Femerika

« April 2006 | Main | June 2006 »

May 29, 2006

Boston Harbor Islands

Afgelopen maandag 'vierde' Amerika Memorial Day. We hadden dus een heerlijk lang weekend vrij. De omgekomen soldaten worden vooral herdacht door veel te winkelen om de commercie en consumptie op pijl te houden. Het weer was geweldig en de winkelcentra puilden uit.

Na weken van regen wilde ik er graag op uit.
Zaterdag zijn we gaan brunchen met Dania en vervolgens zoals het hoort, netjes gaan winkelen in een Outlet Mall, waar Joe goed en goedkoop is geslaagd (ik helaas niet, maar dat is inmiddels geen verrassing meer).
Zondag wilden we graag de stad uit om even onze gedachten te verzetten, maar niet te ver zodat we geen geld aan een hotel hoefden uit te geven. Het werden de Boston Harbor Islands, een groep eilanden vlak voor de kust van Boston. Met de fiets zijn we naar de stad gereden (1 uur) en daar zijn we op een pont richting Georges Island gesprongen. Helaas was dat het enige eiland dat open was, de andere x-tig eilanden zijn pas vanaf 23 juni te bereiken. Er stond een groot fort op het eiland en daar hebben we wat hebben rondgekeuteld. Tijdens de picnic schrok ik mij een hoedje want er stond opeens een wolf naast mij. Dat bleek een kartonnen uitknip versie te zijn, om de meeuwen af te schrikken. Het uitstapje was voornamelijk bedoeld om op het water te zijn, in de zon te zitten en even weg uit de stad. Dat is allemaal gelukt, hoewel de stad in de verte wel over onze schouders meeloerde. Overal vanaf het eiland was de Boston skyline goed te zien. De boot vaart langs het vliegveld. De landingsbaan begint (eindigt) letterlijk waar de zee eindigt (begint) en de vliegtuigen kwamen wel heel erg laag over ons bootje heen. We konden bijna de passagiers in de Boeing 747 zien zitten. Eenmaal terug op vaste wal stonden Jennifer en Scott als ontvangstcommittee in de haven op ons te wachten. Met hen hebben we vervolgens in de North End (Italiaanse wijk) koffie gedronken en spagetti gegeten. Als toetje een ijsje in een 'echte' Italiaanse ijssalon. Inmiddels was het 11 uur 's avonds en zag ik het niet zitten om weer terug te fietsen in het donker. Gelukkig hadden Jen en Scott hier al rekening mee gehouden en er kwam een heus fietsenrek uit hun kofferbak tevoorschijn. Na wat gepruts, veel touw en zelfs een paar oude panties om het geheel bij elkaar te houden, zijn we uiteindelijk veilig thuis gekomen. Ons eerste echte zomerdag en -avond uitstapje.
Maandag werden we door Paul en Anne uitgenodigd voor een BBQ. Anne kookt als geen ander en ik heb van 1 tot 6 non stop gegeten. 10 soorten kaas, 4 soorten vis, 4 soorten brood, en chocola en appeltaart toe. Het kon niet op, en we hebben echt ons best gedaan om het op te krijgen. Met volle buiken hebben we de rest van de avond op onze veranda gezeten.
En nu is de werkweek weer begonnen. Het belooft een heerlijke zomer te worden.
Klik op de foto's om de hele serie te zien.

This past Monday, America ‘celebrated’ Memorial Day. As non-American (proud, relieved and thankful of/for it) this mostly means a 3-day weekend. Americans commemorate their soldiers by shopping to keep the consumption index nice and high. The weather was fantastic and the sales offers were to die for.

