« January 2006 | Main | March 2006 »
February 28, 2006
Bennett Maxwell
We konden niet langer wachten, we wilden de kersverse Bennett zo snel mogelijk zien. Gelukkig hadden Josh en Kate nog geen visite voor zondag en konden we de 1 week oude baby de hele dag bewonderen.
Moeder en Kind waren deze eerste week nog niet de deur uitgeweest en wilde graag met ons ergens naar toe. Omdat het vreselijk koud was, bleef het bij een korte wandeling en een lange lunch in een restaurantje. Bennett sliep in de zeer sportieve kinderwagen. Josh is bijna net zo enthousiast over dit supermoderne aparaat als over Bennett zelf.
Eenmaal thuis van de wandeling en de lunch, kon het knuffelen beginnen. Wat een klein manneke! Er zit nog niet veel vet aan, omdat hij net terug op zijn geboortegewicht is. Geen mollige knuffelbaby en hij worstelt heel wat af in je armen met zijn pezige armpjes en beentjes. Ik ben blij dat we hem zsm hebben gezien, want zo klein blijft hij vast niet lang.
Kate en Josh zagen er moe maar gelukkig uit. Het heeft wel een impact zo'n hummel die je de hele nacht wakker houdt. Hun hele leven staat al een week helemaal op zijn kop! Gelukkig krijgen ze veel hulp van familie en vrienden.
Nog even niets voor mij hoor!
We simply could not wait any longer and wanted to see the brand new Bennett. Fortunately Kate and Josh had no plans for this past Sunday, and we were welcome to come over and admire their 1 week old son for as long as we wanted.
Mother and Child had not had a chance to leave the house and Josh could not wait to try out their new sportive stroller. And so we met for lunch in a restaurant close to their house in West Hartford, CT. Bennett did not move a finger and slept like a rose, which gave us a chance to catch up. Back at their house, it was cuttle time. What a little worm he still is. 1 week old, means that he is just back at his birth weight and isn't the nice fat teddybear-baby that you imagine. I am glad we saw him at this young age, because it was unique to hold such a small, slender and strong baby. Despite his brand-new look and feel, he kicked around like a pro. Based on the amounts of milk he already drinks, I bet he won't stay this small much longer.
Josh and Kate looked tired but happy. Little Bennet impacted their lives a great deal with much happiness, but also sleepless night. It is an overwhelming adjustment that must be hard to plan or imagine beforehand. Luckely they receive plenty of help family and friends. I cannot wait to visit again.
Posted by Femke at 04:51 PM | Comments (2)
February 27, 2006
Jarige Job
Job was jarig dit weekend. HIEP HIEP HOERA.
Vanwege een mini sneeuwstorm hebben we al een paar dagen geen internet. Ook de telefoon heeft al enige tijd kuren: alle Nederlandse nummers komen in China terecht. Dus feliciteer ik Job via de website. Klik op de link voor de kleurrijke versie. Download file
Hopelijk heb je een fijne dag gehad Job!!!
Posted by Femke at 02:00 PM | Comments (1)
February 21, 2006
Koud in Montpelier
Sinds 7 maanden, werkt Joe bijna iedere week van maandag t/m donderdag in Montpelier, Vermont (3,5 uur met de auto van Boston vandaan). Ik ben er in het begin 1 dagje geweest en was na 7 maanden wel erg benieuwd hoe zijn leven er daar nu uitziet (hotel, restaurantjes, etc). Dit weekend bleek een goede gelegenheid om Joe op te zoeken, aangezien afgelopen maandag President's Day was (Go Bush??). Met onze ski-spullen in de auto vertrok ik vrijdagochtend richting Montpelier. Onderweg kreeg ik via de radio te horen dat het het een vreselijk koud weekend zou worden. Voor de zekerheid ben ik na dit bericht toch maar even omgekeerd, om thuis wat extra truien te halen. Het bleek echter zo koud dat zelfs een extra trui er niet tegen opgewassen was.
