« May 2006 | Main | July 2006 »
June 29, 2006
Frans op Bezoek
Na Patricia en Sebastien, was Frans onze tweede niet-familie-loge uit Nederland. Op maandagmiddag kwam Frans aan met de bus uit New York. Ik kan makkelijk vanuit kantoor naar de bushalte lopen, dus we zijn tijdens mijn lunchpauze koffie gaan drinken en ik heb Frans daarna de stad ingestuurd, terwijl ik tot 5 uur achter de computer moest blijven zitten met een glimlach (zo leuk vond ik het dat hij langskwam).
Joe moest helaas de hele week in New York werken. Het enige fijne daaraan was dat we ongeremd Nederlands konden kletsen. Als eerste wilde ik natuurlijk alle roddels uit de Wandelmeent horen! Iedereen de hartelijke groeten terug. Tot laat hebben we elkaar over van alles en nog wat op de hoogte gebracht.
Tussendoor kwamen er geregeld mensen via de Amerikaanse marktplaats langs, om wat te kopen. Mijn handeltje loopt gesmeerd. Frans noemde mij de hele vakantie handelaar (sjageraar?). Ik ben helemaal verslaafd aan het verkopen van (Joe's) spullen. Alles wat ik tot nu toe op Internet heb gezet, is diezelfde week nog verkocht. Behalve een snelkookpan, die heeft mijn gemiddelde naar beneden gehaald.
Dinsdag is Frans met mij op de fiets naar het werk gereden. Na afloop hebben we de lange route via Cambridge (Harvard University) en een mooie oude begraafplaats (waar we bijna werden opgesloten) terug gefiets. In het begin ging dat wat wiebelig want we hadden ieder een grote marguerita achter de kiezen.
De volgende avond zijn na het werk met de auto gaan rondtouren rondom ons huis. De omgeving van Newton is echt magnifiek groen. Het heeft zo ontzettend veel geregend dat de bomen en tuinen echt uitpuilen van bladeren en bloemen. Het was een mooie rit.
Donderdagochtend vertrok Frans naar Montreal, waar wij hem later zouden vergezellen. Frans' vriendje, Evert-Jan, had hem namelijk verrast met een onverwachts bezoek. Terwijl zij vast de mooiste plekjes van Montreal voor ons ontdekten, vlogen Joe en ik naar Canton, Ohio voor de bruiloft van Joe's neef.
Net als toen Patricia en Sebastien er waren merkte ik hoezeer ik opfleurde van het bezoek uit Nederland. Het is zo fijn om mensen uit Nederland te laten zien, waar ik nu leef. Ook kennen ze me veel beter dan de mensen hier. Ik kan dan ook niet wachten tot de BOA's komen. We wonen dan hopelijk net in NY dus we kunnen met zijn allen de stad ontdekken.
Posted by Femke at 01:41 PM | Comments (0)
June 26, 2006
Big Apple Here We Come
We gaan verhuizen en wel per 1 September. Van Bean Town naar de Big Apple.
Na heel veel spannende maanden van solliciteren en onzekerheid heeft Joe de mogelijkheid aangeboden gekregen om door zijn huidige werkgever overgeplaatst te worden naar het kantoor in New York. We hebben er goed en lang over nagedacht en toen "YES" gezegd.
Joe heeft het afgelopen jaar ongeveer 10 maanden als consultant van huis gewerkt. Bijna iedere week vertrok hij op maandagmorgen en kwam hij donderdag of vrijdag thuis. Dat zorgde voor veel spanning. Fysiek werd het steeds zwaarder voor Joe om zoveel te reizenen in hotels te moeten slapen. En ik vond het natuurlijk ook helemaal niet leuk om het hele huishouden altijd maar in mijn eentje te moeten runnen. Woonden we eindelijk samen, werden we weer gescheiden.
Joe is een half jaar geleden al begonnen met om zich heen te kijken naar een andere functie, maar de meeste functies die hij in Boston kreeg aangeboden, vereisten allen veel gereis, iets wat Joe juist niet meer wilde. Toen kwam zijn werkgever met de mogelijkheid om ons over te plaatsen naar een stad waar meer klanten zitten, zodat Joe minder van huis is. Een ideale oplossing! We konden kiezen tussen LA of New York. Los Angelos, daar schrok ik erg van, al die nepborsten en al die acteurs die taxi chauffeur of serveerster zijn. Het leek mij een rare stad om te wonen en zo ver weg van familie en vrienden. Omdat Joe al heel lang de droom heeft om ooit in NY te wonen hebben we dus voor deze stad gekozen.
