« June 2006 | Main | August 2006 »
July 25, 2006
Eindelijk een vaste baan.... in Boston
Dit ben ik jullie nog helemaal vergeten te vertellen: Ik heb eindelijk een vaste baan aangeboden gekregen............ in..............Boston.
Het is toch niet te geloven he! Besluit je om weg te gaan, krijg je een baan aangeboden. Na een jaar lang zoeken eindelijk iets leuks gevonden, heb ik de functie moeten weigeren. We hebben er nog even over nagedacht om de verhuizing af te zeggen, maar we hebben er zoveel zin in dat ik dat liever niet doe.
Ik heb een jaar geleden als Nederlandse Voice Over voor een bedrijf in de buurt gewerkt. Ik moest een Nederlandse stem inspreken voor een nieuw computerprogramma. Ik vond de mensen met wie ik toen werkte erg aardig en ook het bedrijf sprak mij aan. Ik heb daarom destijds mijn CV afgegeven, maar nooit meer iets gehoord.
Totdat Frans op bezoek kwam. Die week liep mijn hoofd over van alles wat er nog gedaan moest worden (logee, bruiloft, Montreal, NY apartementenjacht, etc) en toen ging opeens de telefoon. Of ik de volgende dag op gesprek kon komen voor een Project Management functie. Ach waarom ook niet, het is toch al te gek voor woorden deze week. Geheel ontspannen ben ik er heen gegaan. We hadden immers al besloten om te verhuizen en ik had niet veel te verliezen.... dacht ik. Omdat ik nog zo weinig sollicitatie-ervaring heb, ben ik er deels ook heengegaan om meer van die ervaring op te doen (sorry organisatie, maar ik heb jullie een beetje 'gebruikt'). Daarnaast vind ik het echt een heel leuk bedrijf en wilde ik kijken of er misschien iets in New York geregeld kon worden.
Kortom ik wilde kijken hoever ik het zou schoppen.
Nou ik heb dus een goede aftrap gegeven want om 9 uur 's ochtends terwijl Joe en ik nog lekker in ons Montrealse bedje lagen werd ik gebeld. 3 dagen na mijn sollicitatiegesprek. Met een salarisaanbod en wanneer ik kon beginnen. Oeps daar had ik helemaal niet op gerekend. Dat was wel heel snel. Ze hadden nl aangegeven dat er nog wel 2 gespreksrondes zouden volgen. Ik had namelijk mijn directe leidinggevende nog niet ontmoet, omdat die op vakantie was tijdens mijn eerste gesprek. Ik heb de HR dame dus afgewimpeld "ik ben op vakantie en ik wil graag eerst mijn toekomstige manager spreken, voordat ik beslis." Mijn ervaring met Joe of vrienden die solliciteren, is dat het maanden kan duren. Daarom dacht ik dat het ook geen kwaad kon om deze sollicitatie-ervaring op te doen. Na mijn vakantie heb ik meteen gebeld en het NY geval uitgelegd. Van de HR dame (die ik toch al een trut vond) heb ik nooit meer wat gehoord. Degene die ik tijdens het sollicitatiegesprek heb gezien, reageerden heel positief en aardig.
Wat een ironie he? Vind ik een baan, moet ik hem weigeren.
Nu maar hopen dat ik in NY iets vind.
Posted by Femke at 07:53 PM | Comments (0)
July 21, 2006
Apartementen Jacht in NYC
De apartementen jacht is een behoorlijke uitdaging.
Ik ben deze week met Joe meegegaan naar New York. We logeren in een luxe hotel. Jammer genoeg heeft Joe het vreselijk druk en kan hij niet meehelpen zoeken. De week was bedoeld om de stad beter te leren kennen en de buurten te verkennen waar we graag zouden willen wonen.
We zoeken niet in de stad: te duur en te druk. Ik word gek van al die mensen om mij heen. Ik wil graag iets meer rust. Buiten de stad in de suburbs zoals Queens, New Jersey City, Brooklyn is het net zo'n gevecht om de huizen als midden in de stad. Het is een van de krapste jaren op de huurmarkt. Apartementen staan gemiddeld 1 week leeg, de huren zijn erg gestegen de laatste tijd en je moet snel beslissen. Die druk, daar houd ik helemaal niet van. Iedere keer wanneer ik naar een apartement ging kijken, werd er de volgende dag gebeld dat het weg was of kreeg ik een voicemail dat ik vooral niet lang kon wachten met beslissen en dat ze het vandaag nog wilden weten of we geinteresseerd waren. Pfff, geef me wat ruimte.
