« September 2005 | Main | November 2005 »
October 23, 2005
SCARY!!!!!!!
Op 31 oktober vierde Amerika Halloween, de avond voor Allerheiligen. Die dag kan de 'geestenwereld' of spirituele wereld in contact komen met de aardse wereld en is 'magic' mogelijk. Halloween betekent vooral dat kinderen (en sommige volwassenen) verkleed de huizen aflopen om snoep te verzamelen. Ze roepen "Trick or Treat", wat inhoudt dat wanneer ze geen snoepje krijgen ze iets vervelends met je uithalen. De laatste jaren mogen de kinderen niet meer alleen de straat op. Voorvallen waarbij mensen scheermesjes in snickers verstopten, hebben ervoor gezorgd dat vooral zelfgebakken koekjes of reeds geopende snoepjes niet meer aangenomen worden en al het snoep voordat het verorberd wordt, nauwkeurig door ouders wordt gecontroleerd op rattengif en dergelijke.
Een aantal jaren geleden zijn we met een groep vrienden naar Salem geweest, de "Capital of Halloween" waar veel echte heksen zich verzamelen, die sceances houden. Ook worden er indrukwekkend enge spookhuizen gebouwd, waar je echt door spoken met een kettingzaag wordt achterna gezeten.
Samen met Mirella heb ik dit jaar voor het eerst een pompoen uitgesneden. Eerst naar de pompoenenboer waar ik een grote joekel voor $8 heb uitgekozen. Het was een heel gezoek. Het moest natuurlijk een mooie pompoen zijn. Vervolgens hebben we op haar veranda (omdat het onverwachts schitterend weer was), de grootste keukenmessen die we hadden in de pompoenen gestoken. Als de kap eraf is, schep je met je handen de slijmerige prut eruit. Met een kleiner mesje hebben we vervolgens de ogen, neus en mond eruit gesneden en klaar is de pompoen. (op de foto is de rechter pompoen van mij)
Mirella's straat had veel werk van Halloween gemaakt. Er waren verschillende huizen die hun hele gevel en tuin hadden omgetoverd tot kerkhof. Veel Amerikanen gaan bij dit soort gelegenheden helemaal los. Ik verheug mij nu al op kerst omdat dan pas goed zichtbaar is hoe kinderlijk de meeste volwassenen zijn gebleven of worden gehouden en waar maar kan versieringen en lichtjes ophangen (zowel binnen als buiten).
Ik ben maandagavond snel naar huis gegaan vanuit het werk en was net op tijd om snoep uit te delen aan de onopgevoede, reeds vetgemeste kids. Samen met mijn 83-jarige huisbazin (die boven ons woont) heb ik op de veranda met een mandje kitkat en marsen gezeten. We waren erg ontdaan van de onbeschoftheid van de kinderen die hele handen vol grepen en niet gecorrigeerd werden door hun ouders. Ach ik heb al lang door dat ze hier iets heel anders onder 'opvoeden' verstaan dan in Nederland.
Niets magisch meegemaakt maar wel genoten van de complimentjes die ik voor mijn pompoen kreeg!
Klik op de foto's om ze allemaal in Flickr te bekijken.
Posted by Femke at 11:17 PM | Comments (0)
October 14, 2005
Holiday from/to Hell
De dag dat Patricia en Sebastien terug naar Nederland vlogen, vertrokken Joe en ik naar Lissabon voor een 10-daagse, welverdiende vakantie. Al weken liepen we op onze tenen omdat we een behoorlijk stressvol jaar achter de rug hebben.
De eerste dag van onze vakantie begon al gelijk goed, maar niet heus. Joe kwam erachter dat zijn paspoort nog maar 2 maanden geldig was. Ik wist mij te herinneren dat Amerika van touristen eist dat hun paspoort nog minstens 6 maanden geldig is en ik was bang dat Europa dezelfde regeling zou hanteren voor Amerikanen. Na wat heen en weer gebel en een internetzoektocht kwamen we erachter dat niemand het precies wist. Voor de zekerheid heeft Joe toen met spoed zijn paspoort laten vernieuwen. Vreemd genoeg (gelukkig maar) was dat in een paar uur geregeld. Met een taxi zijn we naar het vliegveld gegaan en onderweg moesten we een stop maken om, een kwartier voor sluitingstijd van het gemeentehuis, Joe's nieuwe paspoort op te halen. Bezweet kwamen we aan op het vliegveld. Wat een start van onze vakantie! Vanaf dat moment is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan.
