« March 2006 | Main | May 2006 »
April 17, 2006
Dutch Easter
Eerste Paasdag hebben we net als vorig jaar (toen zonder Joe) bij Dico en Mirella gevierd. Zij hadden een heerlijke brunch verzorgd. De tafel was mooi gedekt. Ik heb zelfs een paasbrood gevonden. Eigenlijk was het een oude kerststol die ze nog steeds verkochten, maar daar aten/keken we doorheen. Gekookt eitje, yoghurt cocktail, eigengemaakte quiche en... Nederlandse hagelslagen (fruit, choco, vlokken, muisjes,etc). Yummie in my tummie.
Net als vorig jaar, had de paashaas chocolade eitjes verstopt rondom het huis en met volle buik zijn we enthousiast gaan zoeken. Joe die eigenlijk niet mee deed, heeft de meeste eieren gevonden en Dico had pech, zijn ei was door een eekhoorn opgegeten. Tijdens het brunchen kregen we al een vermoeden omdat een paar eitjes volgens paashaas Mirella verplaatst waren en ineens midden op het grasveld lagen. En ja hoor, 1 eitje was keurig uit het papiertje gehaald en meegenomen.
Het weer is hier heerlijk de laatste tijd en ik geniet met volle teugen van al mijn bloembollen die uitkomen en de bomen vol met bloesem.
2e paasdag ben ik vrij, maar Joe moet de hele week helaas weer werken in New York.
We celebrated First Easter Day (in The Netherlands, we have 2 Easter Days) with Dico and Mirella, just like last year. They had arranged a delicious brunch menu on a beautifully set table. I even found a traditional Dutch Easter Bread, although it was sold as Christmass bread. We just pretended not to see that. We had boiled eggs, yoghurt cocktail, home made quiche and even Dutch chocolate hagelslag. Yummie in my tummie
The Easter Bunny had hidden some chocolate eggs in the garden and with full stomachs we went outside and looked for them while the sun was shining and the temperature rizing. Joe, who did not really participate, found most eggs and Dico had bad luck. His egg had been eaten by a squirrel. We had a hunch during brunch as we saw certain eggs appear on the lawn. Turned out the rabbits and squirrels had found them and took the eggs out of their hiding places. One egg had been perfectly unwrapped.
The weather has been fantastic and I enjoy my blooming flowerbulbs a lot.
Monday, I am stil off, but Joe needs to work in NY again.
Posted by Femke at 05:32 PM | Comments (0)
April 06, 2006
Wanted: Bike
Het is frappant dat ik al een jaar lang geen fiets heb. In Nederland deed ik alles op de fiets, bij gebrek aan auto. Op de fiets naar het werk, naar de sportschool, naar vrienden, naar de supermarkt en weer terug. De eerste maanden heb ik van een vriendin een mountainbike geleend, maar al snel bleek dat fietsen in Boston een stuk stressvoller is. Allereerst vind ik een mountainbike vreselijk fietsen: pijn in je polsen en je nek, geen overzicht over het verkeer. Daarnaast zijn de keren dat ik bijna geschept of afgesneden ben niet meer te tellen. Ook bestaat er een groot risico dat mensen zomaar hun autodeur openzwaaien en jij er tegenaan vliegt (2 keer gebeurd, bijna dood). Mensen zijn fietsers hier niet gewend. Er zijn maar weinig fietspaden en diegene die er zijn, worden vaak door auto's als een tweede baan gebruikt. Fietsen is hier geen ontspannen bezigheid. Toch mis ik het vreselijk. Zeker nu het weer beter wordt. Ik zou namelijk op de fiets naar mijn werk kunnen, of gezellig met Joe op de fiets naar een restaurantje tuffen. Ik mis een stukje van mijzelf en nu de winter over is, mis ik het meer en meer.