After weeks of rain, I wanted to go out and enjoy the sun.
We started the weekend with a late brunch/early lunch in Central Square with Dania. We cycled to Cambridge, which took us 20 minutes and may have inspired Dania to dust of her bike and start riding with us. After brunch I decided to integrate smoothly into society and shop. We went to Wrentham Outlet and Joe found some great clothes. I did not get much, not to my surprise: finding clothes I like has been very difficult for me ever since I moved here.
Sunday we decided to leave Boston behind us, but not go as far as getting a hotel. Therefore we picked the Boston Harbor Islands as our destination. Rode our bikes into town (1 hour) and hopped on the ferry to Georges Island. Unfortunately the other islands were still closed (till June 23). Georges Island consists of a large fort and has a cardboard cut-out wolf, to scare the birds away so people can eat fried doe in peace. We wanted to enjoy the weather, be on the water and get out of the city, all of which we accomplished. Although Boston breathed down our necks the entire day, since you could see the sky-line from the island. After returning to Long Wharf, we met up with Jenn and Scott and enjoyed, coffee, pasta and gelato in the North End. By the time we had finished eating, talking and laughing it was quite late and I got a bit nervous about cycling home. Luckily Jen & Scott came to their rescue and out of their trunk came a bike rack. It took some rope and some old stockings to tie everything down, but we made it home safely. Our first summer day and evening outing and I had an amazing time.
Monday we were invited by Paul and Anne for a BBQ. Anne cooks as no other can and I can safely say that I stuffed myself like a Thanksgiving Turkey. Too much cheese, calamari, bread, chocolate and apple pie. The food kept on coming and we really tried our best to finish it all, but failed miserably.

And now the working week has begun again. If we have more weekends like this, we will have a fantastic summer
Click on the photographs to see the entire series

Posted by Femke at 03:04 PM | Comments (3)

May 28, 2006

Pimp my ride,

Dit weekend is mijn fiets uitgerust met spatborden en bagagerekje en nu is hij bijna 'af'. Ik wil nog graag een bel hebben om de hardlopers onderweg te waarschuwen voor mijn aanstormende fiets-talent.

Omdat het rekje niet zoveel ruimte biedt aan een rugzak en snelbinders hier niet bestaan (alleen een spin, die niet veel voorstelt), heb ik mezelf verwend met hele mooie nieuwe fietstassen. Ik heb destijds mijn HEMA fietstassen uit Nederland meegenomen om die op mijn fiets te monteren, maar ze zijn helaas te groot. De fietsen hier zijn kleiner, en ook wat smaller. De tassen bleken te lomp en te breed (de pedalen komen tegen de tassen aan). In Nederland kon ik al mijn boodschappen in deze lekkere grote tassen kwijt, maar aangezien de melk hier in jerricans verkocht wordt, zie ik mijzelf niet snel de wekelijkse boodschappen op de fiets doen. Ik kan met kleinere tassen dus beter op gang komen.

De wereld van fietstassen is vooral zwart en nogal saai. Totdat ik deze oranje knallers op internet tegen kwam. Alles wat oranje is gaat erbij mij gemakkelijk in, dus deze tassen waren na 1,5 dag twijfelen, wel of niet doen, kortom: typisch Femke gedrag, besteld (nadat Joe zei: "Als je ze niet binnen 5 minuten koopt, koop ik ze en dan wil ik er niets meer over horen!").

Nu zijn we helemaal klaar voor de zomer. Zaterdag hebben we de spatborden meteen uitgeprobeerd. Na een heerlijke brunch met Dania in Central Square, Cambridge, (20 minuutjes fietsen) zijn we op de terugweg in een regenbui terrecht gekomen. De enige modder die ik op mijn kleren had, kwam van Joe af, die voor mij uit reed, en heel toevallig door iedere plas 'moest' rijden om het overige verkeer niet in gevaar te brengen.

Vanmorgen weer op de fiets in de stralende zon naar het werk en nu zit ik nog na te genieten.

My bike is completely pimped! The bike store installed fenders and a rack on Friday. All I need now is a bell to warn the I-pod wearing runners of my up and coming cycle talent.

I want to use my bike to commute to work but also for coffee-shop and restaurant visits. Therefore I need a place to put my bag, keys, camera, lock, etc. The rack is a bit too narrow for all of my stuff-you-might-need-when-you-go-out-so-let’s-put-it-in-my-bag-just-in-case. I brought my old bike bags from the Netherlands with me and installed them as soon as I got the rack. The bikes here are smaller, narrower and not as sturdy as the Dutch bikes and I found out that the bags are too big and bulky for my sweet ride. I used these bags for grocery shopping, gym visits etc, but since milk comes in a huge gasoline can, here in the States, it is not likely that I will do my weekly produce shopping on my bike. Therefore I have spoiled myself and bought a new pannier.

The world of bike panniers is black and boring. Until I found this funky orange bags on the internet. You can never have enough Orange on you or around you! It took me 1,5 weeks of doubting, pondering, thinking, debating whether or not to buy them, but I eventually did. Mainly because Joe threatened that if I did not buy them within 5 minutes, he would do it for me to keep me from talking about panniers any longer!

