« February 2006 | Main | April 2006 »
March 29, 2006
Ghost Buster
Sinds gisteren ben ik de trotse eigenaar van maar liefst 3 kruimeldieven/dust busters of "ghost busters" zoals ik ze noem. Voor elke kamer 1.... het "hoe, wat waar en wanneer" van deze 3 kruimeldieven:
Zonder kruimeldief kan ik niet schoonmaken. We hebben een apartement met houten vloer die stikt van de kieren en scheuren, omdat het huis verzakt. Het vuil krijg je er lastig uit, omdat stofzuigers hier abominabel slecht zuigen en veger en blik gewoonweg niet werken. Toen ik aankwam in ons apartement, een jaar geleden, heb ik meteen twee huishoudartikelen aangeschaft: een strijkijzer en een kruimeldief. Strijken doe ik niet zo veel, maar kruimels zuigen des te meer. Totdat mijn kruimeldief er 2 maanden geleden mee ophield. Paniek, want nu kon ik niet meer schoonmaken. Ik heb bepaalde gewoontes en ben daar aangehecht, houdt niet van veranderingen. Zonder kruimeldief houdt het schoonmaken dan ook op. Alles of niets! Dat niets, zag Joe echter niet zo zitten want het stof stapelde zich op en ook de wc rook niet zo lekker meer. Ook voor de wc heb je een kruimeldief voor nodig, beweerde ik en dus werd die niet schoongemaakt. Hij wilde een nieuwe voor mij kopen, maar ik wilde een nieuwe van de fabrikant. Daar had ik recht op want mijn kruimeldief was nog geen jaar oud.
Na een telefoontje werd mij een nieuw exemplaar beloofd binnen 14 dagen. 2 weken niet schoonmaken, kon nog net en dus besloot ik 14 dagen te wachten. Als grapje ging ik 's ochtends iedere dag naar mijn werk met de woorden "misschien ligt vanavond de ghost buster op mijn stoep."
2 weken later was er echter nog niets bezorgd. Toen ik weer belde met de fabrikant, bleek dat ik uit hun computersysteem was gegooid. De kruimeldief werd opnieuw aangevraagd.
2 weken later nog niets. Inmiddels had ik het apartement met swiffer, stoffer en blik toonbaar gemaakt. Dat ging met veel vloeken en tieren. Weer gebeld. Dit keer bleek mijn kruimeldief niet voorradig en het systeem lag plat. Mijn naam werd genoteerd en mijn probleem zou met het management worden overlegd.
2 weken later, nog steeds geen postbode met kruimeldief onder zijn arm. Weer gebeld. Het meisje verzekerde mij deze keer dat een nieuw en duurder model net op de post was gedaan, ter compensatie voor het lange wachten. Pff wat een opluchting, binnenkort kon ik mijn schoonmaak ritueel weer voortzetten op de oude, vertrouwde manier.
Na 2 maanden 's ochtends afscheid nemen van Joe met: "misschien ontvang ik vandaag mijn nieuwe ghost buster" keek Joe wel heel meelijwekkend naar me. Het werd tijd om mij voorzichtig te vertellen dat de kruimeldief misschien wel nooit zou komen. Hij vond dit wachten natuurlijk belachelijk en gaf aan dat voor $30 ik veel moeite en gezeur had kunnen besparen, door meteen een nieuwe te kopen. Nederlandse krent die ik ben, zag dat natuurlijk heel anders: ik wilde hebben waar ik recht op had, en gratis ook.
Nou ik heb veel waar voor mijn gezeur gekregen. Gisteravond (2 maanden na mijn eerste telefoontje) kwam ik na een training, moe en hongerig thuis, maar ik kon niet naar binnen door de muur van dozen voor onze deur. Ik schopte de dozen opzij en dacht dat ze voor onze huisbazin waren, die zich regelmatig op TelSel uitleeft. Totdat ik zag dat op alle drie de dozen mijn naam stond, nou ja een versie van mijn naam (Famekey Vergooigz). Ik had niets in drievoud besteld... cadeautje van Joe... misschien dan eindelijk de ghost buster in drie aparte onderdelen verpakt?