Een andere factor die meespeelde in de keuze om te verhuizen is dat het voor mij erg lastig is geweest een geschikte, goed betaalde functie in Boston te vinden omdat de arbeidsmarkt niet echt internationaal is en de lokale bevolking liever met Bostonians werkt dan vreemdelingen (het is een beetje een ons-kent-ons clubje). Aangezien ik niet door een organisatie ben uitgezonden als expat en ik op de bonnefooi hier heen ben gekomen is het extra lastig iets te vinden. We hopen dat ik in New York meer kansen heb, omdat het internationaler is en men meer openstaat voor 'vreemde' achtergronden, opleidingen, etc.
Daarnaast is het natuurlijk een kans die je niet vaak krijgt. De verhuizing wordt betaald en het is een unieke ervaring om in New York te wonen. Het was dus een beetje een "now or never" beslissing. Iets wat we graag willen meemaken. Al is het maar voor een jaar of twee.
En nu... Joe werkt al in New York bij een klant (nu al weer 3 maanden) en ik zal het meeste moeten doen met betrekking tot de verhuizing. Mijn hoofd loopt over van alles dat geregeld moet worden. Ontslag indienen bij ESC, apartement zoeken, gas-licht-water overplaatsen, afscheidsfeestje, verhuiskaartjes, etc, etc. Volgende week ga ik voor het eerst naar New York met Joe mee, op zoek naar een apartement voor ons tweetjes (en alle logees). Dat wordt dan ook voor het eerst dat ik er rond ga lopen met het idee dat we er binnenkort wonen. Waar moet ik boodschappen doen, waar is het postkantoor, etc. Zoveel vragen en dingen die geregeld moeten worden.
Ondanks dat, hebben we er ONTZETTEND VEEL ZIN IN. Ik heb nu al weer een paar weken vlinders in mijn buik. Een nieuw huis voor ons samen, nieuwe start, nieuwe stad. We kijken er enorm naar uit. Vooral ook omdat we nu meer samen kunnen zijn en leuke dingen te kunnen doen na het werk ipv alleen voor de buis met een magnetronmaaltijd.
Ik houd jullie op de hoogte!
After many months of stress and insecurity, it is finally a done deal! Joe and I are moving to NYC. His current employer agreed to transfer Joe to New York and I will follow him obediently. It took us many weeks/months of thinking, worrying, predicting, but we finally decided to take the plunge. I already got married and emigrated, moving to NYC cannot be much harder than that!
For the past 10 months Joe has spent most of his working weeks away from home with Clients. It became hard on him physically but also our relationship faced stress because of his travel schedule. He was constantly living out of a suitcase and I felt like a true housewife, running the entire show at home myself. The idea of moving in together was not supposed to be followed by this long term separation. And therefore we decided to move to a city where most of Joe’s clients are situated.
With the decision, we hope that I have more career opportunities as well. We both prefer to live in a city that is a bit more international and open minded towards outsiders than Boston is. It has been tough to get into the Boston job market without a BU or Harvard degree and/or family or friends that grew up here. I really really hope that I will find a suitable position once we are in NYC.
Besides career reasons to move, we also wanted to grab this chance of a life time. You don’t get many offers to be moved to NYC and this is the perfect time for us to go: no mortgage, no kids, no family in Boston. We have nothing to loose, only things to gain. We felt it was a “now or never” decision. If we don’t like it, we can always move again, but at least we have tasted The Big Apple.
Joe has already been in NYC a lot, for either work or pleasure, so he knows what he is getting himself into. I however have only been there 3 or 4 times as a tourist for 2 or 3 days. And I certainly never looked at the city the way a future resident does. Because Joe is already working in NYC, it means that most of the moving activities on the Boston side rest on my shoulders. We also need to find an apartment, find movers... and I have to leave my current position with ESC. Don't even mention the moving cards, gas/electricity/phones etc etc. My head is spinning when I think of all the things that still need to be arranged.
I will join Joe several times these coming months to look for a new home.
Despite all this moving stress, I cannot wait to get there. I get butterflies when I think of the change that is upon us. I am sure we will have a great time. A new chapter in our lives.
Posted by Femke at 09:00 PM | Comments (1)
Mijn Moedertje is Jarig
Mijn Moedertje is JARIG Vandaag.
Van Harte Gefeliciteerd, lieve Faustine
Today is my mom’s birthday. Happy Birthday Faustine!