Die ruimte is niet alleen ver te zoeken tijdens de zoektocht, maar ook in de apartementen zelf. Waar ik nog het meest van overstuur ben is de ienie-mini-apartementjes. Niet alleen zijn ze vreselijk klein, maar ook schrikbarend duur. We huren nu zo'n 1000 square foot voor $1250 per maand. In NY ben je voor 500 square foot $2500 per maand kwijt.
Als getrouwd stel kun je kiezen uit een 1 slaapkamer apartement of een 2 slaapkamer apartement.
1 slaapkamer apartementen gaan gepaard met 1 woonkamertje en een keuken in de hoek van de woonkamer. Ze zijn zo klein dat ik niet weet hoe we daar met al onze spullen in moeten passen. Er is niet eens ruimte voor een bureau met computers.
Ik ben dus op zoek gegaan naar een 2 slaapkamer apartement. In de stad vind je geen 2 slaapkamerapartement onder de $4000. Buiten de stad zijn ze goedkoper. Alle 2 slaapkamerapartementen hebben 2 volledige badkamers. Dat is voor ons helemaal niet nodig. Ze verwachten dat bij 2 slaapkamers er 2 huisgenoten intrekken. Je hebt dan letterlijk 2 badkamers met bad, douche en toilet naast elkaar en de slaapkamers er tegenover. Dat is voor ons dus te veel. De eerste dagen heb ik veel van dergelijke apartementen gezien en ik was erg gefixeerd op het zoeken naar de ideale ruimte voor Joe en mij en alle mogelijke logees. Maar toen ik de huurbedragen hoorde ben ik daar snel van afgestapt. Een aantal vrienden en familieleden probeerden mij duidelijk te maken dat het belachelijk is om zoveel extra huur te betalen, zodat logees kunnen blijven slapen. En daar zit natuurlijk wel wat in. We kunnen het ideale apartement waar iedereen welkom is gewoon niet betalen en dus moest ik 'down-sizen' tijdens mijn zoektocht.
Ik ben geregeld huilend thuisgekomen, omdat het lastiger blijkt dan verwacht om de ideale ruimte te vinden. Wil ik nog wel naar New York? De twijfel sloeg toe. We gaan van een redelijk groot apartement dat goed te betalen is naar een apartment dat half zo groot is en twee keer zo duur. New York is zo groot, zoveel concurrentie, gaan we het wel redden? Ik kon er soms niet van slapen. Maar tegelijkertijd heb ik in 1 week meer leuke mensen ontmoet dan in 1,5 jaar in Boston. Iedereen praat met je en je ziet heel wat leuke, gekke, grappige en rare dingen. Het bruist en leeft veel meer dan in Boston. Ook is het een ervaring om nooit te vergeten als is het maar voor 1 of 2 jaar. Conclusie: we gaan er nog steeds voor.
Ik heb Joe's oude troep al via de Amerikaanse marktplaats verkocht, ik had niet verwacht dat mijn spullen ook aan de beurt zouden komen zodat we in ons toekomstige thuis passen.
Wel weet ik zeker dat we in Brooklyn gaan wonen. Dat is een populaire buitenwijk van Manhatten en het is echt heel leuk. Een mix van culturen, dure buurten, arme wijken, kunstenaars, yuppen. Mijn neef woont er en ook Joe's zus. Fort Greene is de buurt waar ik verliefd op werd. Mooie huizen, gezellige restaurantjes, veilige buurt. Veiligheid is echt prioriteit nummer 1 voor mij. Ik vind het tot nu toe erg overweldigend om in de stad rond te lopen. In sommige slechtere wijken ben je echt de enige blanke en wordt je continue aan- en nagestaard.
Onverwachts hebben we (Joe was toevallig mee bij deze twee) toch een aantal leuke apartementen gezien.
Deze apartementen heb ik zelf via advertenties gevonden. Je kunt een makelaar gebruiken (wat ik heb geprobeerd) maar zij vragen 15% van de jaarhuur aan makelaarskosten. Wij zullen waarschijnlijk iets rond de $2.000 tot $2.300 (dat is het goedkoopste wat er te vinden is met 2 slaapkamerTJES). Dan komt daar nog gast, licht, water, kabel, telefoon, internet, auto parkeren etc. bij. Daar bovenop betaal je dus ongeveer $3.000 aan makelaarskosten voor de bemiddeling. Dat vind ik veel geld. De meeste huisbazen vragen een eerste en laatste maand & security deposit. Je bent dus 'eventjes' $8.000 cash kwijt om een apartement te huren.