Now we are completely decked out for the summer. Saturday we tried out the fenders. After a really nice lunch with Dania in Central Square, Cambridge, we got caught in the rain on our way back home. The fenders worked very well. The only mud that I had on my clothes came from Joe, who was cycling in front of me and claimed it was necessary to go through every puddle in order to avoid dangerous traffic situations.

This morning I rode into work again, hmmmm I love feeling Dutch.

Posted by Femke at 03:06 PM | Comments (0)

May 25, 2006

Van huis naar werk en weer terug,

Vandaag ben ik voor het eerst op de fiets naar het werk gegaan. Joe had een korte uitleg voor de route (zelf heeft hij 2 jaar heen en weer gefietst): "Volg de Charles gedurende 30 minuten en steek dan de brug over en je bent in de stad." Daar heb ik mij aangehouden. Vlak bij ons huis loopt de Charles rivier, die langs ons huis naar Boston stroomt. Het is een rivier waar veel op wordt gezeild en geroeid en ook de bekende Boston Regatta (roeiwedstrijd) wordt gehouden. Ik ben om 8 uur vertrokken en om 8:45 was ik op het werk. Het duurde iets langer, want om de rivier te volgen moest ik mij soms in wat rare bochten wringen met de fiets. Daarnaast ben ik ook af en toe gestopt een foto te maken van mijn 'commute'. Joe's beschrijving klopte verder precies en de rit was super. De zon scheen en heel wat mensen waren met de roeiboot aan het trainen op de Charles of aan het hardlopen op de kade. Ik merkte wel meteen dat ik een bel nodig heb om al die 'early risers' te waarschuwen voor mijn naderende brede stuur (heel breed).
Ik kwam fris en wakker gewaaid op het werk aan. Wel erg bezweet, want ik heb nog geen baggagerek op mijn fiets. Ik moest mijn rugzak met een heel zwaar slot erin zelf dragen en dat zorgde voor de nodige inspanning en dus een nat shirt. Morgen doe ik maar even een oud t-shirt aan om mij vervolgens op het werk om te kleden. Gelukkig krijg ik vrijdag spatborden en een rekje zodat ik mijn rugzak achterop kan binden.
De meeste fietsers knikken elkaar gedag of zwaaien even. Net als zeilers. Boston maakt het de fietsers niet gemakkelijk, de wegen zijn schandalig slecht en er zijn geen fietspaden. Midden in de stad bevond ik mij ineens op een 4-baans weg en ik moest van de rechterbaan in de linkerbaan terecht zien te komen tijdens spitsuur. Dat zorgde wel voor een trillerig handje en een binnensmonds "oh help, oh god, oh help" gejammer. Ik ben toen maar een 'bike messenger' achterna geraced. Hij zwierde overal tussendoor met mij in zijn kielzog. Ik denk dat juist omdat het zo lastig manouvreren is van de ene naar de andere plek, fietsers zo aardig tegen elkaar zijn. Op de terugweg kwam ik zelfs een meisje tegen op dezelfde fiets als ik nu heb en we hebben de hele weg samen gefiets en gekletst. Leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten.
Ik voel mij weer een stuk Nederlandser en dus happier.

Today I cycled to work for the first time. Joe had given me a brief description on how to get there (he cycled back and forth when he worked down-town): follow the Charles fiver for 30 minutes, cross the bridge and you are down-town. And so I left at 8 am and was at work 8:45. It took me a bit longer, because the river sometimes forces you into strange angles if you want to follow it’s stream to the last drop of water. I also stopped to take some pictures of my commute. Joe's description was correct and the ride was super. The sun was out and people were rowing on the Charles or running on the Esplanade. I immediately noticed that I need a bell to warn the early risers for my wide steer and incredible speed (ahum). I arrived at work blown awake by the wind. A bit sweaty (so not fresh and fruity) because of the backpack with heavy lock I had to carry myself. Next week I will get a rack but till that time an extra shirt so I can change at work is no luxury.
Most cyclists nod or wave to each other (just like sailors do). Boston’s roads are embarrassingly bad and bike paths are hard to find. At the Boston Common, I found myself on a 4-lane road, wanting to go from the right lane into the left lane to turn left. This was quite a stressful situation, which made my hands shake and my mouth mumble “oh help, o help, please don’t let me die”. A bike messenger was swirling through the traffic and I decided to follow him closely. I think that because cyclists are often in survival mode, they are friendly to others on bikes. We cyclists know what the other person is going through. On my way back, I 'rode into' a girl with a similar bike as I now have and we cycled home together and chatted all the way. The bike turns out to be a great way to meet new people. I feel a Dutch part of me bubbling again and it has made me a lot happier and content.