Posted by Femke at 04:50 PM | Comments (0)
June 22, 2006
House for Sale
Ik ben de zolder en de kelder aan het uitmesten en alles wordt verkocht. Joe en zijn vroegere huisgenoten hebben heel veel spullen verzameld en ze hadden blijbaar nogal moeite met dingen weggooien of verkopen. Ik heb zoveel spullen gevonden waar Joe het bestaan van was vergeten: een heel set met gewichten, een boxbal, een pokertafel, maskers, computer spullen, fitnessbankje, etc. Ik heb afgelopen week toen ik ziek was van alles foto's gemaakt en het op de Amerikaanse marktplaats gezet. Toen ik op die website keek, schrok ik echt wat mensen voor hun troep vragen. Een hele smerige bank die ze nog voor $800 willen verkopen, etc. Omdat ik niet zozeer geld wil verdienen maar zo snel mogelijk van het spul af wil, heb ik het allemaal voor $30 te koop gezet. Binnen 1 dag stroomden de reacties binnen. De mensen kwamen achter elkaar om te kijken en te KOPEN. Ja, het ging voor een schijntje weg. Ik had geen zin om weken lang iedere dag een advertentie te zetten, dus een laag bedrag deed het meeste werk. Leuk om zoveel verschillende mensen te zien.
Joe kreeg het van alle verkopen een beetje benauwd. Toen ik de was wilde doen, stootte ik heel hard mijn teen tegen iets hards in zijn kledingkast (waar de wasmand staat). Springend op 1 been haalde ik verschillende lijsten tevoorschijn. Hij had een aantal ingelijste posters veilig gesteld voor mijn verkooplust. Hij was bang dat ik in mijn enthousiasme alles zou verkopen, zelfs die dingen waar hij aan gehecht was. Hij had gelijk, want Marilyn Monroe, James Bond en alle andere mensen achter glas zijn verkocht. Arme Joe, hij ziet zijn leven voor zijn eigen neus verhandeld worden. Ik heb inmiddels $225 verdiend, daar gaan we iets leuks mee doen.
Posted by Femke at 09:06 PM | Comments (1)
Boston Cow Parade
Ik heb er lang op moeten wachten, maar eindelijk zijn de koeien in Boston aangekomen. Allerlei artiesten hebben koeien met Boston-se themas beschilderd, beplakt en versierd. Ik heb al veel over de koeienparade gehoord en gelezen. De meeste grote steden hebben ze inmiddels op bezoek gehad en nu is Boston aan de beurt. Door de hele stad staan deze kleurige vrienden te grazen, staren of liggen ze te zonnen. Met dit mooie weer wordt je er helemaal vrolijk van.
Ik was afgelopen weekend nog behoorlijk ziek, maar werd gek van het binnen zitten. Joe wilde er zo graag uit, dat ik toch maar heb toegestemd om mee te gaan naar de koeien. Daar heb ik achteraf wel met 2 dagen in bed liggen voor moeten betalen, maar alles voor een nieuw website berichtje. Ik sta volgepropt met medicijnen naast de koe die de PC Hooftstraat van Boston uitbeeldt. Joe's favorite koe zat onder de chili-pepers, zijn favorite ingredient tijdens het koken.
I have had to wait for a long time, but at last the cows have arrived. The Cow Parade is in Boston. A variety of artists from the Boston area have painted life sized cows with Boston related topics. The Cow-Parade has existed for several years now and they visited most major cities in the world. People collect the miniature versions that can be as much as $250. Throughout Boston the brightly decorated cows are grazing, staring or lying in the sun waiting to be admired. Joe’s favorite cow was the one covered in chili peppers, his favorite ingredient when cooking.
I was still quite sick this weekend, but too eager to see the Cows. Therefore I pumped myself full of medication and as I am standing next to the Newbury Street cow, I am stoned from a combination of DayQuill, cough syrup, inhaler and aspirin. I was tired of lying in bed while the sun was shining. Finally the rain had ended and there I was in bed sick. I paid for this escapade by lying in bed for another few days, feeling miserable.
Posted by Femke at 09:04 PM | Comments (0)
June 19, 2006
Hup Holland Hup
Laet die Luw not in sin humpu steen,
Het Nederlands eftal wordt ook hier in Newton gevolgd. Iets minder fanatiek dan in Nederland, maar toch... we kijken wel! Zelfs Joe die nooit geinteresseerd is in sport, tenzij het de Tour de France betreft, heeft al een aantal wedstrijden helemaal uitgezeten.