Na aankomst heeft Joe mij een rondleiding gegeven. Montpelier is heel klein, maar ondanks haar grootte toch de hoofdstad van Vermont. Het doet mij erg aan Wageningen denken. Alternatief, (piep)klein universiteitsstadje. Je komt veel hoogopgeleide geitenwollensokken tegen. Een leuke sfeer: iedereen praat met iedereen, bijna overal wordt biologisch eten en drinken geserveerd en in de pakweg 3 winkelstraten zijn meer dan 5 boekenwinkels te vinden. Spek voor onze bek dus. Ik ben met 2 tassen vol met boeken terug naar Newton gereden.
Joe is inmidels een bekende bij vooral de huwbare meisjes in Montpelier. Een knappe vreemdeling uit de stad.... De meeste Montpelierse mannen, jong en oud, hebben een lange baard en ruiken nogal 'natuurlijk'. Joe als schoon gewassen en glad geschoren stadsjongen, krijgt dus nogal wat aandacht. De meisjes achter de receptie hebben mij eens goed bekeken en te licht bevonden. Ze vonden het maar niets dat hij ineens een meisje bij zich had. Ze deden ook een stuk aardiger tegen Joe dan tegen mij...
We wilden de volgende dag (zaterdag) gaan skien, maar toen we 1 teen buiten staken, werd dat plan snel bijgesteld. In Montreal, Canada, 2,5 uur van Montpelier, was het -24 Fahrenhet = -31 Celcius. En in Montpelier was het niet veel beter. Het werd afgeraden om lang buiten te zijn, en dus zijn we maar in de auto gesprongen op zoek naar iets toeristisch in de omgeving. We kwamen bij de Cabbott Kaasfabriek uit. Daar hebben we een rondleiding gekregen en mochten we kaasproeven (meteen onze lunch). De rest van de dag zijn we een 'stukje blijven rijden'. Onderweg sprong ik soms de auto uit om een foto van iets moois (zie foto's) te maken, maar daar bleef het dan ook bij.
Zondag wilden we toch echt gaan skien. We hadden niet voor niets alle spullen bij ons. Onderaan de berg in Stowe, Vermont, was het -8 Fahrenheit = -20 Celcius, dus je kunt nagaan hoe koud het boven was. Ik heb het 1 uur volgehouden en toen werd ik met onderkoelingsverschijnselen bij de EHBOpost opgenomen. k kon mijn naam niet meer uitspreken, zo traag waren mijn hersenen. 1 uur rillen en een kopje thee later, heb ik het nogmaals geprobeerd. De skipassen waren namelijk vreselijk duur en als echte krent kon ik het niet verkroppen dat ik zo vroeg al moest opgeven. Dat was meteen mijn laatste skiavontuur in Vermont want mijn skischoen brak doormidden. De skispullen hebben de dag en nacht ervoor in de auto doorgebracht en 1 van mijn 15 jaar oude schoenen kon deze kou niet meer aan. Gelukkig is er niets gebeurd tijdens het skieen en brak hij toen ik mijn schoen uit de binding klikte. Omdat het zo koud was, hebben we geen camera de piste opgenomen en kon ik helaas geen foto van mijn gebroken skischoen maken. Ik had in ieder geval genoeg bekijks. En wat doe je met gebroken skischoenen? Mogen die zo in de vuilnisbak?
Maandag had Joe hoofdpijn van een val op zijn... hoofd en ik had het nog steeds koud (1 vingertopje is nog steeds gevoelloos). We zijn de hele dag verschillende koffietentjes ingedoken. 's Middags ben ik weer richting Newton vertrokken, terwijl Joe achterbleef voor een nieuwe werkweek. Het was heel leuk om samen een weekendje weg te zijn. De temperatuur was niet echt ideaal, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb nu een beter beeld waar de Thai zit, waar Joe vaak eet, en hoe het hotel eruit ziet. Toch wel raar hoor, zo'n hotelkamer leven. Je kunt niet even iets uit de koelkast pakken of een wasje draaien. Elke avond uit eten gaat ook vervelen en take-out moet je zittend op je bed met een plastic vork en lepeltje eten. Ik heb het een stuk makkelijker, 's avonds thuis in ons eigen huis.
Donderdag komt Joe weer thuis .