Posted by Femke at 01:34 AM | Comments (2)

May 23, 2006

Joe's avondeten,

Amper op het werk aangekomen, en mijn mobiel ging af. Het was Joe. Ik dacht dat ik weer mijn portemonnaie en sleutels was vergeten (net als de dag ervoor) maar dat bleek niet het geval. "Uhm, Fem heb jij toen je net naar je werk vertrok misschien een hele grote vogel in onze voortuin gezien?" was zijn openingszin. Een grote vogel was mij echter niet opgevallen dus ik moest hem teleurstellen. Volgens Joe zat er een ENOOOORME vogel op onze oprijweg en hij blokkeerde de auto. Joe kon de vogel niet plaatsen. Hij beweerde zelfs dat het zeker geen vogel was die hij kon opeten, want die zou hij wel herkennen. Uit zijn omschrijving kwam een kruising tussen een Dodo and een buffalo te voorschijn. Maar het bleek wel een eetbaar exemplaar. Toen ik de foto's aan wat collega's liet zien, riepen die in koor: "Thanksgiving Turkey" . Het was dus een kalkoen die ervoor zorgde dat Joe te laat op zijn werk kwam. Een enorme joekel die voor heel wat maaltjes had kunnen zorgen. Blijkbaar had het beest geen haast om weg te gaan en liep rustig een rondje om de auto. Naast stinkdieren en eekhoorntjes hebben we nu dus ook kalkoenen die de buurt onveilig maken.

As soon as I got to work, Joe called me on my cell phone. I assumed I had left my keys and wallet at home again, but luckily that wasn’t the case. He asked if I had seen a huge bird on my way out the door that morning. I saw many ugly birds in old fashioned business suits and ugly white sneakers underneath that morning, but I always see these embarrassing creatures walk around. No, I had not seen anything unusual like a big bird that morning. Joe described the bird and it sounded like a crossing between a Dodo and a Buffalo. He claimed that it was not a bird you could eat, because he would recognize a tasty meal when he saw it. As soon as he e-mailed me the pictures (after calling animal control) I recognized a Thanksgiving Turkey. It was a huge turkey that caused Joe to be late for work that morning. He could have eaten many fine meals if we had put the bird on our grill. Next to skunks and squirrels, we now also have turkeys who make our neighborhoods an unsafe place.

Posted by Femke at 02:07 AM | Comments (0)

May 22, 2006

Eindelijk een fiets

Ik heb eindelijk een fiets. Helaas is het niet de "Nederlandse" drroomfiets geworden, die ik het liefst wilde hebben. Die zijn hier alleen in kindermaatjes of voor heel veel dollars te krijgen. Na maanden van obsessief zoeken moest ik toegeven dat het een onmogelijke missie was. En dus heb ik heel veel liters water bij een paar druppeltjes wijn gegooid en toegestemd om een andere fiets te kopen.

Na meedere keren proeffietsen op verschillende merken en modellen bleek dat Joe’s nieuwe fiets toch wel heel fijn reed. Het is een kruising tussen een ‘gewone’ fiets en een mountainbike. Licht en snel. Omdat het hier heuvelachtig is en de wegen vol met gaten zitten, is dit een goede combinatie. Jammer genoeg is hij alleen in een mannenmodel te verkrijgen.

Op de foto’s zie je mijn ‘nieuwe’ fiets. Nieuwe tussen ‘.’ want eigenlijk is het een tweedehandse….. Misschien komen de foto’s je bekend voor. Ze stonden een paar weken geleden ook al op mijn weblog. Ik heb namelijk Joe’s fiets overgenomen en hij heeft een nieuwe gekocht. De fiets die hij heeft aangeschaft, is toch echt iets te klein. Nu heb ik zijn 6 weken oude fiets gekregen en heeft hij precies hetzelfde model nogmaals gekocht, alleen in een maatje meer. Voor het eerst unisex, brrrrr.

Ik ben heel blij met mijn afdankertje. Het is nu echt officieel: Ik ben met mijn vader getrouwd. Die gaf altijd zijn oude computers aan mij, zodat hij een excuus had om een nieuwe te kopen.

