« October 2006 | Main | December 2006 »
November 22, 2006
Kiezen in Buitenland
Ik heb vanmorgen gestemd in het buiteland. Dat kan tegenwoordig via internet en het was gemakkelijk, snel en heel duidelijk.
Hoewel het consulaat in Boston en New York er alles aan doet om je zoveel mogelijk ongemakkelijk, ongewenst en ongegrond te laten voelen, heb ik toch doorgezet en mij weten aan te melden om te stemmen in het buitenland. Ik had er al een paar keer naar gevraagd in Boston, maar kon het antwoord van die "behulpzame" (ahum) mevrouw nauwelijks verstaan, door de hete aardappel in haar keel. In NY heb ik toch de nodige informatie uit ze gepeuterd en het bleek heel makkelijk om via internet te stemmen.
Ik vind het bijzonder dat de consulaten er zelf niet mee kwamen. Ze wekken de indruk: hoe minder te doen, hoe beter. Vertrouwen doe ik ze niet. Hopelijk is het niet nodig ooit afhankelijk van ze te zijn, want tijdens een ramp redden ze hun eigen verbrandde billen eerder dan de mijne, tenminste die "vibe" geven ze af. Cursusje klantenservice zou geen kwaad kunnen en als 1 van hun doelstellingen is het ondersteunen van Nederlanders in het buitenland, dan zijn ze zich hier niet meer bewust van.
In 5 minuten was mijn stem ontvangen en kreeg ik bevestiging van mijn keuze. Echt heel handig en zo heb ik toch het gevoel dat mijn stem telt. Het is al frustrerend genoeg dat ik hier in Amerika niet mag stemmen.
Ik heb netjes naar Balkenende geluisterd op RTL Boulevard (via internet uitzendingen, kan ik die afleveringen zien) die iedereen opriep om te stemmen. Ik heb niet op hem gestemd, maar dat is geen verrassing denk ik.
Posted by Femke at 03:39 PM | Comments (0)
November 06, 2006
NYC Marathon
Ik heb Lance Armstrong voorbij zien rennen!! En wel voorbij ons huis tijdens de New York Marathon. Zondagochtend vlogen er allerlei helicopters boven ons huis. We wisten dat de NYC marathon die dag plaats vond en we waren van plan om te gaan kijken, maar dat we ons huis er nauwelijks voor hoefden te verlaten, daar hadden we niet op gerekend.
Toen Joe op het schema van de hardloopwedstrijd keek, zag ik dat er allerlei hekken om ons apartement stonden. Tegelijkertijd kwamen we tot de conclusie dat ze waarschijnlijk vlakbij ons huis voorbij zouden rennen. Eenmaal buiten hoefden we alleen maar het hoekje om te lopen en om honderden felgekleurde broekjes en shirtjes voorbij te zien scheuren. We kwamen aan terwijl het staartje van de koplopers hun beste beentje voorzette. En toen, ineens, geheel onverwachts kwam Lance Armstrong voorbij. Hij rende onder begeleiding van enkele meervoudige marathon winnaars en twee grote motors voorzien van cameramannen en politie. Hij schoot voorbij, maar ik herkende hem nog net aan zijn profiel.
Nadat ik bijgekomen was van Lance's verschijning, volgden er duizenden middeklas renners. Ongelooflijk hoeveel mensen er meededen. Wij stonden ongeveer halverwege en dankzij ons gejuich en dat van de honderden meejuichers aan de zijlijn klaarden hun gezichten helemaal op. Sommigen hadden hun naam op hun shirt of arm geschreven en bij "Hup Ben" of "Go Mary" zag je ze een stapje extra maken. Het was echt een spektakel. Ik heb gelezen dat er 2055 Nederlanders meededen. Een aantal heb ik er herkend.
Na de middeklasse kwamen de pijnlijke gevallen. Diegene die nog niet eens halverwege waren en al struikelend met tong op de knieeen voort strompelden. Je vroeg je af of ze uberhaupt wel hadden getraind. En na de strompelaars volgden de clowns. De NY marathon is voor iedereen toegankelijk, er zijn geen qualificatie eisen. Hoe je de finish lijn haalt maakt niet uit. En dus kwamen er regelmatig clowns, versierde bh's, neushoorns, en ander (leed)vermaak voorbij.
Jong, oud, kort, lang, gezond en gehandicapt renden door alle 5 boroughs van New York. Ik heb ook een aantal blinde mensen en iemand met down-syndroom voorbij zien rennen. Echt ongelooflijk knap. Dan voel je je wel heel klein...
Een geweldig spectacel, gevolgd door het verven van een oranje muur. Dat is mijn marathon project van de afgelopen weken: het verven van onze muren.
I saw Lance Armstrong run by our house during the NYC Marathon! Sunday morning we were woken up by helicopters circling above our roof. We knew that the NYC Marathon was taking place that day, but we had no idea we did not have to leave our house in order to observe the runners run by.
As Joe was checking the schedule online, I looked outside of our window and saw many police, people, metal fences, and balloons. We came to the same conclusion: they are running by our house! Once outside, all we had to do was turn around the corner and clap our hands to cheer the participants on. We arrived when the tale of the front-runners put one foot in front of the other. They ran fast, so fast that all you could see were some colorful shirts + pants fly by. Drops of sweat were flying around. All of a sudden a police motorcycle equipped with camera’s zoofed by and behind it was Lance. I recognized his profile.
After recovering from having seen Lance live, thousands of hobby-runners came by. It was incredible to see the amount of people that ran. We were standing half way the route and our cheering had a great affect on the runners. One “Go Ben” or “Run Mary” would make people smile and exhilarate. As a bystander, it made you feel part of the marathon. 2055 Dutch runners also ran and I think I recognized them (all the tall runners were Dutch!)