Wat wilde het geval, in alle drie de dozen zat een ghost buster. Allen van verschillende formaat en sterkte. De eerste was een copy van mijn eigen dust buster (de goedkoopste destijds), de tweede iets zwaarder en de derde is van industrieel kaliber. Oeps, nu hebben we er drie. Waarschijnlijk is er bij de fabrikant 3 keer een aanvraag ingediend om mij van kruimeldief te voorzien. Wat nu? Na tranen met tuiten te hebben gelachen met Joe die niet meer kon snowboarden van de buikpijn, heb ik besloten om ze maar even ingepakt te laten zitten. Dadelijk bellen ze nog op om de fout te corrigeren. Zo niet, dan krijgt iedere kamer een eigen kruimeldief. Of... Jennifer en Scott gaan binnenkort trouwen, een mooi huwelijks cadeau?
De aanhouder wint!
Since Tuesday, I am the proud owner of 3 dust busters, or ‘ghost busters’ as I'd like to call them. One for each room in our apartment. The "how, what, where and when" of each of these ghost busters:
Without a dust buster, I cannot clean. We have an apartment with wooden floors that suffers from many cracks and tears, because the house is sliding down the hill. The dirt and dust piles up in these cracks and without a dust buster I cannot get it out. I tried vacuum cleaners but they suck or don’t suck at all, I should say. They are really horrible compared to Dutch vacuum cleaners. I tried a duster and broom but they spread out the dust to different cracks before I have a chance of catching it.
When I moved into our apartment, a year ago, I immediately bought two household tools: an iron and a dust buster. I do not iron that much but dust busting is a weekly activity. Until my buster stopped working about 2 months ago. Shock followed by panic: I could not possibly clean our apartment without a dust buster. I have customs and habits to which I am attached. I do not like change unless caused by myself. The cleaning ended when the dust buster stopped working. All or nothing! The ‘nothing’ part, Joe did not particularly like as the dust piled up and the toilet did not smell very clean and fresh anymore either. But I was not giving in: “I also need a dust buster for cleaning the toilet,” I claimed. This was Joe’s cue to suggest we’d buy a new buster. But I refused. It broke down within a year and I felt entitled to receive a new one from the manufacturer.
After a phone cal, the manufacturer promised to send a new one within 14 days. I promised Joe to clean the apartment in 2 weeks after the new ghost buster had arrived. 14 days of waiting. Every morning I said goodbye to Joe with the words “Maybe I get my dust buster today.”
2 weeks later… no dust buster on the porch. I called the manufacturer again and it turned out that they kicked my name out of the computer system. They would order it again, which would mean another 14 days of waiting.
2 weeks later…. no buster. In the mean time I gave in and cleaned with a broom, under loud protesting and much cursing. I called the manufacturer again. This time their computer system was down and they would note down my name and talk to the management.
2 weeks later…. still no sight of our mailman carrying a buster under his arm. I called again. A girl assured me that a new, more powerfull and more expensive version had been shipped that day. She apologized and hoped they compensated the weeks of waiting by sending out a better version of the one I owned. Pfff what a relief, the dust buster was on its way. Soon I would be able to clean the apartment the I always did.
Joe observed this dust buster adventure from the side line and started to look at me with more and more pity in his eyes as the weeks went by. He was close to buying me a new buster himself. $30 would have saved a lot of waiting, phone calls and negative cleaning sprees. Cheap as I am, I refused to take his offer. I wanted to get what I deserved, free of charge.
Well, I got enough dust busters to last me a life time now. Last night (2 months after my first telephone) I came home after a training, tired and hungry. But I could not get inside, because the door was blocked with boxes. I kicked the boxes aside, assuming were for our landlady who orders from TelSel more often than she should. Then I saw that on all three the boxes my name was printed on the delivery sticker. I did not order anything in three-fold... a present from Joe... perhaps the ghost buster in three separate parts?
