Femerika

Het is frappant dat ik al een jaar lang geen fiets heb. In Nederland deed ik alles op de fiets, bij gebrek aan auto. Op de fiets naar het werk, naar de sportschool, naar vrienden, naar de supermarkt en weer terug. De eerste maanden heb ik van een vriendin een mountainbike geleend, maar al snel bleek dat fietsen in Boston een stuk stressvoller is. Allereerst vind ik een mountainbike vreselijk fietsen: pijn in je polsen en je nek, geen overzicht over het verkeer. Daarnaast zijn de keren dat ik bijna geschept of afgesneden ben niet meer te tellen. Ook bestaat er een groot risico dat mensen zomaar hun autodeur openzwaaien en jij er tegenaan vliegt (2 keer gebeurd, bijna dood). Mensen zijn fietsers hier niet gewend. Er zijn maar weinig fietspaden en diegene die er zijn, worden vaak door auto's als een tweede baan gebruikt. Fietsen is hier geen ontspannen bezigheid. Toch mis ik het vreselijk. Zeker nu het weer beter wordt. Ik zou namelijk op de fiets naar mijn werk kunnen, of gezellig met Joe op de fiets naar een restaurantje tuffen. Ik mis een stukje van mijzelf en nu de winter over is, mis ik het meer en meer.

Daarom zijn we vorige week naar een aantal fietsenwinkels geweest, op zoek naar een fiets voor mij. En zoals gewoonlijk als we ergens heen gaan voor mij, komen we thuis met iets voor Joe. Vanuit de fietsenwinkel ben ik met de auto teruggereden en Joe... op zijn spiksplinter nieuwe fiets. Joe wist al een tijdje, welk merk hij wilden en wat voor stijl. Deze week was die fiets in de aanbieding en heeft hij hem meteen gekocht.

Mijn geval is iets lastiger. Ik wil namelijk een Nederlandse fiets. Een fiets die lijkt op de fiets waar ik 14 jaar lang van middelbare school tot aan Boertien op heb gefiets. En die zijn hier juist niet te krijgen. De fietsen komen over het algemeen helemaal kaal, geen kettingkast, geen licht, geen spatborden, geen bagagedrager. Je hebt een frame met wielen en stuur en daar houdt het mee op. Ik wil een kant en klare Batavus, Gazelle of weet ik wat, maar geen kaal frame. Ik wil als het miezert schoon overkomen met dank aan de spatlappen, een rek voor mijn fietstassen en licht dat ik aan en uit kan doen, zonder gefriemel met losse plastic clip-lampjes.

Na een aantal bezoekjes aan fietsenwinkels zag ik MIJN fiets. Een Trek met alles wat ik wilde. Het juiste formaat, alles erop en eraan en een gang waar ik iedere heuvel mee kon beklimmen. De winkel had alleen een mannenmodel waar ik op kon proefrijden, maar daar kon ik wel doorheen kijken. Het was in kannen en kruiken, dacht ik. .... Toen ik wilde bestellen bleek er echter een probleem: Het model bestond alleen met een stang in het midden. "Maar dat is een mannenfiets! Mogen mannen hier alleen maar fietsen!" Daar dacht de verkoper echter anders over: "Dit is een universele fiets," werd mij verteld. "Nee dit is een mannenfiets, ik wil een damesmodel." Die bleken niet te bestaan. Er zijn een paar modellen die als damesfiets te verkrijgen zijn, maar die zijn heel klein. Bedoeld voor minivrouwtjes, denk ik. Ik heb een uur geprobeerd uit te leggen dat dit NIET unisex is, maar een mannenfiets. De verkoper begon schaapachtig naar Joe te lachen ("wat een lastige dame heeft u gestrikt") en bleef volhouden dat hij nog nooit van een aparte mannen- en vrouwenfiets had gehoord. Het gesprek eindigde met zijn bewering dat ik een 'psychologische' grens over moest om de stang te accepteren. LUL NIET

Boos ben ik naar huisgegaan. KUT Amerikanen. Nederland heeft 100x zoveel fietsen en fietsers. Je zou denken wat we er wel iets meer vanaf weten dan al die overvette, luidkeelse, arrogante vreetzakken hier in Amerika. Via Internet heb ik aan Joe laten zien wat ik bedoel met een vrouwen- en mannenmodel, want hij begon ook genoeg te krijgen van mijn weerzin voor een stang in het midden. Ik heb vervolgens Meike opgebeld en gelukkig gaf ze mij gelijk: "je gaat toch niet op een mannenfiets fietsen!!!"

Ik dacht een oplossing te hebben gevonden door een fiets op internet te zoeken, maar blijkbaar zijn ze in Amerika 2 jaar geleden gestopt met het produceren van damesfietsen. Degene die ik vond kosten meer dan $1000 en worden geimporteerd uit.... Nederland, Denemarken en Duitsland. Ik wil best wat uitgeven aan een fiets die 10 jaar meegaat, maar dat vind ik iets te gek. Alles wat binnen mijn budget ligt en aan mijn wensen voldoet, heeft tegenwoordig een stang. Ik heb nu ongeveer 10 winkels afgebeld en iedereen stelt mij teleur. Joe probeert mij ondertussen over te halen om aan de stang te wennen en dezelfde fiets te kopen waar hij nu op rijdt. Maar ik ben zover nog niet.

Ik heb misschien 1 winkel gevonden die de juiste fiets aanbiedt (met bagagedrager, licht, kettingkast, etc) voor een redelijke prijs en daar ga ik dit weekend naar kijken. Ik geef (nog) niet op.