After the middle group, came the painful group. These runners were already struggling half way. I wonder if some of them had even trained at all. Some people were tripping over their tongues, or running like they were being chased by aliens. After the painful cases, came the clowns. Those dressed up and giving a way a free show. This mix of people of various levels and with a variety in attire made it into a true spectacle.
It was also a humbling experience as you saw very young, very old, healthy, handicapped even blind runners, or runners with Down syndrome. What an amazing goal to set for yourself. At those moments, I felt small, just being a bystander.
It was a great event, followed by my own personal marathon project: painting our walls.
Posted by Femke at 03:56 PM | Comments (0)
November 03, 2006
FemkePod Dankzij de Liefste Joe in de Wereld / FemkePod Thanks to the Best Joe in the World
De Liefste Joe in de Wereld heeft mij blij verrast vanavond.
Ik heb de allernieuwste Ipod Shuffle gekregen die pas sinds een dag of wat te koop is. Waarschijnlijk ben ik een van de eerste ter wereld die er morgen op staat mee zal pronken.
Wat een surprise!
21 september werd ik 30 jaar en ik kreeg van Joe een enorme bos bloemen. Mooi, maar stiekem was ik ook wel een beetje teleurgesteld dat er geen ander cadeautje bij zat. Dat kwam eraan, beloofde hij.
Nu, 1,5 maand later, maakte ik er grapjes over... "je hoopt vast dat ik vergeet dat ik nog geen verjaardagscadeautje heb gekregen" of "alweer een nieuwe boek, je koopt wel een cadeautje voor jezelf maar niets voor mij?".
Joe reageerde een beetje schaapachtig op deze steken. "Wacht maar af," was steevast zijn antwoord. En nu weet ik dus waarom.
Vanmorgen stond de postbode voor de deur en door het raam zong hij "Lang Zal Ze Leven" in het Engels. Ik deed maar net of het vandaag mijn verjaardag was, anders was het zo lullig voor hem. De postbodes hier in New York zijn erg vrolijk valt mij op, dit is namelijk niet de eerste keer dat ze enthousiast een pakje afleveren.
De hele dag lag het pakje op tafel te branden. Ik wilde het niet open maken voordat Joe thuis zou zijn. Na het eten was het dan eindelijk zover. Uit het pakje kwam de gloednieuwe, meest innovatieve, hippe, Apple MP3 speler die je je maar kunt voorstellen. En weet je hoe hij heet: FemkePod.
Het is een super klein compact spelertje dat je op je revers kunt clippen. Achterop staat de volgende tekst gegraveerd: FemkePod: born on 09/21/2006 in Brooklyn, NY
Lief he?
Ik was een beetje beduusd. Een aantal jaar geleden heb ik namelijk van Joe een tweedehands Ipod gekregen, een ouder model dat behoorlijk zwaar in de hand ligt. Ik maakte er bijna geen gebruik van omdat ik weinig jassen met binnenzakken heb, en hij te groot voor mijn broekzakken is. Het is niet echt een draagbaar formaat voor dames, zeker niet voor iemand die veel fietst en hardloopt. Ik voelde mij hier vaak schuldig over, omdat Joe het met hele goede bedoelingen cadeau had gedaan. In plaats van mij een schuldgevoel aan te praten, ging hij op zoek naar een oplossing, om toch wat muziek aan mijn leven buiten de deur toe te voegen.
Toen er blijkbaar een advertentie met de vooraankondiging van deze Apple Mini Shuffle voorbij kwam, moest hij meteen aan mij denken. Hij heeft zich aangemeld en stond lange tijd op de wachtlijst.
Joe zorgt er maar weer voor dat ik in het hippe New York geen seconde achterloop, maar zelfs voor de massa uitren.
Ik ben benieuwd of morgen iemand het nieuwste van het nieuwste op mijn truitje herkent.
Een vertraagd, maar zeer up to date verjaardagscadeau.
The Sweetest Joe in the Whole Wide World,
gave me a brand new Ipod Mini Shuffle today. I am a hip Femke as of tonight.
On September 21, I turned 30 years old. Joe surprised me with a huge bouquet of wild flowers (my favorite). But in secret I was a bit disappointed that the flowers were not accompanied by a "real" gift. He promised me that something else was on its way.
It is now 1.5 months later and I still had not received a gift. I started to joke around, mentioning that he was probably hoping I would forget that he still needed to get me a gift. Joe took these comments like a real man and just sighed once in a while. And now I know why.
Today the mailman rang the doorbell and when I came downstairst to open the door, he sang "Happy Birthday" through the door. I pretended that today was really my birthday, because I did not want to make him feel bad or complicate things with long explanations.
The entire day, the package with my name on it, was lying on the table. I was burning with curiosity but did not want to open it untill Joe got home from work. And when he did, I could finally let the suprise surprise me. And boy it did.
In the package was the tiny, brand new, super light, hot from the press, Ipod Shuffle. Guess what it is called: the FemkePod.
On the back Joe had Apple inscribe the following text: FemkePod: born on 09/21/06 in Brooklyn NY
I was overwhelmed with the gift. Especially since he already gave me an older version of the Ipod a few years ago. It is a large model and I have not used it much as it is too big for most of my coat pockets and quite heavy to put in your purse or carry on the bike. Instead of making me feel guilty about this, Joe set out to solve my problem. And boy, did he solve it.
I will probably be one of the first who has it clipped on her shirt tomorrow. I wonder if people recognize this fancy accessory on me. Joe makes sure that instead of walking behind the latest craze, I run in front of the masses.
A delayed, but very up-to-date birthday gift.
Posted by Femke at 02:28 AM | Comments (0)