« Blog is Stil / Silent Blog | Main | The Cloisters »
October 13, 2006
Hurricane Wedding / Orkaan Bruiloft
Ons eerste weekend in Brooklyn hebben we niet in het nieuwe apartement doorgebracht, maar elders in de staat New York. Op vrijdag zijn we namelijk richting Rochester gereden om de bruiloft van Jenn & Scott bij te wonen. Dat betekende 8 uur heen, 2 x "I Do" en 8 uur terug. Maar het was het waard!
Voor Joe betekende dit weekend een reunie met enkele oud studiegenoten, aangezien Jenn en Joe huisgenoten waren en aan dezelfde universiteit in Rochester hebben gestudeerd.
Ik vond het best spannend. Jenn heeft mij enige tijd geleden gevraagd haar te helpen bij de zoektocht naar DE jurk. Ik vond het een hele geslaagde speurtocht. Nu hoopte ik maar dat Scott en de andere gasten daar ook zo over dachten.
In Amerika is het gebruikelijk om de bruiloft de dag van te voren te repeteren. Als je gemiddeld zo'n $20.000 aan die ene (halve) dag uitgeeft, dan wil je natuurlijk dat alles vlekkeloos verloopt. De repetitie wordt alleen door het bruidspaar, de ouders, getuigen en bruidsmeisjes en jonkers bijgewoond. Na de rehearsal wordt er simpel gegeten en geeft het bruidspaar kadootjes aan de zogenaamde "wedding party". Dit zijn meestal simpele presentjes (zakmes, cadeaubon) om te compenseren voor al het geld dat de wedding party in hun outfits, de reis, de hotelkamers etc, heeft gestoken.
De bruid bepaalt wat de bruidsmeisjes/jonkers dragen en daar moeten ze dan zelf voor betalen (incl. schoenen, haar, make-up, sieraden, etc). Geen kindjes die als bruidsmeisjes/jonkers fungeren, maar volwassen vrouwen en mannen. Vriendinnen en vrienden van de bruid worden meestal in zuurstok roze en dure taxito's gehesen en spelen prins en prinses naast de bruid en bruidegom. Dit wilden Jenn en Scott op hun trouwdag voorkomen en dus hebben ze hele normale, nog-een-keer-te-dragen jurken en pakken uitgekozen (zie foto's). Het was leuk om iedereen in de jurken te zien, die ik heb helpen uitkiezen.
Omdat ik nauw betrokken was bij het uitzoeken van de jurk, hebben Jenn & Scott ons ook uitgenodigd voor het repetitiediner. Een goede manier om iedereen beter te leren kennen voordat de bruiloft plaats vond. Jenn had bioscoop pakketten voor de meiden gemaakt en daar werd ik ook mee verrast. Voelde me echt deel van het bruiloftsgeheel.
Een trouwerij begint hier vaak pas 's middags. 100 man is een kleine bruiloft, 200 a 300 is gemiddeld. Waar je deze mensen vandaan haalt, vraag ik mij nog steeds af. Volgens mij ken ik niet eens 300 man die mij ook allemaal kennen.
Ik denk dat de bruiloft hier minder lang duurt, omdat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen daggasten, receptiegasten, feestgasten. Iedereen is hier van het begin tot het eind op de bruiloft aanwezig, wat heel wat meer geld kost. Toen ik uitlegde hoe het er in Nederland aan toe gaat, vond men het maar vreselijk "cheap" en "not done" om mensen tussen receptie en feest weg te sturen.
Toen we 's ochtends wakker werden van het getik op de ramen, vermoedden we al het ergste: Regen. En niet zo'n beetje ook. Vaak heeft het binnenland van Amerika met noodweer te maken, veroorzaakt door restjes van orkanen die bijvoorbeeld in Florida woedden. Dat was op deze trouwdag helaas ook het geval. Arme Jenn & Scott. Het was echt noodweer. Het stormde zo hevig dat de auto onderweg over de snelweg werd geslingerd. Jenn en Scott stapten snel over de teleurstelling van het weer heen. Er werd een paskamer geimproviseerd zodat Jenn in een droge jurk voor het altaar zou staan en pas op het laatste moment deed Scott zijn kaplaarzen uit en nette schoenen aan. Het was een gezellige, ontspannen bruiloft. En het belangrijkste: Scott vond de jurk heel mooi! Dankzij het slechte weer, hing er een hele intieme sfeer en de schuur was echt prachtig versierd. Als ik ooit nog eens ga trouwen, zou ik het op een dergelijke manier doen.
De bruiloft zou oorspronkelijk buiten in de boomgaard plaatsvinden (hoe romantisch) maar alle gasten werden de schuur ingedreven. Daar was net genoeg plek om allemaal te staan en de ceremonie bij te wonen. Toen het eten echter werd opgediend kon niet iedereen indezelfde schuur zitten. De oudere, bejaarde en 40+, gasten mochten daarom in de schuur eten en de jongere (ik val daar nog net onder) moesten in de tent plaatsnemen.
Door de kou heb ik jammergenoeg nauwelijks een hap naar binnengekregen, ik was goed verstijfd van al het rillen. De tent die buiten stond, kon niet vastgezet worden, anders zou hij de lucht in vliegen, en dus ging de wind er dwars door heen. Daar zat ik dan in mijn zomer jurkje. Snel heeft Joe een trui en een bodywarmer gevonden en daar overheen had ik zijn lange regenjas aan. Ik leek wel een Michelin "flasher" ofwel een volgepropte potloodventer. Al onze kleding zat nog in dozen opeengestapeld in ons nieuwe apartement en ik had voor de verhuizing mijn trouw-outfit al uitgekozen en apart gehouden. Geen moment heb ik erover nagedacht om een tweede, warmere, keuze in te pakken. Stom, stom, stom.
De bruiloft begon om 3 uur en om 10 uur 's avonds heb ik zeker een uur onder de douche gestaan, om op te warmen. Ontkleumd en met 10 lagen kleren aan zijn we vervolgens naar een heel gaaf jazz restaurant gereden, dat Joe nog uit zijn studententijd kende. Daar heb ik mij helemaal volgestopt met warme soep, pizza en alles wat maar wat wintervet zou creeren.
De volgende dag zijn we met Jenn & Scott gaan brunchen, wat ik om eerlijk te zijn gezelliger en intiemer vond dan de bruiloft. Zoveel mensen die je niet kent tijdens het feest. Na de brunch zijn we samen nogmaals naar de trouwlokatie gereden en hebben we in de boomgaardwinkel een lekkere appeltaart, jam en wat bloemen gekocht.
De rit naar huis was schitterend door de bergen, terwijl de zon onder ging. Een leuk weekend van huis en voor Jenn & Scott een belangrijke reunie met vrienden en familie.
Posted by Femke at October 13, 2006 05:50 PM