For the past 7 months, Joe has been working in Montpelier, VT. He usually leaves on Monday and is back on Thursday. I visited him there for 1 day in the beginning of his client assignment, but have not been back since. I became more and more curious about his ‘bachelor’ life there and wanted to see where he slept, ate, worked, shopped, etc.. Because of President’s Day (Thank God for Bush??) it was a great opportunity to stay in Montpelier for a couple of days and get to know that side of Joe’s life better. With our skiing gear in the car I left Friday afternoon. The radio told me that it would be one of the coldest days ever. And so, I quickly decided to turn around and get some extra sweaters at home. Little did I know that even 10 extra sweaters would not have made a difference: you were going to be cold, no matter what.
Montpelier reminded me of Wageningen in The Netherlands where I went to college. A small college town, with high educated people who care about books and the environment. A very refreshing change of environment after living in Boston for so long, to see another way of living in America. People asked us about the books we were reading (Yippie: strangers are talking to us!!!), almost everywhere they served organic and/or vegetarian food and the approx. 3 shopping streets house more than 5 book stores. A lot of books = Bacon for our Beaks (Dutch saying).
By now, Joe is a familiar stranger and especially favors the attention of the single, marriageable girls. A good-looking foreigner from the city, well groomed and dressed desperado. Not a surprise that they were not as happy to see me by his side. I am sure they speculated who this girl was: "She is not as pretty as he deserved...".
We wanted to spend Saturday on the slopes, but after sticking one toe outside the window those plans changes. In Montreal, Canada, it was -24 Fahrenhet. And in Montpelier, it was not much warmer than that. They advices us to stay inside and so we jumped in our car with tushy-warmers and drove around looking for (corny) touristic things to do. We ended up at the Cabbott cheese factory; took a guided tour and 'tested' their cheese (= lunch). The rest of the day we continued our chilly drive. We would stop once in a while to quickly take a picture of sites worthwhile seeing, but that was the only outside contact we had. Thanks to the culinary institute restaurants we did not mind spending that much time inside. We ate and ate and ate wherever we could.
Sunday we did make it over to Stowe, VT. At the bottom of the mountain in was the -8. Not hard to imagine how cold it was on top of the mountain. I lasted one hour and got admitted to the First Aid Post because my brain and limbs stopped working. I could barely remember my name. I was so cold, all I wanted to do was lay down in the snow and sleep. After shaking and shivering for one hour, I slowly felt some sensation in my hands, toes and nose again. Also the blood in my brain started to flow as it usually does. A strange experience that your conscience slowly disappears and you make irrational decisions (like wanting to sleep in the snow). Being a cheap girl, I refused to give up skiing. The ski-passes were ridiculously expensive and I wanted to get my money’s worth. But I lasted 1 more run. Not only did my hands go numb again, my ski shoe broke in a dozen pieces. When I clipped it out of the binding, it just fell apart. I had left my 15 year old gear in the car for the past days and it must have decided to give up on me right then and there. The first time that I threw a pair of ski shoes in the garbage bin.
Monday Joe had a headache as a result of a fall on his….. head and I still had 2 numb finger tips. We decided to take it easy again and explore each and every coffee shop that serves coffee. I returned to Newton in the afternoon while Joe stayed behind for another working week. It was a great weekend. The temperature was not ideal, but that did not ruin our pleasure at all. We had some fantastic meals, spent some quality time together and have a great war-story to tell. I now also have a better idea what Joe’s traveling consultant life looks like. I saw the Thai where he often eats; I got to know the area, the hotel personnel, etc. I did notice that I am lucky sleeping in our own bed every night. It does not look appetizing to eat in a hotel room night after night, sitting on your bed with a plastic fork and knife.
Thursday, Joe will be home again.
IMG_3809
IMG_0885
IMG_3786
Posted by Femke at 01:31 AM | Comments (0)
February 16, 2006
Baby Gardner
Yippie, Josh and Kate have a son. Congratulations, I am very happy for you. Here is the announcement:
It’s a Boy!!
We are thrilled to announce that our son
Bennett Maxwell
was born yesterday, February 16th at 4:16AM weighing in at 7 pounds, 14 ounces.
Thank you for all your kindness and for sharing in our joy.
We look forward to introducing you all to the newest member of our family!!