In Lissabon werden we non stop belaagd door drugsdealers, hoertjes en bedelaars. Ze zagen handel in ons, misschien omdat wij een van de jongere toeristen waren. Hoewel de architectuur schitterend is en de stad heel romantisch overkomt, zat om de hoek van een van de musea een junkie op zijn gemak cocaine op een lepel te verwarmen en werden we achterna gezeten door de dealer die hem het spul had verkocht. Die avond werden we achtervolgd door een Britse zwerver die mijn arm vastgreep waarop Joe mij een kroeg introk en we noodgedwongen wat hebben gedronken om de zwerver van ons af te schudden. Als klap op de vuurpijl zijn we de derde avond overvallen en bedreigd met een mes. We liepen naar een restaurant dat in de Lonely Planet werd aangeraden, 10 minuten van ons hotel. Nog even getwijfeld of we gingen lopen of met een taxi (omdat we de avond ervoor geen goede ervaring hadden gehad). Toch maar lopen... Halverwege sprong een junkie uit het donker, vroeg om een sigaret en toen wij "Nee" antwoorde kwam het mes tevoorschijn en werd Joe tegen de muur aangeduwd. In 5 minuten was Joe zijn portemonnaie met 50 euro en creditcards kwijt. Gelukkig was dat het enige en is de overvaller niet achter mij aangegaan, want ik had namelijk de rugzak met camera en veel euros bij me. Toen de junkie door de portemonnaie van Joe zocht zijn wij snel weggerend. De rest van de avond hebben we op het politiebureau gezeten waar binnen 1,5 uur tijd nog 4 andere toeristen binnenkwamen met soortgelijke verhalen. De agenten zijn nog met ons naar het straatje gereden waar we waren overvallen en zij durfden niet de auto uit: in het touristische gedeelte van de stad notabene!! Op het politiebureau werd ons duidelijk dat ze er totaal geen controler over hebben en zelfs bang zijn.
De volgende dag zijn we meteen uit Lissabon vertrokken met een huurauto. Op aanraden van mijn oom en tante zijn we in een schitterend pension beland en dat was precies wat we nodig hadden: Aan zee, rust en een Duitse eigenaresse die alles tot in de puntjes had geregeld. We hebben geprobeerd te ontspannen, maar dat was moeilijk. Beiden waren we behoorlijk geschrokken en 's avonds uit eten om vervolgens in het donker terug te lopen naar de auto zorgde voor behoorlijke zweethanden. We hebben alletwee onderschat wat een impact zo'n overval heeft. Opeens ziet iedere man er als een potentiele overvaller uit. Het overkomt iedereen die regelmatig reist wel een keer en hopelijk was dit onze eerste en laatste keer.
Na 3 dagen dachten we voldoende gekalmeerd te zijn om onze rondreis te vervolgen, maar dat pakte anders uit. Het volgende plaatsje dat wij hadden uitgezocht (we wilden niet meer in een grote stad logeren) bleek aan het einde van ee 6 kilometer lang bospad te liggen. Aan de ingang van het bos stonden de hoertjes ons al op te wachten. Vol op het gas zijn we door het bos geraced waar om de 10 meter een lege auto op het pad stond... om vervolgens in een spookstadje aan te komen. Vanwege het naseizoen was alles gesloten. Op naar de volgende stad, waar we vanwege een bosbrand naast de snelweg niet zijn aangekomen. De tank was bijna leeg en het tankstation was gesloten vanwege de bosprand. Alles werd met water natgehouden, uit angst dat de brand zich zou verspreiden. Behoorlijk spectaculair, maar voor ons de druppel. We wilden weer terug naar ons Duitse pension waar we ons veilig voelde. Gelukkig hadden zij nog een kamer beschikbaar. Vanuit daar hebben we wat dagtrips gemaakt, totdat Joe ziek werd en de laatste vier dagen op bed heeft gelegen (voedselvergifteging en teveel spanning).
Een vakantie om heel snel te vergeten... En we hebben beide behoefte aan een ECHTE vakantie.
1 ding is wel positief, in Portugal wilde ik maar 1 ding: terug naar huis en ik realiseerde mij dat ik hiermee ons apartement in Newton bedoelde. Een goed teken dus dat ik mij hier al aardig 'thuis' begin te voelen.
Klik op 1 van de foto's om ze allemaal te bekijken in Flickr.
The day Patricia and Sebastien went back to the Netherlands, Joe and I flew to Lisbon, Portugal, for a 10-day, well earned, holiday. For weeks, we had been walking on our toes because we had quite a stressful year.