De eerste Nederlandse wedstrijd viel hier op zondagochtend 9 uur onze tijd. We hadden vrienden te logeren en de hij van de zij is een echte voetbalfan (meer dan zei). We werden om 9 uur wakker gemaakt en zelfs Joe is erbij komen zitten. Ik begon meteen te zingen en aan het eind van de wedstrijd zong iedereen met mij mee: "Hup Holland Hup". Het klonk niet echt Nederlands, maar het ritme en de valse stemmen sloten goed bij elkaar aan.
Ik mag helaas geen foto's van onze logees laten zien, want niemand mocht weten dat ze er waren. Onze mysterieuze gasten hebben in Boston gewoond en wilden graag bij ons op bezoek komen. Ze waren bang dat als anderen van hun komst zouden weten, zij meteen een hele tour langs alle vrienden en bekenden moesten maken en dus werd ons gevraagd hun bezoek stil te houden. ssssttt jullie weten dus ook van niets.
Het was echt een heel leuk weekend. Binnenkort verhuizen x en x naar de andere kant van het land en dus was het meteen een bezoek waar we waarschijnlijk wat langer dan normaal op moeten teren. We hebben echt genoten, niet alleen van elkaar maar ook van het overheerlijke vele eten (kaas, bbq, wijn en nog wat chocolade toe), het voetbal en de boswandeling. Ik was ook wel een beetje trots dat ze bij ons wilden komen logeren en wij ze helemaal voor onszelf hadden. Het zijn door de jaren heen goede vrienden geworden en dus maak ik mij niet zo'n zorgen om hun verhuizing. We blijven elkaar vast en zeker zien. Binnenlandse vluchten zijn gelukkig vaak in de aanbieding.
We hebben geen kabel tv, om onze maandelijkse lasten en de bagger die op tv verschijnt wat te drukken. Voor het voetbal waren we aangewezen op 1van de 10 Spaanse kanalen die we wel kunnen ontvangen. De Spaanse zenders zenden 2 dingen uit: soaps en elke sportwedstrijd (vooral voetbal) die er wereldwijd door Spaanstalige landen wordt gespeeld. De soaps zijn hilarisch qua emotie, passie, crime en verdriet. De voetbal wedstrijden zijn ook bijzonder. Ten eerste zorgt niet alleen het spel maar ook het camerawerk en commentaar voor een hele hoge hartslag. In super snel Spaans, dat heel staccato en paniekerig overkomt wordt er verslag van de wedstrijd gedaan. Ik ben na iedere wedstrijd uitgeput van de stress die er verbaal wordt gecreeerd.
Na dit weekend ben ik behoorlijk ziek geworden. Ik heb inclusief vandaag echt een volle week op bed gelegen. De dokter heeft nu een puffer voor asthma en bronchitis voorgeschreven en ik hoop dat ik snel wat opknap. Ik voelde me echt als een vaatdoek. Ik denk dat ik het iets rustiger moet aan doen. De afgelopen weken ben ik iedere avond weggeweest (sporten, vriendin, feestje, logees, etc) en daar kan ik nooit zo goed tegen. Wel raar om in de zomer snotverkouden te zijn.
Go Holland Go, Don’t Make the Lyon Stand In His Underwear/Shirt (don’t embarrass the lyon)
The Dutch team is also playing in the World Cup. We are a little bit better than the Americans (surprise surprise) and so we choose to support the Dutch team here in Newton because they have more chance of winning at least 1 game. Joe and I are not as fanatic as people in The Netherlands, or the Dutch communities in the States, but we watch every game. I heard that in New York over 500 Dutchies get together in a pub to watch the matches. It must be spectacular to see that.
Even Joe, who does not care much about sports, unless it is La Tour de France, sat down to watch a few entire games (even those of other teams).
The first Dutch game was scheduled on a Sunday morning at 9 am. We dragged ourselves out of bed and soon we were both singing the Dutch song “Hup Holland Hup”. Joe mutilated some of the words (it didn’t really sound Dutch anymore), but we sang in the same rhythm and our voices were both equally off key.