With love,
Kate & Josh
Posted by Femke at 05:49 PM | Comments (0)
February 15, 2006
Blizzard
Eindelijk dan toch nog een beetje sneeuw. Een beetje heel veel! Zondagochtend werden we wakker in een winterwonderland. Vorig jaar was de hele winter een sneeuwpop, dit jaar is dit de tweede echte sneeuwstorm.
Zaterdagavond kwamen Dico en Mirella eten, wat heel gezellig was. Zij gingen op tijd voor de storm naar huis. Al dagen werden we namelijk gewaarschuwd voor het aankomende gevaar: fancy filmpjes op tv, met waarschuwingen waar de oorlog in Iraq niets bij lijkt.
Het is inderdaad veel sneeuw, maar vergeleken met vorig jaar konden we het makkelijk aan. Massachussetts had zoveel sneeuwruimbudget over (ze hadden de winter zwaarder ingeschat) dat er massaal sneeuwruimers op af werden gestuurd. Eindelijk konden ze het nieuwe GPS systeem uitproberen. Nou dat hebben we geweten. Vorig jaar zagen we ze in onze straat niet verschijnen, waardoor we enkele dagen niet met de auto op pad konden (en zonder auto ben je gehandicapt hier). Dit weekend kwamen de sneeuwschuivers echter in overvloed langsrijden. Iedere keer wanneer wij onze stoep en de oprit schoongeruimd hadden, kwam er weer een monster aan dat alles vanaf de straat bij ons voor de deur neergooide. Erg frustrerend. Maar het resultaat mag er wezen. Hoewel het wat papperig is om in te lopen is het vanuit de huis en de auto/bus schitterend, het is heerlijk lichte poedersneeuw en er is sinds de storm een strakblauwe zonnige lucht.
En wat doe je tijdens een sneeuwstorm.... juist "home improvement" en veel dutjes. Joe heeft een nieuwe pannenrek van Ikea opgehangen en ik heb voor het eerst in mijn leven in mijn eentje koekjes gebakken. iets te weinig suiker, maar Joe is heel lief en zegt er niets van.
Deze week zit Joe weer in Vermont en dit weekend ga ik hem daar opzoeken om te skien. Joe heeft namelijk een nieuw snowboard dat hij door de weinige sneeuw nog niet veel heeft kunnen gebruiken.
Er mag van mij nog wel zo'n storm komen, het heeft wel wat gedwongen relaxen in huis .
Finally some snow. And not just a little bit of powder. Sunday morning we woke up in a winter wonderland. Last year I experienced my first winter in the States and it was one big overwhelming snowman. This year, I came prepared: I was trained and ready to shovel whatever came my way. Unfortunately the climate is so upset with our poluted way of living, that I did not get the chance to really show off my shovel-expertise. Saturday evening Dico and Mirella came over for dinner. We were prepared to arrange an emergency sleep-over but that turned out unnecessary. For days on a stretch we received alarming messages via radio and TV. As always, it is hard to interpret the seriousness, because a dog in a tree, a war in Iraq or a blizzard are all treated with the same alarming tone of voice. We saw a lot of big, red colored alert messages that filled our screen from all corner in font size 550. The blizzard was coming, that they were sure of.
And... they were right, it was indeed a lot of snow, but compared to last year we could easily handle it. Newton had a lot of money left in their snow budget and so they sent a lot of snow machines through our street. Finally they could try out their new GPS system. Last year we did not see them in our streets and there were times when we could barely leave the house by car. This time we needed to shovel twice as much, because every time we cleared the driveway and sidewalk, they covered it with snow from the streets. Frustrating. But the result are splendid. Although it is a bit slushy to walk in, the view from the house, the car and the bus are beautiful. Especially with the bright blue sky that we have had ever since.
And what does a man do during a snowstorm: bake cookies, home improvement and nap. Joe hung a new pot rack from Ikea and I baked cookies for the first time ever. I did not put enough sugar in, but Joe is kind enough not to say anything about it.
I would not mind one more snowstorm before spring arrives! 1, not 2
Posted by Femke at 02:45 AM | Comments (1)
February 12, 2006
Wedding Bells....
