Femerika: Koud in Montpelier

February 21, 2006

Koud in Montpelier

Sinds 7 maanden, werkt Joe bijna iedere week van maandag t/m donderdag in Montpelier, Vermont (3,5 uur met de auto van Boston vandaan). Ik ben er in het begin 1 dagje geweest en was na 7 maanden wel erg benieuwd hoe zijn leven er daar nu uitziet (hotel, restaurantjes, etc). Dit weekend bleek een goede gelegenheid om Joe op te zoeken, aangezien afgelopen maandag President's Day was (Go Bush??). Met onze ski-spullen in de auto vertrok ik vrijdagochtend richting Montpelier. Onderweg kreeg ik via de radio te horen dat het het een vreselijk koud weekend zou worden. Voor de zekerheid ben ik na dit bericht toch maar even omgekeerd, om thuis wat extra truien te halen. Het bleek echter zo koud dat zelfs een extra trui er niet tegen opgewassen was.

Na aankomst heeft Joe mij een rondleiding gegeven. Montpelier is heel klein, maar ondanks haar grootte toch de hoofdstad van Vermont. Het doet mij erg aan Wageningen denken. Alternatief, (piep)klein universiteitsstadje. Je komt veel hoogopgeleide geitenwollensokken tegen. Een leuke sfeer: iedereen praat met iedereen, bijna overal wordt biologisch eten en drinken geserveerd en in de pakweg 3 winkelstraten zijn meer dan 5 boekenwinkels te vinden. Spek voor onze bek dus. Ik ben met 2 tassen vol met boeken terug naar Newton gereden.

Joe is inmidels een bekende bij vooral de huwbare meisjes in Montpelier. Een knappe vreemdeling uit de stad.... De meeste Montpelierse mannen, jong en oud, hebben een lange baard en ruiken nogal 'natuurlijk'. Joe als schoon gewassen en glad geschoren stadsjongen, krijgt dus nogal wat aandacht. De meisjes achter de receptie hebben mij eens goed bekeken en te licht bevonden. Ze vonden het maar niets dat hij ineens een meisje bij zich had. Ze deden ook een stuk aardiger tegen Joe dan tegen mij...

We wilden de volgende dag (zaterdag) gaan skien, maar toen we 1 teen buiten staken, werd dat plan snel bijgesteld. In Montreal, Canada, 2,5 uur van Montpelier, was het -24 Fahrenhet = -31 Celcius. En in Montpelier was het niet veel beter. Het werd afgeraden om lang buiten te zijn, en dus zijn we maar in de auto gesprongen op zoek naar iets toeristisch in de omgeving. We kwamen bij de Cabbott Kaasfabriek uit. Daar hebben we een rondleiding gekregen en mochten we kaasproeven (meteen onze lunch). De rest van de dag zijn we een 'stukje blijven rijden'. Onderweg sprong ik soms de auto uit om een foto van iets moois (zie foto's) te maken, maar daar bleef het dan ook bij.

Zondag wilden we toch echt gaan skien. We hadden niet voor niets alle spullen bij ons. Onderaan de berg in Stowe, Vermont, was het -8 Fahrenheit = -20 Celcius, dus je kunt nagaan hoe koud het boven was. Ik heb het 1 uur volgehouden en toen werd ik met onderkoelingsverschijnselen bij de EHBOpost opgenomen. k kon mijn naam niet meer uitspreken, zo traag waren mijn hersenen. 1 uur rillen en een kopje thee later, heb ik het nogmaals geprobeerd. De skipassen waren namelijk vreselijk duur en als echte krent kon ik het niet verkroppen dat ik zo vroeg al moest opgeven. Dat was meteen mijn laatste skiavontuur in Vermont want mijn skischoen brak doormidden. De skispullen hebben de dag en nacht ervoor in de auto doorgebracht en 1 van mijn 15 jaar oude schoenen kon deze kou niet meer aan. Gelukkig is er niets gebeurd tijdens het skieen en brak hij toen ik mijn schoen uit de binding klikte. Omdat het zo koud was, hebben we geen camera de piste opgenomen en kon ik helaas geen foto van mijn gebroken skischoen maken. Ik had in ieder geval genoeg bekijks. En wat doe je met gebroken skischoenen? Mogen die zo in de vuilnisbak?