It turned out that all three boxes contained a dust buster. All of different sizes and strength. The first was a copy of my own buster (the cheapest at that time), the second somewhat heavier and the third is of industrial caliber. The manufacturer must have ordered a new dust buster with every phone call I made. I could not stop laughing and even Joe fell off his snowboard (he was riding in Whistler, Canada). I will start using one and keep the other 2 boxed, just in case they want them back. If not, then I will have a lot of dust to bust.
Perseverance pays off in the end!
Posted by Femke at 02:32 PM | Comments (2)
Joe op Tournee
Het leven van consultant vrouwen is zwaar. Alleen naar bed, alleen weer op en soms ook geen zondagochtend-ontbijtje-met-gekookt-ei samen in pyama. Joe zit deze keer 10 dagen in Vancouver, Canada. Deels voor een congres = werk. Deels om met een paar Nederlandse congresgangers te snowboarden = prive + beetje (net)werken.
Ik ben inmiddels wel gewend om tijdens werkweken een paar dagen alleen te zijn en vind dat best lekker. Even bijkomen met de Gilmore Girls of ER, zonder nuchter mannengezeur dat de vrouwenstemmen zo hoog zijn of de serie qua scene-opbouw niet geloofwaardig is. Deze keer is Joe echter 2 weekenden achter elkaar van huis en dat vind ik wat minder. Gelukkig heb ik genoeg vriendinnen, die allemaal wel eens zonder vriend/man zitten of single zijn, en heb ik mij afgelopen weekend geen moment verveeld. Als je in Amerika voor je werk naar een andere stad moet, betekent dat vaak dat je met het vliegtuig gaat en dus een paar dagen van huis bent. De meeste vrienden hebben hier mee te maken en zodra een van ons alleen is, wordt hij/zij/jij wel ergens uitgenodigd om te komen eten zodat hij/zij/jij niet met zijn/haar/jouw magnetronmaaltijd achter de tv komt te zitten. Dat gebeurde dus ook bij mij deze keer.
Vrijdag hebben Anne en Paul zich over mij ontfermd met zelfgemaakte ravioli en Fashion TV. Er is een tv kanaal dat alleen maar mode-shows en interviews met ontwerpers en modellen uitzendt. LEUK! Zaterdag overdag ben ik gaan sporten en met Anne gaan winkelen. Vervolgens heb ik Dania mee uit eten genomen om haar verjaardag te vieren en daarna CSI Las Vegas bij haar thuis gekeken. Niet zo slim want na een politieserie met moordzaak moest ik weer alleen naar huis. Dan helpen 3 sloten op de deur wel om in slaap te komen. Zondag ben ik gaan golfen met Mirella, Dico en wat andere Nederlanders (zie vorige log) en blijven borrelen in Woburn. Weekend, zonder Joe, weer voorbij.
Vanwege het tijdsverschil van 3 uur tussen East Coast en West Coast en Joe's enorm drukke schema is het lastig om bij te kletsen. Hij was van 's ochtends 8:30 tot 's nachts 1 uur in sessies, uit eten of aan het netwerken. En nu staat hij op de piste.... of hij ligt, want met een snowboard kun je moelijk blijven staan. Joe heeft geen heerlijke vakantie in Nederland achter de rug, zoals ondergetekende, en dus verdiende hij een uitje. Een aantal jongens uit Nederland die ook naar het congres gingen, hebben gevraagd of Joe zin had om langer te blijven en te gaan skien/snowboarden. Dat hoef je aan Joe geen twee keer te vragen. Gisteren belde hij vanuit de lift om te vertellen hoe geweldig het was. Ik ben blij voor hem.