Het eerste apartement was echt een droom ruimte. Het is van een leuk stel dat naar Boston verhuisd. Wij hebben eerste keus omdat ze ons zo leuk vinden. Ze wonen zelf nog maar 4 maanden in het gloednieuwe apartement en ze gaan naar Boston in haar ouderlijk huis wonen om het bedrijf van haar vader te ondersteunen. Het is een klein apartement maar met heeeeele hoge plafonds. Heel leuk geverfd (rode, paarse en groene muren) en 2 slaapkamers (met 2 volledige badkamers). Het is duur maar gloednieuw. Voor $200 extra per maand kunnen we onze auto in de garage onder het complex parkeren. Verder is er een binnenplaats waar je kunt zitten en een kleine sportruimte.
Het enige waar ik tegenop zie is de buurt. Het is een apartement in een oud fabriekspand dat helemaal is opgeknapt. De meeste koopwoningen bevinden zich in dit soort gebouwen. Het is een prima plek om te kopen. De buurt is nu nog verpauperd en betaalbaar en heel snel zal het opknappen voor de yuppen. Om te kopen dus een goede beslissing, maar voor huur wat minder. Het apartement ligt echt naast een "project" waar je bij de metro uitstapt, dat is een soort Bijlmer. Gespuis hangt op straat rond bij hele hoge flats. Toen we er de eerste keer kwamen raakte ik in paniek "hier wil ik niet wonen!!!". Het Bostonse stel verzekert dat het veilig is en om dat te testen ga ik er vanmiddag heen. Ze hebben allerlei routes aangegeven die ik kan lopen om de buurt te verkennen. Het ligt net boven ons budget en met Joe's salaris alleen kunnen we het niet betalen. Ik vind het een heel eng idee om iets te huren dat we alleen met 2 salarissen kunnen veroorloven, terwijl ik nog geen werk heb gevonden. De ruimte is ideaal, de buurt is eng. Ik zag ons al helemaal met logees en vrienden daar wonen. Maar we moeten realistisch zijn, al ons geld gaat op aan de huur en het zou leuk zijn om ook van de stad te kunnen genieten. Daarom verhuizen we natuurlijk.
Het tweede apartement was heel anders. Dat was in een mooi oud huis, een "brown stone", in een veilige, leuke buurt. Het stel dat het hele huis bezit woont op de 2e verdieping en zij willen de 1e verdieping verhuren (begane grond is al bezet). Het is een klein 2 slaapkamer apartementje (1 slaap- en 1 studeerkamertje). 1 badkamertje en een klein woonkamertje/eetkamertje. Het wordt heel krap, ongeveer de helft van waar we nu wonen. Het was echt schattig ingericht en zag er knus uit, met een openhaard die echt werkt (warme chocomel en marshmellows!!!). De advertentie werd vrijdag geplaatst en zaterdag zou er een openhuis plaatsvinden. Vlak voor onze vlucht naar Boston zijn we dus nog naar Brooklyn gegaan. Er stonden 25 man op de stoep te wachten. Zoveel mensen die naar een huis zoeken, en dit was nog maar een klein groepje (de advertentie was namelijk een dag van tevoren geplaatst). Wij waren de laatste bezoekers (Joe kon niet vroeger uit zijn bed komen). Het klikte heel goed met de huisbazin (jonge meid) en haar zoontje. Haar man was niet aanwezig. Zij zijn ook in Guilin, China, geweest waar Joe en ik elkaar hebben ontmoet. We kletsten honderduit en hebben meteen aangegeven dat we geinteresseerd waren. Hun 1 jaar oude zoontje vond ons ook leuk en dat hielp natuurlijk mee. En nu zijn we in de procedure om het apartement te huren. Je moet namelijk een 'application' invullen met al je financiele gegevens, referenties etc. Ik heb van verschillende vrienden gehoord dat Wendy (de huisbazin) hen al heeft benaderd.
Pff dat gaat snel. Ik moet nog steeds aan het idee wennen dat we dus misschien een nieuw huis hebben. Moeten we het wel doen: zo klein (met 2 logees wordt het echt heel krap en meer kamperen dan wonen), geen parkeerplaats, geen wasmachine (de wasserette help!!!), geen opbergruimte (we hebben nu een kelder en zolder), etc. De huur is te betalen en dat betekent dat alles wat we over houden aan leuke dingen op kan worden gemaakt of we kunnen wat sparen. Het is een compromis: minder ruimte voor meer vrijheid buiten het apartement.
