« Blue Man Group | Main | Blizzard »
February 12, 2006
Wedding Bells....
Al 2 vrijdagen achter elkaar hoor ik "wedding bells". Niet voormijzelf maar voor Jen & Scott. Jen is een oud huisgenootje van Joe (studentenhuis) en zij gaat in September in een boomgaard trouwen met Scott. Omdat haar beste vriendinnen ver weg wonen en haar moeder spijtig genoeg is overleden, heeft Jen mij gevraagd om een bruidsjurk uit te zoeken. Een hele eer en verantwoordelijkheid die ik enthousiast heb geaccepteerd.
De meeste Amerikaanse dames dromen hier al van jongs af aan van hun bruiloft. Vaak is een hele trouwerij al gepland, voordat ze een bruidegom hebben. Blijkbaar kunnen de twee van elkaar losgekoppeld worden. Zo kwamen we in een winkel een meisje tegen dat ons vriendelijk hielp en erg enthousiast over haar eigen trouwjurk en de jurken van haar bruidsmeisjes vertelde. Mevrouw in kwestie was echter nog niet getrouwd en had het zelfs een paar dagen daarvoor uitgemaakt met haar vriendje. Het een hoeft het andere niet uit te sluiten, blijkt.
Jen en ik zijn begonnen met haar smaak te bepalen en dat ging heel makkelijk. Al bladerend door tijdschriften riepen we "Oh" en "Ah" of "Boe" en "Bah" bij dezelfde jurken. Dat liep gesmeerd. Vol goede moed hebben we toen onze eerste afspraak gepland. In de winkels bleek het niet zo makkelijk te zijn om die jurken met een 'edge' en 'moderne invloeden' die we in de tijdschriften hadden gezien, te vinden. Wat wel heel makkelijk bleek, was de meest groteske, zware, romantische, sissi jurken te passen. De eerste dag was vooral veel uitproberen, wat staat en wat vooral niet. Frappant hoe je je daarin kunt vergissen. Iets wat op de hanger niets lijkt, stond geweldig en vic versa. Om veel stijlen uit te proberen zijn we ook naar enkele zogenaamde "outlet" winkels geweest. Hier worden design jurken voor fikse kortingen aangeboden. Ze zijn er niet in jouw maten, vaak zelfs 5 maten te groot, vies en vooral ook lelijk (zie foto's). Daarnaast sta je naast 6 andere meiden te passen, wat niet echt romantisch is. We konden helaas alleen in de outlet foto's maken, vandaar dat het lelijke jurken zijn geworden die Jen op de foto's past. De echte bruidswinkels willen niet dat je de jurk fotografeert, voordat je hem hebt gekocht (weer wat geleerd).
De eerste dag was heel indrukwekkend maar niet emotioneel en nog belangrijker we hadden maar 1 jurk gezien waar we warm van werden. Wat een industrie. Veel meisje wurgen zich in heel wat oerlelijke jurken. Je kunt duidelijk merken dat ze de jurk uitkiezen die bij hun fantasie past toen ze 12 waren (en iets slanker). De Sissi jurken met veel tuhle waren niet aan te slepen. We hebben er de hele avond met de mannen over gepraat. Wat wel heel duidelijk werd die dag, was dat Jen en ik een dure en hele goede smaak hebben. We wisten overal meteen de duurste designer jurken tussenuit te halen. Scott heeft mij die avond dan ook opgebeld en mij vriendelijk verzocht de zoektocht financieel iets beter te begeleiden. Joe heeft vervolgens Scott opgebeld en aangegeven dat als zijn verloofde bij mij de bruidsjurkkoorts aanwakkert hij voor de helft van de kosten moet opdraaien. Zowel Jen en ik waren dus gewaarschuwd.
De waarschuwingen hebben we de week erop gewoon genegeerd. We hebben het zelfs luxer en intiemer aangepakt door alleen maar naar winkels op afspraak te gaan. Je krijgt dan je eigen pasruimte en passen maar. Uiteindelijk vonden we 2 jurken waar we alletwee geheel onverwachts van volschoten. Dat waren echt DE jurken. Nu alleen nog kiezen... De een super boomgaard romantisch de ander heel design en funky. Het leuke was dat we er inmiddels behoorlijk nuchter tegen aankeken en totaal niet hadden verwacht te simpen bij twee kleedjes van een paar duizend dollar. Want wil je een mooie jurk dan kost het ook wat. Waarschijnlijk gaan we nog een keer naar de laatste winkel om de twee jurken nogmaals aan te zien. Dan neem ik wel wat zakdoekjes mee.