Ondertussen heb ik toch nog een glimp van hem opgevangen. Flickr.com is een website waarop je je foto's kunt archiveren en zelfs delen met vrienden/familie of met iedereen in de wereld. Even gezocht en ja hoor er stonden al veel foto's van het congres in Vancouver op. En ik vond 2 foto's van 'mijn' consultant, met weelderig lang haar, in actie. Leuk om zijn typische duim op de foto te zien en zijn "mind the gap" t-shirt achter de microfoon. Jammer dat ik hem niet kon vergezellen. Volgende keer.
Zondag komt Joe weer terug. Zaterdag heb ik dus meteen maar weer volgepland. Ik ga weer met Jen mee op zoek naar jurken voor haar bruidsmeisjes, hoewel het zijn meer bruidsvrouwen omdat ze allemaal van mijn leeftijd of ouder zijn. Oh ja en dit weekend ga ik ook een fiets kopen. Het wordt lente hier en ik wil erop uit kunnen met mijn fiets en fietstassen. Het is alleen lastig zoeken naar een Nederlandse model (sportief, maar rechtop zitten) dat betaalbaar is.
The life of a consultant’s wife can be tough. Lonely nights in a big bed for two. Lonely mornings without a goodbye kiss on the porch. And sometimes no Sunday-morning-breakfast-with-boiled-egg-in-our-pajamas either. Joe left for Vancouver Canada for 10 days today. He will attend a IA conference (= work) and stay a few extra days to snowboard in Whistler with some Dutch IAs (= vacation + fun + bit of (net)working).
I have become used to being alone during the week, while Joe was in Vermont. At times that's quite nice. I can watch the Girlmore Girls or Grey’s Anatomy without my husband complaining about the high pitch voices or the illogical scenes. This time Joe is gone 2 weekends in a row and that is not as easy as spending Tuesday night alone. Fortunately I have great friends, who know what it is like to be without their spouse, or who are single. Thanks to them, I have had 2 great weekends.
Friday Anne and Paul took care of me with home made ravioli and Fashion TV. Saturday during the day I went to the gym, followed by a trip to Filene’s Basement with Anne. Afterwards Dania and I celebrated her birthday at a Thai Restaurant and an episode of CSI Las Vegas at her place. Not very clever to watch this particular show on TV, because I had to go home alone afterwards. The 3 locks we have on our front door, helped putting me to sleep. Sunday I played golf with Mirella, Dico and several other Dutchies. and finished the day with a drink in Woburn. I survived the weekend without Joe gracefully.
Because of the times difference of 3 hour between East Coast and West Coast and Joe's tremendously busy schedule, it was hart to catch up by phone. He was off from 8:30 till 1 at night either in sessions, food breaks or networking. Now I know what he must have felt when I was touring through the Netherlands and he could not reach me. After the conference Joe went to Whistler with other IAs to ride his snowboard. He deserved the break and I am happy he had such a great time.
Meanwhile I caught a glimpse of him through Flickr. I searched for the IA conference and I found 2 photographs of 'my' consultant, with wavy, long hair, in action. It made me smile to see his typical thumb and the "mind the gap" t-shirt. Next time I will try to join him on his longer business trips.
Joe will return this Sunday. Saturday I am going bridesmaid dress shopping with Jennifer again. And I want to buy a new bike this weekend as well. Now that the weather is improving I miss not being able to cycle like I did in The Netherlands. I noticed it might be very difficult to find a typical Dutch bike. I want a sportive model, that allows you sit up straight. I have only seen mountain bikes or strange cruiser bikes. None of the affordable bikes come with carrier, chain protector or lights. The only once that come close to what I am looking for are $1000. Strange Americans, but that should not be surprising anymore.
Posted by Femke at 02:30 PM | Comments (0)
March 27, 2006
Golfen is niet kak in Amerika
Amerika houdt van comfort en dus van weinig etiquette. Soms is dat jammer soms wel bevrijdend.