Al 2 vrijdagen achter elkaar hoor ik "wedding bells". Niet voormijzelf maar voor Jen & Scott. Jen is een oud huisgenootje van Joe (studentenhuis) en zij gaat in September in een boomgaard trouwen met Scott. Omdat haar beste vriendinnen ver weg wonen en haar moeder spijtig genoeg is overleden, heeft Jen mij gevraagd om een bruidsjurk uit te zoeken. Een hele eer en verantwoordelijkheid die ik enthousiast heb geaccepteerd.
De meeste Amerikaanse dames dromen hier al van jongs af aan van hun bruiloft. Vaak is een hele trouwerij al gepland, voordat ze een bruidegom hebben. Blijkbaar kunnen de twee van elkaar losgekoppeld worden. Zo kwamen we in een winkel een meisje tegen dat ons vriendelijk hielp en erg enthousiast over haar eigen trouwjurk en de jurken van haar bruidsmeisjes vertelde. Mevrouw in kwestie was echter nog niet getrouwd en had het zelfs een paar dagen daarvoor uitgemaakt met haar vriendje. Het een hoeft het andere niet uit te sluiten, blijkt.
Jen en ik zijn begonnen met haar smaak te bepalen en dat ging heel makkelijk. Al bladerend door tijdschriften riepen we "Oh" en "Ah" of "Boe" en "Bah" bij dezelfde jurken. Dat liep gesmeerd. Vol goede moed hebben we toen onze eerste afspraak gepland. In de winkels bleek het niet zo makkelijk te zijn om die jurken met een 'edge' en 'moderne invloeden' die we in de tijdschriften hadden gezien, te vinden. Wat wel heel makkelijk bleek, was de meest groteske, zware, romantische, sissi jurken te passen. De eerste dag was vooral veel uitproberen, wat staat en wat vooral niet. Frappant hoe je je daarin kunt vergissen. Iets wat op de hanger niets lijkt, stond geweldig en vic versa. Om veel stijlen uit te proberen zijn we ook naar enkele zogenaamde "outlet" winkels geweest. Hier worden design jurken voor fikse kortingen aangeboden. Ze zijn er niet in jouw maten, vaak zelfs 5 maten te groot, vies en vooral ook lelijk (zie foto's). Daarnaast sta je naast 6 andere meiden te passen, wat niet echt romantisch is. We konden helaas alleen in de outlet foto's maken, vandaar dat het lelijke jurken zijn geworden die Jen op de foto's past. De echte bruidswinkels willen niet dat je de jurk fotografeert, voordat je hem hebt gekocht (weer wat geleerd).
De eerste dag was heel indrukwekkend maar niet emotioneel en nog belangrijker we hadden maar 1 jurk gezien waar we warm van werden. Wat een industrie. Veel meisje wurgen zich in heel wat oerlelijke jurken. Je kunt duidelijk merken dat ze de jurk uitkiezen die bij hun fantasie past toen ze 12 waren (en iets slanker). De Sissi jurken met veel tuhle waren niet aan te slepen. We hebben er de hele avond met de mannen over gepraat. Wat wel heel duidelijk werd die dag, was dat Jen en ik een dure en hele goede smaak hebben. We wisten overal meteen de duurste designer jurken tussenuit te halen. Scott heeft mij die avond dan ook opgebeld en mij vriendelijk verzocht de zoektocht financieel iets beter te begeleiden. Joe heeft vervolgens Scott opgebeld en aangegeven dat als zijn verloofde bij mij de bruidsjurkkoorts aanwakkert hij voor de helft van de kosten moet opdraaien. Zowel Jen en ik waren dus gewaarschuwd.
De waarschuwingen hebben we de week erop gewoon genegeerd. We hebben het zelfs luxer en intiemer aangepakt door alleen maar naar winkels op afspraak te gaan. Je krijgt dan je eigen pasruimte en passen maar. Uiteindelijk vonden we 2 jurken waar we alletwee geheel onverwachts van volschoten. Dat waren echt DE jurken. Nu alleen nog kiezen... De een super boomgaard romantisch de ander heel design en funky. Het leuke was dat we er inmiddels behoorlijk nuchter tegen aankeken en totaal niet hadden verwacht te simpen bij twee kleedjes van een paar duizend dollar. Want wil je een mooie jurk dan kost het ook wat. Waarschijnlijk gaan we nog een keer naar de laatste winkel om de twee jurken nogmaals aan te zien. Dan neem ik wel wat zakdoekjes mee.