In de winkel raden ze kleinere fietsen aan dan waar ik gewend ben op te fietsen. Wanneer ik een proefritje maakte, voelde het net of ik weer op de basisschool zat. De fietsjes die ze me gaven waren zo klein dat ik me net een kind met vlechtjes voelde op weg van spelen-bij-een-vriendinnetje terug naar huis. Wanneer ik een fiets had, waar ik mij prettig op voelde riepen ze meteen dat het geen porum was en dat hij veel te groot was. “Niet naar luisteren, gewoon negeren,” was mijn mantra. Zo heeft Joe ook een te klein model gekocht. Zijn zadel stond op maximale hoogte en wiebelde heen en weer van de druk die er op stond. Nu heeft hij een groter model met het zadel een stuk lager. Dat staat en fietst veel beter. Meneer mocht nu natuurlijk voor de tweede keer accessoires uitkiezen (hij had dat voor ‘mijn’ fiets ook al gedaan).

De fietsen komen hier helemaal kaal. Geen licht, geen bel, geen spatborden, geen slot, geen kettingkast, geen baggagerek, helemaal niets. Je krijgt een frame, een zadel en wielen en daar houdt het bij op. Mijn fiets wordt aan het eind van deze week helemaal uitgerust met spatborden, rekje en tas. Dan pas is het echt MIJN fiets voor mijn gevoel. Een slot heb ik al wel. Net zo zwaar als mijn fiets. Dat ding moet ik met 2 handen optillen.

Nu wil ik graag op de fiets naar het werk. Dat is 12 kilometer (heen en 12 terug). Vanmorgen ben ik naar de bewaking van ons kantorencomplex gegaan en onder geen beding mogen er fietsen naar binnen om gestald te worden. Oeps, daar had ik niet op gerekend. De nieuwe manager is blijkbaar super streng. Ik kreeg allemaal horror verhalen van de bewaking te horen over de manager a.k.a (also known as) het Monster. Hij heeft zelfs een keer een fiets, waarvan de eigenaar het slot was vergeten en de fiets voor 1 keer mee naar binnen had genomen, op straat gezet. Wat een schoft!
Ik durf mijn nieuwe fiets hier niet op straat te stallen. Ik werk midden in de stad, in een buurt met veel daklozen en rondhangend gespuis die zakjes wit spul over een weer geven. Niet de meest veilige buurt voor een nieuwe fiets. Ze schijnen je fiets ook helemaal kaal te roven. Alles wat los kan, nemen ze mee. Ik ben dus gewaarschuwd. Dit is andere koek dan het veilige Bussum. Daar liet ik gerust mijn fiets met boodschappen in de fietstassen staan om verder te winkelen. Tussen de middag ga ik maar even bij een parkeergarage tegenover ons kantoor langs. Misschien is het mogelijjk om mijn fiets bij hen te stallen. Ik hoop echt dat ik een oplossing kan vinden, want op de fiets naar het werk zou deze zomer echt ideaal zijn.

Eindelijk een fiets, ik kan het nog steeds niet geloven. Toen de deal gisteren gesloten was, was ik ook nog niet echt blij. Het moet nog even goed tot me doordringen, dat ik me weer op mijn oude vertrouwde Nederlandse manier kan verplaatsen

Finally I have a bicycle. Unfortunately it is not the "Dutch" dream bike, that I wanted so badly. This type of bike was only available in kids’ sizes or for a whole lot of cash. After months of obsessively trying to hunt down my ideal bike for a reasonable price, I had to admit that it was a Mission Impossible IV. And thus I decided to poor gallons of water with a few drops of wine and give in to buying a different type of bike.

Much to my regret, the Americans won. Every time I am robbed of a piece of my identity, my values are not acknowledged or I cannot pursue my desired life style, there is a little bit of extra contempt I have for my host culture, especially New England(ers). Adapting is so much more difficult than I ever imagined, especially when you were very happy with whom you were before you switched countries.

After several test rides on different brands and models I found out that Joe’s new bike was really my best alternative. It is a crossing between a ‘regularl' bicycle and a mountain bike, called a hybrid. Light and fast. With the hilly landscape and the offensively poor road quality (where does our tax money go, if you are not fixing knee-deep holes in the roads?) this combination (light and fast) is ideal. The one down side of this bike is that it is only available in a mens’ frame.