Als je bij mensen thuis eet is het niet vreemd wanneer je eten op plastic (camping of wegwerp) servies wordt geserveerd. Met mes en vork eten hoeft hier niet. Na het snijden van je stukje vlees wordt het mes weggelegd en gaat men met de vork in de rechterhand verder. Hoe de vork of lepel wordt vastgehouden, dat maakt niet uit. Eten met je mond dicht of netjes wachten tot iedereen aan tafel zit, wordt er bij kinderen ook niet echt ingestampt . Dat soort etiquette houdt men hier niet van.
De keerzijde van de medaille is dat sommige dingen die in Nederland minder/niet toegankelijk zijn voor sommige "klassen" hier door iedereen kan/mag worden gedaan. Golfen is een goed voorbeeld. Golf wordt in Nederland over het algemeen nog als een elitaire en dure sport gezien en men wordt niet gemakkelijk lid van een chique golf club zonder connecties. En als je lid bent, dan behoor je je gepast te kleden. Amerikanen hebben daar maling aan. Dit weekend heeft Mirella mij uitgenodigd om met een groepje Nederlanders te gaan golfen. We kwamen gepast gekleed en bleken uit de toon te vallen. De blouse met spencer hoeft hier niet. Lekker in je oude spijkerbroek, grote afgetrapte gympen, dikke sport trui en golfen maar. Van jong tot oud, van arm tot rijk stonden ballen weg te slaan zonder dat er sociale uitsluiting plaatsvond.
Een leuke dag en ik heb super goed geslapen na zo'n dag buiten lopen en kletsen. Helaas waren we allemaal onze camera vergeten, dus geen foto's.
http://wings.avkids.com/Book/Sports/Images/golf_shot.gif
http://www.golfgods.org/images/golfgods-org-nike-golf-balls.jpg
Posted by Femke at 04:45 PM | Comments (1)
March 20, 2006
Crea Bea
Joe is het hele weekend flink ziek geweest. Hij kon het huis niet uit en als vrouw (in sickness and in health) moest ik natuurlijk aan zijn ziekbed zitten. Ik heb heel wat heen en weer gereden om aan zijn eet- en medicijn behoeftes te voldoen. Om eerlijk te zijn vond ik zo'n weekendje thuis helemaal niet erg. Ik heb geknutseld, gelezen en wat achter de computer gezeten. Vorig jaar had ik al wat lichtknop-dingetjes (hoe heten die dingen eigenlijk?) versierd en daar ben ik dit weekend weer mee verder gegaan. Zie hier wat resultaten. Ik ben er zelf erg blij mee. Volgende week wat lak kopen om ze te beschermen en dan kunnen ze gemonteerd worden. Volgens mij heb ik er iets meer gemaakt dan beschikbare lichtknoppen in ons apartement. Vorig jaar hebben Paul en Anne er een paar uitgekozen en in hun nieuwe huis geinstalleerd. Als iemand interresse heeft, laat maar even weten.
Joe was quite sick the entire weekend and as his wife (in sickness and in health) I stood by him, sitting on the edge of his sick-bed. I also drove up and down to the stores in order to supply him with the necessary food, beverages and medicines. To be honest: I did not mind staying home at all. It gave me a chance to relax, do some crafts, read and sit behind my computer. I decorated light switches and am very happy with the results. I need to varnish them and then they are ready to be installed. One problem: I made more switches than we have in our house. If people are interested in having one, let me know.
Posted by Femke at 12:43 AM | Comments (4)
March 13, 2006
Hoedje
Toen Sabine & Koert en Geraldine & Peer trouwden heb ik op hun bruiloft een mooie geleende hoed gedragen. Je voelt je echt een dame met iets op je hoofd en stiekem hoopte ik weer een keer de gelegenheid te krijgen. Wat wil het geval: dit jaar staan er 2 bruiloften op de kalender. Begin juli trouwt een neef van Joe en in september trouwen Jennifer & Scott. Om eerlijk te zijn weet ik niet hoe formeel de bruiloften zijn, maar ik draag zeer zeker een hoed. Als ik een duur vliegticket moet kopen om op de bruiloft aanwezig te zijn, doe ik ook aan wat ik wil.
