlijke lunch te trakteren. We zijn naar een groot park naast mijn kantoor gegaan en hebben daar gegeten. Uit haar tas verscheen de Happy Birthday slinger en zelfs balonnen. Mirel, echt heel erg bedankt voor de super verrassing. Omdat Joe er niet was, voelde ik mij best alleen en dit maakte heel veel goed!
Na de lunch volgde taart met mijn collega's en kwam Job met zijn verrassing. Hij heeft sinds kort een digitale camera en ik mocht locaties opgeven die ik gefotografeerd wilde hebben. Ik kreeg een heel foto-album van de Wandelmeent bewoners, de hei, Bussum, de aanbiedingen bij AH, klompen, straatnaam bordjes en.... mijn ex-collega's bij Boertien. Ik kon er op mijn werk niet naar kijken, want ik schoot helemaal vol. Zo'n super cadeau, vooral omdat je er niet aan denkt dat die kleine dingen zoals het reisbureau waar ik al mijn tickets om Joe op te zoeken, heb gekocht, zo ontzettend leuk zijn om weer te zien. Het lijken simpele foto's maar alle winkels waar ik altijd boodschappen deed kwamen voorbij en ook de mensen met wie ik heb gewoond. Heb er echt wel 10 keer naar gekeken vanavond samen met Joe (die ook veel herkende van zijn bezoekjes).
Na mijn werk, heb ik Joe van het vliegveld opgehaald en zijn we bij mijn favoriete noodles restaurant iets gaan eten. Joe's oren suizen nog van het concert en hij ziet er behoorlijk moe uit (te veel gegeten, gelachen en gedronken met 3 andere mannen). En nu thuis aan het nagenieten. Ik had er helemaal geen rekening mee gehouden dat het toch nog zo'n leuke dag zou worden, ondanks dat ik niets heb georganiseerd en er zelf niet echt bij heb stil gestaan.
Vanaf morgen komen alle logees en vrijdag ga ik naar een concert. Ik spreid het vieren gewoon uit over een paar dagen.
Iedereen bedankt voor de telefoontjes, mails en cadeautjes. Echt een glunderdag!

Because of all the upcoming visitors and the many things that are going on, I had completely forgotten that this week I would celebrate my 29th birthday. Fortunately Joe reminded me of the fact a week ago. Followed by an Unfortunately because he would not be there in the morning to sing Happy Birthday (as is my family tradition). Joe had plans to go to Chicago with three guy-friends and see U2 perform. Last night he rung from the concert around midnight when U2 was playing the song "One". This morning I was woken up by Kees and Faustine with their traditional phone call and “Happy Birthday” singing. After the singing, I opened up my mailbox and already found some congrats-e-mails. Slowly but surely, it started to feel like a birthday. I dressed festively and once outside the door it appeared that, a year older does not necessarily mean that you also become a year wiser. With my sleepy head I got on the wrong expresses-bus in the opposite direction of where I needed to go. Instead of being at work early (to leave early), I was extra late. Well the day did not allow me to work much anyway. The whole day my telephone jingled with friends and family calling me from The Netherlands. I was glowing behind my desk, felt super with all the friends that thought of my birthday. I just have a few weeks of enormous homesickness behind me and this was a particularly good remedy. At noon, Mirella came down-to take me out for a lovely lunch. Because the sun was shining, we decided to take our sandwiches to the park (Boston Common). Out of her bag came Happy Birthday decoration and she even brought balloons. Mirel, I cannot thank you enough for this super surprise! Because Joe was not at home I did feel a bit lonely and this made everything ok. After lunch, my colleagues surprised me with a cake and Job called to tell me about my present. With his digital camera he went all over Bussum to take pictures of ‘our’ life in the Wandelmeent. The people from our street, the shops we always went to, the restaurants, even the offers at AH, the local supermarket, clogs, street name plates and.... my former colleague' s at Boertien.

I want to thank everybody thanks the telephone calls, e-mails and presents. Really a day during which I was glowing like a worm!