« Het regent..... al 5 dagen | Main | Joe's avondeten, »
May 22, 2006
Eindelijk een fiets
Ik heb eindelijk een fiets. Helaas is het niet de "Nederlandse" drroomfiets geworden, die ik het liefst wilde hebben. Die zijn hier alleen in kindermaatjes of voor heel veel dollars te krijgen. Na maanden van obsessief zoeken moest ik toegeven dat het een onmogelijke missie was. En dus heb ik heel veel liters water bij een paar druppeltjes wijn gegooid en toegestemd om een andere fiets te kopen.
Na meedere keren proeffietsen op verschillende merken en modellen bleek dat Joe’s nieuwe fiets toch wel heel fijn reed. Het is een kruising tussen een ‘gewone’ fiets en een mountainbike. Licht en snel. Omdat het hier heuvelachtig is en de wegen vol met gaten zitten, is dit een goede combinatie. Jammer genoeg is hij alleen in een mannenmodel te verkrijgen.
Op de foto’s zie je mijn ‘nieuwe’ fiets. Nieuwe tussen ‘.’ want eigenlijk is het een tweedehandse….. Misschien komen de foto’s je bekend voor. Ze stonden een paar weken geleden ook al op mijn weblog. Ik heb namelijk Joe’s fiets overgenomen en hij heeft een nieuwe gekocht. De fiets die hij heeft aangeschaft, is toch echt iets te klein. Nu heb ik zijn 6 weken oude fiets gekregen en heeft hij precies hetzelfde model nogmaals gekocht, alleen in een maatje meer. Voor het eerst unisex, brrrrr.
Ik ben heel blij met mijn afdankertje. Het is nu echt officieel: Ik ben met mijn vader getrouwd. Die gaf altijd zijn oude computers aan mij, zodat hij een excuus had om een nieuwe te kopen.
In de winkel raden ze kleinere fietsen aan dan waar ik gewend ben op te fietsen. Wanneer ik een proefritje maakte, voelde het net of ik weer op de basisschool zat. De fietsjes die ze me gaven waren zo klein dat ik me net een kind met vlechtjes voelde op weg van spelen-bij-een-vriendinnetje terug naar huis. Wanneer ik een fiets had, waar ik mij prettig op voelde riepen ze meteen dat het geen porum was en dat hij veel te groot was. “Niet naar luisteren, gewoon negeren,” was mijn mantra. Zo heeft Joe ook een te klein model gekocht. Zijn zadel stond op maximale hoogte en wiebelde heen en weer van de druk die er op stond. Nu heeft hij een groter model met het zadel een stuk lager. Dat staat en fietst veel beter. Meneer mocht nu natuurlijk voor de tweede keer accessoires uitkiezen (hij had dat voor ‘mijn’ fiets ook al gedaan).
De fietsen komen hier helemaal kaal. Geen licht, geen bel, geen spatborden, geen slot, geen kettingkast, geen baggagerek, helemaal niets. Je krijgt een frame, een zadel en wielen en daar houdt het bij op. Mijn fiets wordt aan het eind van deze week helemaal uitgerust met spatborden, rekje en tas. Dan pas is het echt MIJN fiets voor mijn gevoel. Een slot heb ik al wel. Net zo zwaar als mijn fiets. Dat ding moet ik met 2 handen optillen.
Nu wil ik graag op de fiets naar het werk. Dat is 12 kilometer (heen en 12 terug). Vanmorgen ben ik naar de bewaking van ons kantorencomplex gegaan en onder geen beding mogen er fietsen naar binnen om gestald te worden. Oeps, daar had ik niet op gerekend. De nieuwe manager is blijkbaar super streng. Ik kreeg allemaal horror verhalen van de bewaking te horen over de manager a.k.a (also known as) het Monster. Hij heeft zelfs een keer een fiets, waarvan de eigenaar het slot was vergeten en de fiets voor 1 keer mee naar binnen had genomen, op straat gezet. Wat een schoft!
Ik durf mijn nieuwe fiets hier niet op straat te stallen. Ik werk midden in de stad, in een buurt met veel daklozen en rondhangend gespuis die zakjes wit spul over een weer geven. Niet de meest veilige buurt voor een nieuwe fiets. Ze schijnen je fiets ook helemaal kaal te roven. Alles wat los kan, nemen ze mee. Ik ben dus gewaarschuwd. Dit is andere koek dan het veilige Bussum. Daar liet ik gerust mijn fiets met boodschappen in de fietstassen staan om verder te winkelen. Tussen de middag ga ik maar even bij een parkeergarage tegenover ons kantoor langs. Misschien is het mogelijjk om mijn fiets bij hen te stallen. Ik hoop echt dat ik een oplossing kan vinden, want op de fiets naar het werk zou deze zomer echt ideaal zijn.