Toevallig liep ik door de hoedenafdeling van een grote discount winkel (Filenes Basement) waar ze sterk afgeprijsde merkkleding, en -spullen verkopen. Opeens viel mijn oog op de hoedjes en specifiek op dat ene hoedje dat perfect bij mijn twee mogelijke trouw-outfits past. Ik heb nog even een dag nagedacht maar kon de aanbieding niet weerstaan. De hoed was van $150 voor $30. Een koopje dus, vooral als je erachter komt hoe ongelooflijk duur hoeden zijn.
Het liefst doe ik hem iedere dag op, ik ben er helemaal verliefd op. Mijn eerste, echte, eigen hoed voor speciale gelegenheden. Nu nog een model in blauw, zwart, rood is ook wel mooi.....
Posted by Femke at 09:16 PM | Comments (1)
March 08, 2006
Opa op Internet
Opa Zoelmond leert internetten! Hij heeft sindskort een computer met ADSL en nog belangrijker een eigen e-mail adres.
Welkom op het Wereldwijde Web opa.
Vanaf nu kunt u mijn internet dagboek lezen om op de hoogte te blijven van mijn avonturen in Amerika.
Veel succes en plezier met het leren typen, e-mailen en surfen op internet.
Groetjes uit Boston
Liefs Fem
My grandfather is learning to use a computer and more importantly the internet. He recently got a computer and his own e-mail address.
Welcome to the World Wide Web, grandfather.
Now you can read my internet diary and keep track of my adventures in America!
Good luck and have fun learning how to type, e-mail and surf the net.
Greetings from America,
Love
Femke
Posted by Femke at 02:48 PM | Comments (0)
March 03, 2006
Fem weet van Wanten
Dit zijn mijn reddende wanten.
Na het ski-fiasco in Vermont, heb ik actie ondernomen. Ik ben de duurste wantenwinkels binnengelopen en had een missie. De warmste wanten die er waren. Die heb ik nu gevonden. Unaniem gaf iedere winkel aan, dat de Mercury Mitt de beste keuze was. Op internet ben ik verder gaan speuren en daar vond ik ze voor de helft van de winkelwaarde. Kan niet beter!!!! Ik heb ze besteld en vandaag zijn ze aangekomen. Volgens het label kunnen ze -29 Fahrenheit = -34 Celcius aan. Kom maar op zou ik zeggen. Geen goedkoop spul voor mijn vingertopjes meer. Ik ga nu even met mijn handen uit het raam hangen om ze uit te proberen..
Update (2 weken later): we zijn een dag gaan skien op een kleine berg, een uur rijden van ons huis. Wat wil het geval: mijn handen waren zelfs TE warm. Dit heb ik echt nog nooit meegemaakt! Ik heb mijn handschoenen zelfs af en toe uitgedaan om mijn zweethandjes even te luchten. Ik leer dus langzaam goedkoop = duurkoop. Voor het eerst dat ik het skien leuk vond, omdat ik niet misselijk van de kou de berg afkwam.
Saved by Mittens,
After my ski-drama last week in Vermont, I had a mission: to find the warmes gloves/mittens I could find. And so I entered every expensive ski-shop in the area and they all advices me to get the Mercury Mitt. A search on the internet lead me to a great deal (half the price of those sold in the stores). Let's hope they were worth it. The label says the mitts can handle -29 Fahrenheit. Bring it on!!! I am not saving money when it comes to my fingertips anymore. I will stick my hands out of the window this afternoon, to try them out.
Update (2 weeks later): We went skiing in Wachussetts this past weekend and gues what: My hands were TOO warm. Hard to believe, but I even took my gloves off once in a while to let my sweaty paws air a bit. I have never experienced this before. For the first time I enjoyed skiing, because I did not come down the mountain sick to my stomach from the cold.
Posted by Femke at 05:24 PM | Comments (2)