The first day of our holiday started, as good as it gets, I guess. Joe noticed that his passport was only valid for another 2 months. I remembered that America demands of tourists that their passport is valid for at least another 6 months and I was afraid that Europe would have the same regulation for Americans. After making several phone calls and an internet search, we discovered that nobody knew the precise regulation. Just to be safe: Joe decided to renew his passport. Strangely enough (fortunately) this was done in a few hours. We left our apartment by taxi and on our way, we stopped downtown to pick up Joe’s new passport, 15 minutes before closing time. What a start of our holiday! From that moment on things went down hill.
In Lisbon, we were harassed non-stop by drugs dealers, prostitutes and beggars. They saw a good deal in us, perhaps because we were one of the younger tourists in the city. The architecture is royal and the city looks quite romantic without certain people. Our first afternoon there we turned around a corner close to the castle we just visited and on his knees was a junkie heating up cocaine on a spoon before we knew it we were chased by the drug dealer who had just sold him some white powder. That evening a British drifter pursued us, who tried to grab my arm, on which Joe pulled me into a bar in an attempt to shake him off.
To top these experiences we were robbed on our third evening and threatened with a knife. We walked to a restaurant, which was recommended by the Lonely Planet, a 10-15 minute walk from our hotel. We doubted for a moment whether to walk or take a taxi. Let’s walk! Halfway through the maze of narrow (car free) streets a junkie came out from the dark, asked for a cigarette when we indicated we did not have any he pulled a knife on Joe. Within 5 minutes Joe lost his wallet, with 50 Euros , credit cards etc. Fortunately that was all he got or did to us. If the robber had gone after me, he would have scored big time as I had the new digital camera, and a fat wallet with lots of Euros. When the junkie went through Joe’s wallet, we ran off as fast as we could.
The rests of the evening, we spent at the police station. Within 1.5 hours, four other tourists came in with similar stories. While Joe was talking to the officer, I noticed a TV behind him with a strange nature documentary (bugs eating other bugs from up-close) followed by a Tarzan seen in which he tries to rape Jane, who after 5 minutes of struggling gives in. Hmmmmm…. Strange message. The police went back to the street where we were robbed and were too afraid to leave the car. We were in the touristy center, and that was apparently a dangerous place. This explains the lack of police anywhere we went. When the officer discovered Joe was an Information Architect, he tried to show him the horrible system they work with. Something Joe really did not care about at that moment.
The next day we left Lisbon with a rental car. My aunt and uncle had adviced us to go to a beautiful bead & breakfast: right at the sea, a German-Dutch couple who ran the place, clean, relative luxury and peaceful!!! The following days we tried to relax, but that was difficult. We were both frightened at night. A nice dinner out was overshadowed by the idea of having to walk back to the car or B&B in the dark. I really underestimate what an impact such a robbery has. Suddenly every man looks like a potential robber. It happens to everybody who travels often at once in a life time. Lets hope this was our first and last time.
After 3 days, we thought we had calmed down enough to continue our trip. The next city that we had picked was a another small seaside town (according to the Lonely Plant = SUCKS). The town ended up being at the end of a 6 kilometers long forest road. At the entrance of the woods, the prostitutes were already greeting. We raced through the forest being scared to death. Every 20 meters there was an abandoned car. We arrived in a ghost town. Everything was closed as the high season was over. On to the next city, where we never got to because of a forest fire we drove into. Our gas tank was almost empty and the tank station had been closed because of the fire. Everything was kept wet so the fire would not cause explosions. Helicopters were circling above us with big water jugs. Very spectacular, but for us the last drop. We wanted to go back to our German boardinghouse where we felt safe. Fortunately, they still had a room available. From there, we made some day trips, until Joe became ill (food poisoning) and we spent the last three days lying on bed.
A holiday from/to hell. One trip I rather forget then remember. I am very sad because we deserved a break and needed one.
One thing is positive though, in Portugal I wanted only 1 thing: going back home! I realized that I meant our apartment in Newton. A good sign that I am finally feeling 'at home' here.
Click on 1 of the photographs to see them all in Flickr to look at.
Posted by Femke at 02:41 PM | Comments (0)
October 01, 2005
B.O.A. Patricia
Eindelijk was het dan zover: B.O.A. Patricia en vriend Sebastien kwamen logeren. Na 2,5 week in zonnig California, hebben ze nog van een paar dagen zon en 1 dag stromende regen in Boston kunnen genieten voordat ze weer terug naar Nederland moesten. Ik keek er al weken naar uit en het was precies wat ik had gehoopt! Als eerste werd ik goed verwend met allerlei kadootjes uit Nederland om de koude winter door te komen.