Een bijzondere ervaring en ik vind het echt een eer dat ik erbij heb mogen helpen. We hebben veel gelachen (Jen zegt inmiddels nee ipv "no" en ja ipv "yes"), elkaar beter leren kennen en een mooie ervaring achter de rug. Ik kan niet wachten tot Scott de jurk, die het uiteindelijk wordt, ziet (als de rekening maar wat later komt, want hij zal mij rauw lusten).
The past two Fridays, I have been hearing "wedding bells". Not my own, but those of Jen & Scott. They are getting married this September in an orchard close to Rochester, NY. Jen asked me to help her shop for wedding dresses, because her best friends live too far away. A huge honor and responsibility that I accepted enthusiastically. It was a great experience!
What I noticed is that most American ladies start dreaming of this day at an early age (let’s say 6 to pick an average). It is not uncommon to start planning your wedding day before their is a groom to stand next to the bride. Apparently the two have nothing to do with each other. This we noticed when visiting one bridal store. The friendly girl who helped Jen, told us all about her own wedding dress and those of her bridesmaids. This puzzled us, because a) she was not married yet and b) she had just told us that she broke up with her boyfriend. One (planning a wedding) CAN go without the other (the groom).
Jen and I began by looking at pictures that she found in magazines. This way I could get an impression of what she was looking for. We had the same "Oh" and "Ah" or "Boo" and "Bah" reactions with the same dresses. This gave us enough courage to plan our first appointment. It turned out to be difficult to find the dresses that we picked from the magazines in the actual stores. What was quite easy, was to try on the most grotesque, heavy, romantic, princess dresses. The first day Jen tried as many styles, colors and designers as possible to get a feeling of what looked good and what did not. It is striking how dresses can look great on the hanger and don’t compliment you at all when you wear them, and vice versa. We also went to several outlet stores, which were the only stores that allowed us to take pictures. These outlet stores offer you the least emotional or romantic experience, as you are trying on dirty dresses, 10 sizes too big, next to 6 other girls who have no taste. That we did figure out: we have great taste but often not enough money to pay for it. In every store we managed to pick out the best designed dresses that were also the most expensive one.
The first day was quite impressive not so much because of the dresses, but more because this was our first hit of weddingdress industry and mania. We certainly did not need the tissues that all stores provided. What an industry. Many girls strangled themselves in ugly dresses or paid a lot of money for a plain strapless dress (also known as: a sheet around your torso). I noticed that they often picked the dress that matched their 12-years old fantasy (and waist size) or what they thought their current personality was like: simple=boring strapless dress. Jen and I were pretty drained that evening and very impressed/shocked with the Wedding Industry. Scott called me and suggested I would guide the dress-search from a better financial perspective. Joe then told Scott that if his fiancée gave me the dress-fever, he would have to pay for half of it. Jen and I were warned..
We did not listen to the 'suggestions' and a week later we skipped the outlet stores and went straight for the real thing. We had a great time in our private fitting rooms (with white carpet). In the last store, we found out why there are tissues in every dressing room. We instantly started to cry when Jen tried on THE dress and even cried harder when we saw THE price tag. There were some other fantastic dresses in this store, that were very suitable as well, but they did not make us this warm inside. Funny that Jen also ended up with the first dresses she tried on in this last store.
Now it is all up to Jen to make the choice. I am very curious which one she will pick. Her friends are going to help her decide as well, so she does not have to lean on my advice alone (and I don't have to feel very responsible). I would love to show you all a picture of my favorite dress, but there is a chance that Scott reads this blog and he is the last one who should know what the potential dress-to-be looks like.
This was a great (sometimes scary) experience. I am very honored and flattered that I got to help Jen. We certainly laughed and learned a lot, we also have gotten to know each other better and it is a fond memory to look back upon. I cannot wait to see Scott’s face when he sees the dress in September. I can however wait to see his face when he is presented with the check, because I certainly did not help price-wise.
Posted by Femke at 03:30 AM | Comments (0)