Maandag had Joe hoofdpijn van een val op zijn... hoofd en ik had het nog steeds koud (1 vingertopje is nog steeds gevoelloos). We zijn de hele dag verschillende koffietentjes ingedoken. 's Middags ben ik weer richting Newton vertrokken, terwijl Joe achterbleef voor een nieuwe werkweek. Het was heel leuk om samen een weekendje weg te zijn. De temperatuur was niet echt ideaal, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb nu een beter beeld waar de Thai zit, waar Joe vaak eet, en hoe het hotel eruit ziet. Toch wel raar hoor, zo'n hotelkamer leven. Je kunt niet even iets uit de koelkast pakken of een wasje draaien. Elke avond uit eten gaat ook vervelen en take-out moet je zittend op je bed met een plastic vork en lepeltje eten. Ik heb het een stuk makkelijker, 's avonds thuis in ons eigen huis.

Donderdag komt Joe weer thuis .

For the past 7 months, Joe has been working in Montpelier, VT. He usually leaves on Monday and is back on Thursday. I visited him there for 1 day in the beginning of his client assignment, but have not been back since. I became more and more curious about his ‘bachelor’ life there and wanted to see where he slept, ate, worked, shopped, etc.. Because of President’s Day (Thank God for Bush??) it was a great opportunity to stay in Montpelier for a couple of days and get to know that side of Joe’s life better. With our skiing gear in the car I left Friday afternoon. The radio told me that it would be one of the coldest days ever. And so, I quickly decided to turn around and get some extra sweaters at home. Little did I know that even 10 extra sweaters would not have made a difference: you were going to be cold, no matter what.

Montpelier reminded me of Wageningen in The Netherlands where I went to college. A small college town, with high educated people who care about books and the environment. A very refreshing change of environment after living in Boston for so long, to see another way of living in America. People asked us about the books we were reading (Yippie: strangers are talking to us!!!), almost everywhere they served organic and/or vegetarian food and the approx. 3 shopping streets house more than 5 book stores. A lot of books = Bacon for our Beaks (Dutch saying).

By now, Joe is a familiar stranger and especially favors the attention of the single, marriageable girls. A good-looking foreigner from the city, well groomed and dressed desperado. Not a surprise that they were not as happy to see me by his side. I am sure they speculated who this girl was: "She is not as pretty as he deserved...".

We wanted to spend Saturday on the slopes, but after sticking one toe outside the window those plans changes. In Montreal, Canada, it was -24 Fahrenhet. And in Montpelier, it was not much warmer than that. They advices us to stay inside and so we jumped in our car with tushy-warmers and drove around looking for (corny) touristic things to do. We ended up at the Cabbott cheese factory; took a guided tour and 'tested' their cheese (= lunch). The rest of the day we continued our chilly drive. We would stop once in a while to quickly take a picture of sites worthwhile seeing, but that was the only outside contact we had. Thanks to the culinary institute restaurants we did not mind spending that much time inside. We ate and ate and ate wherever we could.

Sunday we did make it over to Stowe, VT. At the bottom of the mountain in was the -8. Not hard to imagine how cold it was on top of the mountain. I lasted one hour and got admitted to the First Aid Post because my brain and limbs stopped working. I could barely remember my name. I was so cold, all I wanted to do was lay down in the snow and sleep. After shaking and shivering for one hour, I slowly felt some sensation in my hands, toes and nose again. Also the blood in my brain started to flow as it usually does. A strange experience that your conscience slowly disappears and you make irrational decisions (like wanting to sleep in the snow). Being a cheap girl, I refused to give up skiing. The ski-passes were ridiculously expensive and I wanted to get my money’s worth. But I lasted 1 more run. Not only did my hands go numb again, my ski shoe broke in a dozen pieces. When I clipped it out of the binding, it just fell apart. I had left my 15 year old gear in the car for the past days and it must have decided to give up on me right then and there. The first time that I threw a pair of ski shoes in the garbage bin.

Monday Joe had a headache as a result of a fall on his….. head and I still had 2 numb finger tips. We decided to take it easy again and explore each and every coffee shop that serves coffee. I returned to Newton in the afternoon while Joe stayed behind for another working week. It was a great weekend. The temperature was not ideal, but that did not ruin our pleasure at all. We had some fantastic meals, spent some quality time together and have a great war-story to tell. I now also have a better idea what Joe’s traveling consultant life looks like. I saw the Thai where he often eats; I got to know the area, the hotel personnel, etc. I did notice that I am lucky sleeping in our own bed every night. It does not look appetizing to eat in a hotel room night after night, sitting on your bed with a plastic fork and knife.

Thursday, Joe will be home again.