Femerika

Vandaag ben ik voor het eerst op de fiets naar het werk gegaan. Joe had een korte uitleg voor de route (zelf heeft hij 2 jaar heen en weer gefietst): "Volg de Charles gedurende 30 minuten en steek dan de brug over en je bent in de stad." Daar heb ik mij aangehouden. Vlak bij ons huis loopt de Charles rivier, die langs ons huis naar Boston stroomt. Het is een rivier waar veel op wordt gezeild en geroeid en ook de bekende Boston Regatta (roeiwedstrijd) wordt gehouden. Ik ben om 8 uur vertrokken en om 8:45 was ik op het werk. Het duurde iets langer, want om de rivier te volgen moest ik mij soms in wat rare bochten wringen met de fiets. Daarnaast ben ik ook af en toe gestopt een foto te maken van mijn 'commute'. Joe's beschrijving klopte verder precies en de rit was super. De zon scheen en heel wat mensen waren met de roeiboot aan het trainen op de Charles of aan het hardlopen op de kade. Ik merkte wel meteen dat ik een bel nodig heb om al die 'early risers' te waarschuwen voor mijn naderende brede stuur (heel breed).
Ik kwam fris en wakker gewaaid op het werk aan. Wel erg bezweet, want ik heb nog geen baggagerek op mijn fiets. Ik moest mijn rugzak met een heel zwaar slot erin zelf dragen en dat zorgde voor de nodige inspanning en dus een nat shirt. Morgen doe ik maar even een oud t-shirt aan om mij vervolgens op het werk om te kleden. Gelukkig krijg ik vrijdag spatborden en een rekje zodat ik mijn rugzak achterop kan binden.
De meeste fietsers knikken elkaar gedag of zwaaien even. Net als zeilers. Boston maakt het de fietsers niet gemakkelijk, de wegen zijn schandalig slecht en er zijn geen fietspaden. Midden in de stad bevond ik mij ineens op een 4-baans weg en ik moest van de rechterbaan in de linkerbaan terecht zien te komen tijdens spitsuur. Dat zorgde wel voor een trillerig handje en een binnensmonds "oh help, oh god, oh help" gejammer. Ik ben toen maar een 'bike messenger' achterna geraced. Hij zwierde overal tussendoor met mij in zijn kielzog. Ik denk dat juist omdat het zo lastig manouvreren is van de ene naar de andere plek, fietsers zo aardig tegen elkaar zijn. Op de terugweg kwam ik zelfs een meisje tegen op dezelfde fiets als ik nu heb en we hebben de hele weg samen gefiets en gekletst. Leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten.
Ik voel mij weer een stuk Nederlandser en dus happier.

Today I cycled to work for the first time. Joe had given me a brief description on how to get there (he cycled back and forth when he worked down-town): follow the Charles fiver for 30 minutes, cross the bridge and you are down-town. And so I left at 8 am and was at work 8:45. It took me a bit longer, because the river sometimes forces you into strange angles if you want to follow it’s stream to the last drop of water. I also stopped to take some pictures of my commute. Joe's description was correct and the ride was super. The sun was out and people were rowing on the Charles or running on the Esplanade. I immediately noticed that I need a bell to warn the early risers for my wide steer and incredible speed (ahum). I arrived at work blown awake by the wind. A bit sweaty (so not fresh and fruity) because of the backpack with heavy lock I had to carry myself. Next week I will get a rack but till that time an extra shirt so I can change at work is no luxury.
Most cyclists nod or wave to each other (just like sailors do). Boston’s roads are embarrassingly bad and bike paths are hard to find. At the Boston Common, I found myself on a 4-lane road, wanting to go from the right lane into the left lane to turn left. This was quite a stressful situation, which made my hands shake and my mouth mumble “oh help, o help, please don’t let me die”. A bike messenger was swirling through the traffic and I decided to follow him closely. I think that because cyclists are often in survival mode, they are friendly to others on bikes. We cyclists know what the other person is going through. On my way back, I 'rode into' a girl with a similar bike as I now have and we cycled home together and chatted all the way. The bike turns out to be a great way to meet new people. I feel a Dutch part of me bubbling again and it has made me a lot happier and content.