Daarom zijn we vorige week naar een aantal fietsenwinkels geweest, op zoek naar een fiets voor mij. En zoals gewoonlijk als we ergens heen gaan voor mij, komen we thuis met iets voor Joe. Vanuit de fietsenwinkel ben ik met de auto teruggereden en Joe... op zijn spiksplinter nieuwe fiets. Joe wist al een tijdje, welk merk hij wilden en wat voor stijl. Deze week was die fiets in de aanbieding en heeft hij hem meteen gekocht.
Mijn geval is iets lastiger. Ik wil namelijk een Nederlandse fiets. Een fiets die lijkt op de fiets waar ik 14 jaar lang van middelbare school tot aan Boertien op heb gefiets. En die zijn hier juist niet te krijgen. De fietsen komen over het algemeen helemaal kaal, geen kettingkast, geen licht, geen spatborden, geen bagagedrager. Je hebt een frame met wielen en stuur en daar houdt het mee op. Ik wil een kant en klare Batavus, Gazelle of weet ik wat, maar geen kaal frame. Ik wil als het miezert schoon overkomen met dank aan de spatlappen, een rek voor mijn fietstassen en licht dat ik aan en uit kan doen, zonder gefriemel met losse plastic clip-lampjes.
Na een aantal bezoekjes aan fietsenwinkels zag ik MIJN fiets. Een Trek met alles wat ik wilde. Het juiste formaat, alles erop en eraan en een gang waar ik iedere heuvel mee kon beklimmen. De winkel had alleen een mannenmodel waar ik op kon proefrijden, maar daar kon ik wel doorheen kijken. Het was in kannen en kruiken, dacht ik. .... Toen ik wilde bestellen bleek er echter een probleem: Het model bestond alleen met een stang in het midden. "Maar dat is een mannenfiets! Mogen mannen hier alleen maar fietsen!" Daar dacht de verkoper echter anders over: "Dit is een universele fiets," werd mij verteld. "Nee dit is een mannenfiets, ik wil een damesmodel." Die bleken niet te bestaan. Er zijn een paar modellen die als damesfiets te verkrijgen zijn, maar die zijn heel klein. Bedoeld voor minivrouwtjes, denk ik. Ik heb een uur geprobeerd uit te leggen dat dit NIET unisex is, maar een mannenfiets. De verkoper begon schaapachtig naar Joe te lachen ("wat een lastige dame heeft u gestrikt") en bleef volhouden dat hij nog nooit van een aparte mannen- en vrouwenfiets had gehoord. Het gesprek eindigde met zijn bewering dat ik een 'psychologische' grens over moest om de stang te accepteren. LUL NIET
Boos ben ik naar huisgegaan. KUT Amerikanen. Nederland heeft 100x zoveel fietsen en fietsers. Je zou denken wat we er wel iets meer vanaf weten dan al die overvette, luidkeelse, arrogante vreetzakken hier in Amerika. Via Internet heb ik aan Joe laten zien wat ik bedoel met een vrouwen- en mannenmodel, want hij begon ook genoeg te krijgen van mijn weerzin voor een stang in het midden. Ik heb vervolgens Meike opgebeld en gelukkig gaf ze mij gelijk: "je gaat toch niet op een mannenfiets fietsen!!!"
Ik dacht een oplossing te hebben gevonden door een fiets op internet te zoeken, maar blijkbaar zijn ze in Amerika 2 jaar geleden gestopt met het produceren van damesfietsen. Degene die ik vond kosten meer dan $1000 en worden geimporteerd uit.... Nederland, Denemarken en Duitsland. Ik wil best wat uitgeven aan een fiets die 10 jaar meegaat, maar dat vind ik iets te gek. Alles wat binnen mijn budget ligt en aan mijn wensen voldoet, heeft tegenwoordig een stang. Ik heb nu ongeveer 10 winkels afgebeld en iedereen stelt mij teleur. Joe probeert mij ondertussen over te halen om aan de stang te wennen en dezelfde fiets te kopen waar hij nu op rijdt. Maar ik ben zover nog niet.