On the photographs, you can see my ‘new' bicycle. New between " " Because the bike is really a second hand one.…. Perhaps the photographs look familiar. I already posted them on my blog a few weeks ago to announce that Joe bought a new bike. My new bike is Joe’s old bike. The bicycle that he had purchased 6 weeks ago, was a bit too small for his height. It turned out to be the size I wanted. And thus I got his bike (bought it from him) and he got exactly the same bike, but in a larger frame size. For the first time unisex, brrrrr. Something I swore I would never do!

I am quite glad with my hand-me-down. It is now official: I have married my father. He would always give me his old computers, so he could buy a new one.

All the bike stores size you smaller than I am used to. Every time I rode one of their recommended frame sizes, I felt like a little girl again. The sizes they recommended were similar to the ones I cycled on in elementary school. They made me feel like a child with braids on my way to a play-date with a girl friend. When I cycled on bicycle in a size that I considered the right fit, they weren’t shy about letting me know it was too large for me. My mantra during these conversations: “ignore the ignorant and incompetent”.
Which country has 16 million people and 11 million bikes? right, The Netherlands. Who has cycled literally every day for the past 25 years with an average of 15 miles a day? right, Femke. You would think we know a thing or 2 about cycling.
Joe’s new bike turned out to be a bit too small for him. His saddle was on maximum height which looked uncomfortable and dangerous. He looks a lot better on a larger frame. Buying a second bike within 2 months meant that Mr. Lamantia was now able ot pick out new accessories a second time (he already picked them out for ‘my’ bike earlier this month)

Unlike I am used to the bikes here are completely bare and you need to buy all the accessories loose. They had to order fenders and a rack for my bike. At the end of this week they will install them and then it will really feel like MY bike. I already have a lock, which is heavier than my bike.

As soon as the bike is fitted out, I would like to cycle to work. This morning I asked the the guard of our office building if I could store my bike somewhere safe. He told me that the new building manager was furious when the guard once allowed somebody to stall their bike for 1 day. He was so upset that apparently he threw the bike on the street. What a JERK. The guard then continued to tell me more anecdotes about the new building manager a.k.a The Monster.
I do not dare to park my bike outside of Down Town Crossing. It is full of homeless people, drug addicts and some odd looking folks that look untrustworthy. Not the safest neighborhood for a new bicycle. I have heard that if they get the chance, the right, wrong, people will either steal the bike or strip it and take everything they can unscrew. This is very different from where I used to live in The Netherlands. In Bussum I could leave my bike with groceries in the basket outside and continue my errands. Nobody would take anything out of it.
At lunch time I will drop by one of the parking garages. Maybe they will allow me to park my bike. I hope I can find a solution, because cycling to work this summer would be ideal.

Finally I have a bicycle, I still cannot believe it. When we closed the deal yesterday, I was not cheerful yet. It hasn’t sunken in that I can transport myself again, the way I have done my whole life.

Posted by Femke at 02:32 PM | Comments (0)

May 15, 2006

Het regent..... al 5 dagen

Ik heb wat foto's gevonden in de Boston Globe (online). Zelf durfde ik onze digitale camera niet aan de regen bloot te stellen.

Dag 7, het regent nog steeds (update dinsdag, 16 mei)

Het regent al 5 dagen en het hoost nog wel even door, volgens de weerman. Al 1 week lang regent het de hele dag door. 's Avonds vallen we in slaap met het tikken van de druppels op de ramen en 's nachts moet ik extra vaak plassen, want mijn blaas reageert nogal gevoelig op al dat stromende water. 's Ochtends kun je net zo goed buiten douchen. Het regent continue. Niet zoals in Nederland, waar het af en toe een uurtje droog is, zodat je naar de supermarkt kunt rennen. Nee... het regent CONTINUE. Het is moeilijk voor te stellen, maar al 5 dagen lang is het geen moment droog geweest. De dagen gaan voorbij en het enige verschil is dat het soms miezert maar vaker hoost. Het zonnetje in mij is verdwenen, en dus zijn we gisteren maar naar de zonnebank geweest.
Sinds ik hier woon ben ik getuige van weer-records. Tijdens mijn eerste Amerikaanse winter hadden we een record aan sneeuw en deze lente regent het zoals het in geen 10 jaar heeft geregend. Hele gebieden zijn overstroomt en ook de Charles rivier die vlakbij ons huis loopt, dreigt te overstromen. Van absorberend (z.o.a.b.) asfalt heeft men hier nog nooit gehoord en dus staan alle straten volledig onder water. Gisteren zijn we rond gaan rijden en een behoorlijk aantal wegen waren afgesloten vanwege overstromingen. Het was indrukwekkend. Omdat ze vaak maar een dun laagje asfalt gieten, zijn sommige stukken weg simpel weg verdwenen. Zodra de moerassige aarde zakt, zakt het asfalt meteen mee.