Het was zo raar om ineens weer 'gewoon' bij te kunnen kletsen, samen te eten, Nederlands te praten. Eindelijk kon ik aan een vriendin van "voor mijn Amerikaanse avontuur", mijn nieuwe schoenen MET hakken laten zien, de kleren die ik heb gekocht, etc. Toen Patricia en Sebastien hier waren, merkte ik pas goed hoe erg ik dat heb gemist (iemand die mij langer kent dan 9 maanden). Ik probeer heimwee gevoelens zoveel mogelijk de kop in te drukken, omdat ik niet weer of en wanneer ik weer terug in Nederland ben en ik niet continue dingen wil missen. Het was een super bezoek, dat mij veel heeft goedgedaan! Ze waren zo positief over het apartement en Boston, dat ik de leuke dingen meer ben in gaan zien.
Ik heb 2 dagen vrijgenomen van mijn werk en we hebben leuke dingen gedaan in en rondom Boston, maar vooral gekletst, gelachen en gegeten. We hebben Joe helaas niet veel gezien, want hij zat deels in Vermont en maakte deels lange dagen op het kantoor in Cambridge. Jammer dat ze zo snel weer weg moesten, want ik had nog meer willen laten zien en doen. Dit was een voorproefje en ik hoop dat ze nog een keer (samen met de andere B.O.A's?) op bezoek komen om alle andere dingen te zien.
Dankzij Sebas, weet ik nu ook alle Dunkin' Donuts in de omgeving te vinden. Bij elk ijsje dat Joe en ik nu eten roepen we beiden "No Banana" terwijl we met 1 voet op de grond stampen. En ik zie nu overal Mr Squirrel's rondlopen.
Het waren echt 2 logeerweken voor onze vakantie. De week voor Patricia en Sebastien aankwamen logeerde Dania bij ons. Net uit Nederland naar Boston verhuisd en een leeg apartement is ongezellig en onpraktisch, dus bleef ze een paar dagen bij ons. Tijdens het weekend dat volgde sliepen Josh en Kate op het luchtbed. Een huis vol met visite! Vrijdagochtend vertrokken Patricia en Sebastien weer en gelukkig zaten Joe en ik niet in een leeg huis na te simpen, want onze vakantie begon die avond toen we naar Portugal vlogen.....
Finally the moment had come: B. O. A. Patricia and boyfriend Sebastien came to visit me (and Joe). After 2.5 week in sunny California, they experienced another few days of sun and 1 day of pouring rain in Boston before returning to The Netherlands. I had been looking forward to their arrival for weeks and it was precisely what I had hoped for! After their arrival, I was spoiled with all sorts of gifts from the Netherlands to survive the upcoming cold winter.
It was great to chat as nothing had ever changed, eat together, talk in Dutch, etc. Finally a friend who knew me from before my “American Adventure” to show my new clothes, high heeled (!!) shoes, apartment, etc. When Patricia and Sebastien were here, I noticed how much I missed my Dutch life and friends (finally someone who knows me longer than 9 months). I am pushing homesickness away to prevent missing something I might never get back again (life in The Netherlands). It was a super visit, that did me a lot of good! They were so positive about the apartment and Boston, that I am enjoying these things again.
I took 2 days off from work and we have done a lot in and around Boston, but especially talked, laughed and ate a lot. We did not get to spend a lot of time with Joe, unfortunately, because he was either in Vermont or making long days at the office in Cambridge. I wish I could have shown them much more, but they will have to come back for that (together with the other B.O.A's?).
Thanks to Sebas, I now know how to spot a Dunkin Donuts from a mile away. With each ice cream that Joe and I eat, we both shout "No Banana". And, I see Mr. Squirrel's everywhere I go.
The past 2 weeks we played B&B. The week before Patricia and Sebastien arrived, Dania stayed with us. She just moved from the Netherlands (back) to Boston (yippee for me!!!). During the weekend that followed, Josh and Kate spent a night on our air mattress as well. A house ful with visitors, which is great. Finally I am no longer living in student room and can be hostess. Friday morning Patricia and Sebastien left again and fortunately, Joe and I did not have to stay behind in an empty house, for our vacation to Portugal began that evening....
Posted by Femke at 06:23 PM | Comments (0)