Ik heb misschien 1 winkel gevonden die de juiste fiets aanbiedt (met bagagedrager, licht, kettingkast, etc) voor een redelijke prijs en daar ga ik dit weekend naar kijken. Ik geef (nog) niet op.
Posted by Femke at 02:13 PM | Comments (2)
April 03, 2006
Happy Birthday, Kathleen!
De moeder van Joe, Kathleen, is vandaag jarig. Helaas wonen we te ver weg om op verjaardagsvisite te gaan, maar via de website wens ik haar een hele fijne dag toe.
Today is Kathleen's, Joe's mom, birthday. Unfortunately they live too far away for us to drop by and congratulate her in person, but via my blog I would like to congratulate her.
Lang zal ze leven, Lang zal ze leven, Lang zal ze leven in de Gloria, in de Gloria, in de Glo----Ri----A.
Kathleen is studying Dutch, so this will be a good addition to her vocabulary.
Posted by Femke at 09:49 PM | Comments (0)
Stand-In Bruidsvrouwtje
Ik heb al eerder over Jen's trouwjurk/bruiloft geschreven. Deze week waren de bruidsmeisjes aan de beurt.
In Amerika hebben de bruid en bruidegom naast de getuigen ook meerdere bruidsmeisjes en bruidsjonkers. Dit zijn vaak zusjes/broers of vriendinnen/vrienden. Dus niet de kleine neefjes en nichtjes van 3-7 jaar zoals je in Nederland vaak ziet. Als bruidsmeisje ben je de pineut, althans vind ik. Je wordt over het algemeen in een zuurstokroze, lange strapless kokerjurk gehesen waar je ook nog eens zelf een paar honderd dollar voor moet betalen. Daarnaast wordt van je verwacht dat je het vrijgezellenfeestje en de shower (meer, meer, nog meer cadeaus) regelt en sponsort. Het is een duur grapje, zeker als je de jurk daarna nooit meer aandoed, omdat hij foeilelijk is. Ik heb mezelf in de beste positie gewurmd die er maar is. Jen heeft mij namelijk gevraagd om ook mee te helpen bij het uitkiezen van de jurken voor haar bruidsmeisjes. Ik heb wel 30 jurken mogen passen, terwijl zij foto's maakte om vervolgens naar de bruidsmeisjes toe te mailen. SUPER!!!
Jennifer heeft te veel lelijke jurken aangehad, van gemiddeld $200. Ze heeft er zelfs 1 moeten kopen waarbij de bruiloft op het laatste moment werd afgelast. Ze wil haar bruidsmeisjes dit graag besparen. Daarom mogen haar 5 vriendinnen uit een aantal jurken kiezen. Zo kan iedereen een jurk dragen die bij haar figuur past. Ook de kleuren zijn wat ingetogener dan de vele pastels, roze, rood, etc. Het wordt waarschijnlijk groen en bruin. We hebben bij het uitkiezen gelet op een stijl die je nog een keer kunt dragen naar een ander feestje. Hopelijk is ons dat gelukt. Ik mag geen foto's van de door Jen gekozen jurkjes laten zien, want anders is het geen verrassing meer. Daarom maar een paar foto's van de jurken die het niet zijn geworden. De bruidsmeisje zijn van verschillen borst en heup formaat en we hebben erg gelachen door een aantal jurken met wat siliconen-kipfiletjes op te vullen.
De roze jurk woog een ton en was erg warm. Hij ziet er grappig uit, maar was niet te dragen. De blauwe jurk was mijn favoriet, maar wel erg veel jurk en niet echt iets om zomers naar je werk te dragen. Ik was er meteen helemaal verliefd of. De liefde hield op toen ik het prijskaartje zag: $335 voor deze Jacky O jurk. Op de foto is hij 10 maten te groot en is hij met grote, oranje klemmen van de Gamma van achter bijelkaar gebonden. Ondanks de metalen klemmen achter op mijn rug, voelde ik mij echt een dame. De neklijn was zo apart. BOA's: dat wordt jullie bruidsmeisjes-jurk als Joe en ik nog een keer echt gaan trouwen.