Vrijdagavond zijn we met Paul en Anne naar een expositie in het MFA (Museum of Fine Arts) geweest om vervolgens in de stromende regen op zoek te gaan naar een restaurantje. Paul's ouders kwamen ook mee, wat heel leuk was.
Zaterdag heb ik boodschappen etc (etc = bakker, stomerij) gedaan en kwam doorweekt thuis. Iedereen liep klotsend door de supermarkt met een wolkje stoom boven zijn hoofd. De parkeerplaats was half ondergelopen en de politie moest de boodschappende massa (ook met regen wordt gehamsterd) in goede 'kanalen' leiden. Die avond heeft Dania voor ons gekookt om de nattigheid te doen vergeten. Dat hielp een beetje, totdat we weer in de stromende regen naar huis kabbelden. Zondag werden we pas om 12:00 uur wakker. Gelukkig nog maar een halve dag te gaan. We hebben uitgebreid ontbijt (weer 2 uur verder) om vervolgens wat op de bank te hangen en naar de sportschool te gaan. 's Avonds was de finale van Desperate Housewives en Greys Anatomy (SPANNEND + GAAF). En vandaag..... in de stromende regen naar het werk..... Het schijnt nog 4 dagen te blijven regenen.

P.S. Ik heb nog steeds geen fiets. Ik wilde dit weekend weer gaan test-rijden, maar door de regen kwam het er niet van. De fiets die ik heb gevonden bleek $1250 te kosten en niet de beloofde $500. Dat ging dus niet door. Ik geef nog niet op.

It has been raining for five days straight now and according to the weather man it will continue to poor down on us for a little while longer. I have never experienced so many days of non-stop rain, drizzle and down-pour. At night we fall asleep to the drops ticking on our window. I have to pee twice as often, because my poor blather is confused by all that sound of running water. In the morning you might as well shower outside. It is raining non-stop and with non-stop I mean literally without any break. In the Netherlands it rains often as well, but in between the rain storms it usually stops for a bit so you can run out and do some groceries. The Massachusetts weather is not as forgiving. The days go by and the only difference is that it sometimes drizzles but more often pours. The sunshine in my disappeared and therefore Joe and I went to the tanning salon. This turned our internal lights on and our moods improved.
I am witnessing many weather records ever since I moved here. My first winter was the strongest in years and now it is raining like it has not rained in the prior 10 years. The Charles river which runs close to our house is even threatening to give up and expand to the streets that run next to it. We took the car out today to drive around a bit and entire sections of roads were blocked because they had flooded. The rain also created even more holes (based on our streets, we live in a former war zone already), the soil shifts because of the rain and with it goes that thin layer asphalt that we call road.

Friday evening Paul and Anne invited us to see a special exhibition at the MFA. Afterwards we went to Brasserie Joe’s for a very nice dinner and Paul’s parents also joined us, which was a lot of fun. In the pouring rain we found our ways home again. The art and the food made you forget that we were soaking wet.

Saturday I ran the weekly errands and came home soaking wet. The entire parking lot of the supermarket had flooded and police was trying to guide us through the Wholefoods River. In the store everybody had a trail of water and steaming cloud hanging above their heads, which was funny to see. The stores were packed, a shopping mass that I have only seen during blizzards. Apparently people also stock up when it rains. That evening Dania cooked us a fantastic meal to soften the pain from all the rain. We arrived in the rain and almost had to row back home again.

Sunday we decided to suffer less and so we woke up at 12 (pfff, only a few more hours to go before the day is over). We had a huge breakfast (ate 2 more hours out of the day) and then sat on the couch and went to the gym. We survived gracefully.

PS: I have don’t have a bike. I wanted to do some more test-rides, but the weather did not allow it. The bike that I found last weekend, and whiched I almost ordered, turned out to be $1250 instead of $500 (which the store told me). I am not giving up yet, to find my ideal Dutch bike.

Posted by Femke at 02:28 PM | Comments (1)

May 08, 2006

Bennet's Sleep Over,