Omdat we eind Augustus verhuizen zou ik nog verder kunnen zoeken. Maar om eerlijk te zijn vind ik het wel een fijn idee als we nu al een nieuw 'thuis' hebben. Er moet nog zoveel geregeld worden rondom de verhuizing dat verder zoeken bij mij veel spanning oplevert. Het is toch eng dat je 5 weken voor de verhuizing nog niet weet waar je gaat wonen.
Ik houd jullie op de hoogte
Posted by Femke at 12:21 PM | Comments (1)
July 20, 2006
2 jaar getrouwd / still married
Vandaag zijn Joe en ik alweer 2 jaar getrouwd. Wat gaat het snel he? Het geheim achter ons huwelijk: de helft van het jaar van elkaar gescheiden zijn. Het eerste jaar heb ik nog een 1/2 jaar in Nederland gewoond (tot de immigratie rompslomp geregeld was) en nu dit tweede jaar heeft Joe bijna 9 maanden buiten Boston gewerkt. Eigenlijk zijn we dus voor ons gevoel nog maar 1 jaar getrouwd.
We schrokker er beiden van hoe snel de tijd vliegt. Helaas konden we niet naar ons trouw-restaurant in Boston, omdat we deze week in New York zijn op zoek naar een apartement. We zijn ter vervanging hier in NY naar een restaurantje gegaan. Dat doen we eigenlijk al de hele week omdat we in een hotel zitten, dus zo bijzonder is dat ook weer niet. Volgende week gaan we naar 'ons' trouw-restaurantje in de North End (Italiaanse wijk) in Boston om het echt te vieren.
Ik had mijn trouwkleding meegenomen (alleen het shirt). Volgende week doe ik het hele tenue aan en kan Joe zijn hippe trouwblouse ook weer showen.
Today, July 20th, is our second wedding anniversary. Time flies by when you are married apparently, because it came as a shock to both of us that it has already been 2 years. Quite an accomplishment, given the fact that we come from opposites sides of the ocean.
Unfortunately we were not able to go to our ‘wedding dinner’ restaurant in the North End in Boston. Instead we were in NYC apartment hunting of our upcoming move in September. I did remember to bring my wedding outfit and so for the 3rd time during our marriage I have been wearing the same clothes in which I said “I DO” in. Not many women are granted that joy.
This year’s anniversary did not feel as special as last year’s, because we stayed in a NY hotel the entire week and were forced to go out to dinner anyway. Before we leave Boston, we plan to go back to Sage in the North End and celebrate properly.
Posted by Femke at 12:13 PM | Comments (1)
July 10, 2006
Jazz Fest in Montreal
Onze laatste vakantie is al weer bijna een jaar geleden (Portugal) en dat was geen daverend succes (beroofd + bedreigd met mes). Na alle drukte en spanning rondom onze verhuizing naar New York, en Joe's lange werkweken weg van huis waren we wel toe aan een 'break'.
Omdat Joe bijna geen vrije dagen meer heeft, konden we maar een paar daagjes weg. Montreal is een favorite bestemming voor Joe en ik stond ook te popelen om weer terug te gaan. We hebben er 2 jaar geleden met veel plezier oud en nieuw gevierd. Toen was het te koud om rond te lopen en met het mooie weer dat eindelijk is aangebroken hebben we betere omstandigheden om meer van Montreal te zien. Ook stond het JazzFest in juli op de kalender en Joe is een echte jazz fanaat. Het kon niet meer op. Gelukkig wilde Frans ook graag naar Montreal dus hebben we zijn vakantie en de onze gecombineerd.
Meteen na de bruiloft in Ohio zijn we naar Montreal gereden. 5,5 uur met de auto en je bent in een Franstalig gebied. Montreal is niet groot, knus en gezellig. De mode is er 10 keer beter dan in Amerika. Hippe (Europese) winkels. Ze lopen echt voor qua kleding, meubels, etc. Je kunt overal lopend heen en de natuur is ook dichtbij. Een prima combinatie dus voor een paar dagen. We hebben 4 dagen genoten van elkaar, van de stad, van Frans (en vriend Evert-Jan), van het eten en van de muziek. Iedere avond na het eten liepen we naar het jazz festival. Er was altijd wel een goed concert op een van de acht podia. Het waren 4 ontspannen dagen en ik zou dolgraag een echte vakantie willen hebben, maar dat zit er voorlopig niet in.
We moeten het hier even mee doen.
Posted by Femke at 01:44 PM | Comments (0)
July 02, 2006
Lamantia Wedding
Het is een tijdje stil geweest op mijn blog, dat komt door alle drukte. Sinds we weten dat we per 1 september naar New York verhuizen is het echt een gekkenhuis qua regelen. Vooral het apartementen zoeken is een grote klus en kost veel tijd. Het is spannend om geen idee te hebben waar we over 6 weken (6 WEKEN) gaan wonen.