Een bijzondere ervaring en ik vind het echt een eer dat ik erbij heb mogen helpen. We hebben veel gelachen (Jen zegt inmiddels nee ipv "no" en ja ipv "yes"), elkaar beter leren kennen en een mooie ervaring achter de rug. Ik kan niet wachten tot Scott de jurk, die het uiteindelijk wordt, ziet (als de rekening maar wat later komt, want hij zal mij rauw lusten).
The past two Fridays, I have been hearing "wedding bells". Not my own, but those of Jen & Scott. They are getting married this September in an orchard close to Rochester, NY. Jen asked me to help her shop for wedding dresses, because her best friends live too far away. A huge honor and responsibility that I accepted enthusiastically. It was a great experience!
What I noticed is that most American ladies start dreaming of this day at an early age (let’s say 6 to pick an average). It is not uncommon to start planning your wedding day before their is a groom to stand next to the bride. Apparently the two have nothing to do with each other. This we noticed when visiting one bridal store. The friendly girl who helped Jen, told us all about her own wedding dress and those of her bridesmaids. This puzzled us, because a) she was not married yet and b) she had just told us that she broke up with her boyfriend. One (planning a wedding) CAN go without the other (the groom).
Jen and I began by looking at pictures that she found in magazines. This way I could get an impression of what she was looking for. We had the same "Oh" and "Ah" or "Boo" and "Bah" reactions with the same dresses. This gave us enough courage to plan our first appointment. It turned out to be difficult to find the dresses that we picked from the magazines in the actual stores. What was quite easy, was to try on the most grotesque, heavy, romantic, princess dresses. The first day Jen tried as many styles, colors and designers as possible to get a feeling of what looked good and what did not. It is striking how dresses can look great on the hanger and don’t compliment you at all when you wear them, and vice versa. We also went to several outlet stores, which were the only stores that allowed us to take pictures. These outlet stores offer you the least emotional or romantic experience, as you are trying on dirty dresses, 10 sizes too big, next to 6 other girls who have no taste. That we did figure out: we have great taste but often not enough money to pay for it. In every store we managed to pick out the best designed dresses that were also the most expensive one.
The first day was quite impressive not so much because of the dresses, but more because this was our first hit of weddingdress industry and mania. We certainly did not need the tissues that all stores provided. What an industry. Many girls strangled themselves in ugly dresses or paid a lot of money for a plain strapless dress (also known as: a sheet around your torso). I noticed that they often picked the dress that matched their 12-years old fantasy (and waist size) or what they thought their current personality was like: simple=boring strapless dress. Jen and I were pretty drained that evening and very impressed/shocked with the Wedding Industry. Scott called me and suggested I would guide the dress-search from a better financial perspective. Joe then told Scott that if his fiancée gave me the dress-fever, he would have to pay for half of it. Jen and I were warned..
We did not listen to the 'suggestions' and a week later we skipped the outlet stores and went straight for the real thing. We had a great time in our private fitting rooms (with white carpet). In the last store, we found out why there are tissues in every dressing room. We instantly started to cry when Jen tried on THE dress and even cried harder when we saw THE price tag. There were some other fantastic dresses in this store, that were very suitable as well, but they did not make us this warm inside. Funny that Jen also ended up with the first dresses she tried on in this last store.
Now it is all up to Jen to make the choice. I am very curious which one she will pick. Her friends are going to help her decide as well, so she does not have to lean on my advice alone (and I don't have to feel very responsible). I would love to show you all a picture of my favorite dress, but there is a chance that Scott reads this blog and he is the last one who should know what the potential dress-to-be looks like.
This was a great (sometimes scary) experience. I am very honored and flattered that I got to help Jen. We certainly laughed and learned a lot, we also have gotten to know each other better and it is a fond memory to look back upon. I cannot wait to see Scott’s face when he sees the dress in September. I can however wait to see his face when he is presented with the check, because I certainly did not help price-wise.
Posted by Femke at February 12, 2006 03:30 AM