We have no cable TV, to control our monthly charges and the junk that appears on the tube. For the World Cup we therefore have to tune in to 1 of the 10 Spanish channels that we do receive. They broadcast mainly 2 things: soap operas and every soccer game played (especially if a Spanish speaking team is one of the contestants). The soaps are fantastic. Never have I seen so much crime, passion, LOVE, anger, diceit, packed into 30 minutes of TV. The soccer games are also fun to watch. Not only the game but also the camera and the reporters make sure the match is exciting. In super fast Spanish, which if you don’t speak it, sounds very staccato, as if they are in constant state of panic and despare. I have been exhausted after every game so far, because of the stress they verbally create. Even when I had the game on in the background, my heart was racing. They certainly add to the fun of watching soccer. The "GOL GOL GOL GOL GOL GOL GOOOOOOOL" is priceless
This weekend, I got quite sick. A heavy cold, throat infection and bronchitis all in one. The doctor gave me an inhaler and I am on DayQuill and Nyquill around the clock. I have felt like a dishtowel for the past 7 days. Let’s hope this combination of diseases is enough to tie me over for the rest of a healthy year. Very strange to have a heavy cold in the middle of the summer.
Posted by Femke at 09:00 PM | Comments (0)
June 08, 2006
Limoen Groen en Appeltjes van Oranje
Job heeft mij al lang geleden met het limoen groene en sinaasappeltjes oranje virus aangestoken. Mijn ogen fixeren zich meestal direct op alles wat limoen en oranje is, en zo ook tijdens het kleding shoppen.
Inmiddels is het weer wat beter geworden en kwam ik erachter dat ik weinig kantoor kleren voor de lente en zomer heb. Ach, je hebt gewoon nooit genoeg kleren.
Ik heb weer eens een poging gewaagd, ondanks de teleurstellende eerdere uitstapjes, om te winkelen. En wat wil het geval, ik ben iets te goed geslaagd. Ik heb echt ontzettend veel gekocht en moet nu over het gevoel van- en de financiele schuld heen zien te komen. De afgelopen weken waren typisch een geval van shop-therapie ter compensatie van de vele stress en drukte van afgelopen maanden (beetje veel onzekerheid op banengebied bij Joe en mij samen). Nou dat heeft onze portemonnaie mogen weten.
Ook heb ik een prima surrogaat shop-begeleidster gevonden. Ik kan normaal alleen met mijn moedertje winkelen. Faustine weet wat ik leuk vind en kampt alle rekken voor mij af, terwijl ik pas. Dit keer ben ik met Mirella gaan winkelen en ze heeft goed geholpen. Binnen 20 minuten heb ik 3 broeken en een shirtje gekocht. Iedereen die weet wat een twijfelkont ik ben, kan Mirella dus een flinke veer geven. Met Joe ben ik ook goed geslaagd schoenen, 2 shirtjes, 2 blouse-jackjes en een paar oranje Ecco (ja ja verantwoord) schoenen. Dit was net zo'n shop trip die ik afgelopen winter in Nederland heb gemaakt, alleen dit keer voor zomer kleren. Ik heb een nacht wakker gelegen van alle aankopen en het geld dat ik ervoor kwijt was en nu ga ik ervan genieten, want er leuk uitzien helpt toch wel goed tegen ieder complex.
A while ago, Job has infected me with the lime green and orange-orange virus (by painting his walls these colors). Ever since, my eyes fixate themselves automatically on everything lime and/or orange colored, also when shopping for clothes.
I noticed that I did not have a lot of office clothes for the spring and summer. Does a woman every have enough clothes? Despite previous very disappointing shopping attempts here in the States, I talked myself into trying it again. And this time, I was successful. A little bit too successful. I have bought a ridiculous amount on clothes (all on sale of course, I am still a cheap Dutchie) and am now trying to get over the guilt of spending a lot of money (despite the sale, it all adds up to a fair amount) on something perishable and selfish as clothes are.
These previous weeks were a typically a case of shop-therapy trying to compensate for all the stress we had during the last several months. I found the perfect shop surrogate partner in Mirella. I prefer to shop with my mom. Faustine knows what I like and while I am in the dressing room, she scopes the stores for bargain. This time Mirella joined me to help me find the right clothes for the office and the season. She was of great help. Within 20 minutes I found 3 pair of pants and 2 shirts. Mirella deserves a reward, because I am Mrs. Doubt-Think-Doubt-Ponder herself and anyone who can get me to make a decision within 20 minutes is a hero in my eyes. Later that week, I was also successful joining Joe on Newbury street. I ended up buying even more: 2 long sleeve shirts, 1 pair of casual funky pants and orange shoes by Ecco (yes, responsible walking shoes, dad). This was a similar shopping spree as I had in the Netherlands this past winter, only this time for a different season.
I could not sleep for one whole night, worrying about the money I spent on myself and which purchases I should return (but didn’t return). Now it is time to enjoy them, because looking good, sure helps you deal with a lot of other challenges and complexes in a much more fashionable way.
Posted by Femke at 09:01 PM | Comments (1)