Naast de verhuizing hadden we ook een druk sociaal agenda. Frans is 2 weken overgeweest uit Nederland (paar dagen bij ons, paar dagen met vriend naar Montreal, paar dagen met ons in Montreal) en ook trouwde Joe's neef Travis met zijn verloofde Kelly.
Voor de bruiloft zijn we naar Canton, Ohio getogen. Een goed excuus om mij aan de heeeeele Lamantia familie voor te stellen. Ik had de bruidegom en zijn familie gelukkig al een keer ontmoet, maar de andere ooms en tantes en Joe's opa had ik voor de "I do's" alleen nog maar via mail of telefoon gesproken. Ik keek dus erg naar de bruiloft uit, ook omdat het een echte Amerikaanse, midwestern ceremonie zou worden.
We logeerden bij David en Kathleen en vanuit Joe's ouderlijke huis zijn we naar de de familiereunie gereden, die de avond voor de bruiloft stond gepland. Het was ontzettend gezellig en ik werd hartelijk ontvangen. Joe heeft leuke ooms, tantes maar vooral spontane neven en nichten. Ze waren allen dolblij om mij eindelijk in levende lijven te zien. De bruidegom is een beer van een man en zijn broer Trent lijkt sprekend op hem (zie foto met Joe). Het zijn net vikings. Een andere neef van Joe is dik over de 2 meter en een succesvolle college basketballer. Zijn vriendin was ook boomlang, daar was ik echt een ukkie bij.
De bruiloft zelf was niet zoals ik het zou organizeren (maar dat is geen verrassing meer, hoe ik het zou doen), maar het bruidspaar heeft er zelf erg van genoten. Dat is het belangrijkste. Het programma was vrij traditioneel en met 300 man die bleven eten, nogal overweldigend en onpersoonlijk. Ik heb tot laat met Joe's neven en nichtjes op de dansvloer gestaan. Zelfs de vogeltjesdans wordt hier gespeeld tijdens een trouwerij.
Hetzelfde lange weekend hebben we ook gebruikt om Kathleen's familieleden die nog in leven zijn (een schoontante en neef) te ontmoeten. Ik heb nu een veel beter beeld van Joe's hele familie en ben hartelijk opgenomen.
Voor mij was het de eerste keer dat ik in de zomer in Ohio was. Het was mooi groen (ik zou er nog steeds voor geen goud willen wonen) en we hebben van het mooie weer genoten door heel veel te eten op verschillende terrasjes: van Taco's tot Tappas. Het waren 4 goedvullende, gezellige dagen.
It has been quiet on my blog lately. Not because nothing has been going on in my life, but things were just too crazy to stop and take a moment to write about them. Ever since we announced that we are moving to NYC per Sept 1, things have been thrown at me to deal with. Most of my time is swallowed in whole by finding us a new home. It is a frightening idea that we are supposed to move in 6 weeks and we still don’t know where exactly our new home is going to be.
Besides moving, Joe and I also had a very busy social calendar. First Frans, my good friend from The Netherlands, came to visit. His visit was followed by a wedding of Joe’s cousin in Canton, OH, and a short trip to Jazz Fest in Montreal (where we met up with Frans again).
The wedding of Joe’s cousin Travis was a great excuse for me to be introduced to the entire Lamantia family. I have met bits and pieces of them over the years, but never attended a big family ‘reunion’. Luckely I had met the groom before he said his “I do’s” so it was not too awkward to attend the ceremony and reception. I was actually looking forward to it. After all the pictures, e-mails and phone calls, it was about time to see everybody “live”.
We stayed with David and Kathy, Joe’s parents and from their house we could easily get to the wedding destination. I had a great time. It was such a pleasure to meet everybody again or for the first time. We laughed a lot, danced… even Joe was willing to get on the dance floor! The wedding itself was not really my style, but it was a good peek into Midwestern tradition. The bride and groom seemed to have a great time and that was the most important thing.
We also squeezed in 2 visits with Kathleen’s remaining relatives, which was a joy. 4 busy, but very pleasant days.
I cannot wait to meet them all again.
This was my first in Ohio in the summer. I have only been there for Thanksgiving and several Christmasses. We took advantage of the gorgeous weather and spent most of our time outdoors either walking, or on a terrass eating. The menus ranged from Tappa’s to Taco’s and we came back to Boston a few pounds heavier.
Posted by Femke at 01:47 PM | Comments (0)