Eindelijk een fiets, ik kan het nog steeds niet geloven. Toen de deal gisteren gesloten was, was ik ook nog niet echt blij. Het moet nog even goed tot me doordringen, dat ik me weer op mijn oude vertrouwde Nederlandse manier kan verplaatsen
Finally I have a bicycle. Unfortunately it is not the "Dutch" dream bike, that I wanted so badly. This type of bike was only available in kids’ sizes or for a whole lot of cash. After months of obsessively trying to hunt down my ideal bike for a reasonable price, I had to admit that it was a Mission Impossible IV. And thus I decided to poor gallons of water with a few drops of wine and give in to buying a different type of bike.
Much to my regret, the Americans won. Every time I am robbed of a piece of my identity, my values are not acknowledged or I cannot pursue my desired life style, there is a little bit of extra contempt I have for my host culture, especially New England(ers). Adapting is so much more difficult than I ever imagined, especially when you were very happy with whom you were before you switched countries.
After several test rides on different brands and models I found out that Joe’s new bike was really my best alternative. It is a crossing between a ‘regularl' bicycle and a mountain bike, called a hybrid. Light and fast. With the hilly landscape and the offensively poor road quality (where does our tax money go, if you are not fixing knee-deep holes in the roads?) this combination (light and fast) is ideal. The one down side of this bike is that it is only available in a mens’ frame.
On the photographs, you can see my ‘new' bicycle. New between " " Because the bike is really a second hand one.…. Perhaps the photographs look familiar. I already posted them on my blog a few weeks ago to announce that Joe bought a new bike. My new bike is Joe’s old bike. The bicycle that he had purchased 6 weeks ago, was a bit too small for his height. It turned out to be the size I wanted. And thus I got his bike (bought it from him) and he got exactly the same bike, but in a larger frame size. For the first time unisex, brrrrr. Something I swore I would never do!
I am quite glad with my hand-me-down. It is now official: I have married my father. He would always give me his old computers, so he could buy a new one.
All the bike stores size you smaller than I am used to. Every time I rode one of their recommended frame sizes, I felt like a little girl again. The sizes they recommended were similar to the ones I cycled on in elementary school. They made me feel like a child with braids on my way to a play-date with a girl friend. When I cycled on bicycle in a size that I considered the right fit, they weren’t shy about letting me know it was too large for me. My mantra during these conversations: “ignore the ignorant and incompetent”.
Which country has 16 million people and 11 million bikes? right, The Netherlands. Who has cycled literally every day for the past 25 years with an average of 15 miles a day? right, Femke. You would think we know a thing or 2 about cycling.
Joe’s new bike turned out to be a bit too small for him. His saddle was on maximum height which looked uncomfortable and dangerous. He looks a lot better on a larger frame. Buying a second bike within 2 months meant that Mr. Lamantia was now able ot pick out new accessories a second time (he already picked them out for ‘my’ bike earlier this month)
Unlike I am used to the bikes here are completely bare and you need to buy all the accessories loose. They had to order fenders and a rack for my bike. At the end of this week they will install them and then it will really feel like MY bike. I already have a lock, which is heavier than my bike.
As soon as the bike is fitted out, I would like to cycle to work. This morning I asked the the guard of our office building if I could store my bike somewhere safe. He told me that the new building manager was furious when the guard once allowed somebody to stall their bike for 1 day. He was so upset that apparently he threw the bike on the street. What a JERK. The guard then continued to tell me more anecdotes about the new building manager a.k.a The Monster.
I do not dare to park my bike outside of Down Town Crossing. It is full of homeless people, drug addicts and some odd looking folks that look untrustworthy. Not the safest neighborhood for a new bicycle. I have heard that if they get the chance, the right, wrong, people will either steal the bike or strip it and take everything they can unscrew. This is very different from where I used to live in The Netherlands. In Bussum I could leave my bike with groceries in the basket outside and continue my errands. Nobody would take anything out of it.
At lunch time I will drop by one of the parking garages. Maybe they will allow me to park my bike. I hope I can find a solution, because cycling to work this summer would be ideal.
Finally I have a bicycle, I still cannot believe it. When we closed the deal yesterday, I was not cheerful yet. It hasn’t sunken in that I can transport myself again, the way I have done my whole life.
Posted by Femke at May 22, 2006 02:32 PM