Posted by Femke at 02:17 PM | Comments (3)
Spring is in the Air
Het is lente, zomaar van de een op de andere dag. Zonder echte aankondiging. Hoewel.... mijn bloembolletjes staken hun hoofdjes boven de grond, dat had een clue kunnen zijn. Maar zonder de groene stekjes voelde het als winter. Het bleef namelijk koud en guur. Tot afgelopen vrijdag. Ik ging met de winterjas naar buiten en het bleek 25 graden op onze veranda te zijn. Rechtsomkeert weer naar binnen om een spijkerjackje aan te doen zonder sjaal en handschoenen. Het is lente en niet zo'n beetje ook. Het hele weekend hebben we zonder jas buiten kunnen lopen. Af en toe staat er nog een fris windje, maar dat neem je voor lief.
De tulpen groeien als kool, net als de narcissen. Het weer en de bloembollen hebben een zeer positief effect op mijn humeur. Iedere ochtend inspecteer ik ze even om vervolgens vrolijk naar de bushalte te lopen op weg naar het werk (dat iets minder leuk is de laatste tijd). Ik mis mijn tuin in de Wandelmeent enorm en ben van plan dit seizoen meer energie te steken in de twee postzegels voor ons huis. Dat wordt nog een klus, want toen ik de bolletjes afgelopen winter plantte, kwam ik meer stenen en glas tegen dan goede potgrond. Achter het huis hebben we een groot stuk grond, maar de huisbazin heeft die heel praktisch met beton overgoten en een lelijk gevangenishek tussen ons en de buren geplaatst.
Vorig jaar heb ik het tuinieren min of meer aan mijn neus voorbij laten gaan, op wat bakken met kruiden en geraniums na. Het was toen nog onzeker hoe lang we op 151 Charlesbank Road zouden blijven wonen en ik wilde niet teveel geld aan planten uitgeven (tuinieren is hier vreselijk duur) wanneer ik er niet lang van kon genieten. Je hebt niet snel een tuin bij je apartement, dus ik wil dit jaar meer van de gelegenheid gebruik maken. Stel dat we verhuizen en ik krijg nog minder grond om te bewerken, dan heb ik spijt dat ik me niet meer heb het zitten wroeten in de aarde met stenen en glas.
Spring is in the air, from one day to the other. It just happened. I knew something would change soon, because all my flower bulbs were sticking their heads above the soil. Until this weekend, the temperature still required you to wear your winter coat. On Friday, I left the house with a scarf and gloves, only to find out it was 80 degrees on our porch. Spring has arrived with a big baboom! The entire weekend I have been outside, without a coat enjoying the sun. The wind was still a bit chilly at times, but I have forgotten about that already.
My tulips are growing like cabbage, as are the narcissus. The weather and the flowers have a very positive effect on my mood. Every morning I inspect their growth and then cheerfully walk to the bus. In The Netherlands, I had a huge garden and I miss it tremendously, especially now that the weather is getting better again. This season I want to garden more than I did last year. It makes me more Zen. The two pieces in front of our house are the size of a stamp, but it will have to do. The soil is poor though, something I noticed when putting in the tulip bulps this winter. I was digging more through stones and glass than fertile soil. In the back, we have a lot of ground, but our landlady was very practical and covered it all with cement. She even managed to install a prison-style fence between us and our neighbors.
Last year I did not garden much, except for some boxes with herbs and geraniums. At that time we did not expect to live at 151 Charlesbank Road much longer. I did not want to buy expensive plants for a garden I would not enjoy much longer. But we are still there and this year I don’t want to let the opportunity to garden pass me by again. It won’t be the same as back home, but I can at least try to make it look better than grass covered by rocks and glass.
Posted by Femke at 02:11 PM | Comments (0)