Femerika: NYC Marathon

« FemkePod Dankzij de Liefste Joe in de Wereld / FemkePod Thanks to the Best Joe in the World | Main | Kiezen in Buitenland »

November 06, 2006

NYC Marathon

Ik heb Lance Armstrong voorbij zien rennen!! En wel voorbij ons huis tijdens de New York Marathon. Zondagochtend vlogen er allerlei helicopters boven ons huis. We wisten dat de NYC marathon die dag plaats vond en we waren van plan om te gaan kijken, maar dat we ons huis er nauwelijks voor hoefden te verlaten, daar hadden we niet op gerekend.

Toen Joe op het schema van de hardloopwedstrijd keek, zag ik dat er allerlei hekken om ons apartement stonden. Tegelijkertijd kwamen we tot de conclusie dat ze waarschijnlijk vlakbij ons huis voorbij zouden rennen. Eenmaal buiten hoefden we alleen maar het hoekje om te lopen en om honderden felgekleurde broekjes en shirtjes voorbij te zien scheuren. We kwamen aan terwijl het staartje van de koplopers hun beste beentje voorzette. En toen, ineens, geheel onverwachts kwam Lance Armstrong voorbij. Hij rende onder begeleiding van enkele meervoudige marathon winnaars en twee grote motors voorzien van cameramannen en politie. Hij schoot voorbij, maar ik herkende hem nog net aan zijn profiel.

Nadat ik bijgekomen was van Lance's verschijning, volgden er duizenden middeklas renners. Ongelooflijk hoeveel mensen er meededen. Wij stonden ongeveer halverwege en dankzij ons gejuich en dat van de honderden meejuichers aan de zijlijn klaarden hun gezichten helemaal op. Sommigen hadden hun naam op hun shirt of arm geschreven en bij "Hup Ben" of "Go Mary" zag je ze een stapje extra maken. Het was echt een spektakel. Ik heb gelezen dat er 2055 Nederlanders meededen. Een aantal heb ik er herkend.

Na de middeklasse kwamen de pijnlijke gevallen. Diegene die nog niet eens halverwege waren en al struikelend met tong op de knieeen voort strompelden. Je vroeg je af of ze uberhaupt wel hadden getraind. En na de strompelaars volgden de clowns. De NY marathon is voor iedereen toegankelijk, er zijn geen qualificatie eisen. Hoe je de finish lijn haalt maakt niet uit. En dus kwamen er regelmatig clowns, versierde bh's, neushoorns, en ander (leed)vermaak voorbij.

Jong, oud, kort, lang, gezond en gehandicapt renden door alle 5 boroughs van New York. Ik heb ook een aantal blinde mensen en iemand met down-syndroom voorbij zien rennen. Echt ongelooflijk knap. Dan voel je je wel heel klein...

Een geweldig spectacel, gevolgd door het verven van een oranje muur. Dat is mijn marathon project van de afgelopen weken: het verven van onze muren.

I saw Lance Armstrong run by our house during the NYC Marathon! Sunday morning we were woken up by helicopters circling above our roof. We knew that the NYC Marathon was taking place that day, but we had no idea we did not have to leave our house in order to observe the runners run by.

As Joe was checking the schedule online, I looked outside of our window and saw many police, people, metal fences, and balloons. We came to the same conclusion: they are running by our house! Once outside, all we had to do was turn around the corner and clap our hands to cheer the participants on. We arrived when the tale of the front-runners put one foot in front of the other. They ran fast, so fast that all you could see were some colorful shirts + pants fly by. Drops of sweat were flying around. All of a sudden a police motorcycle equipped with camera’s zoofed by and behind it was Lance. I recognized his profile.

After recovering from having seen Lance live, thousands of hobby-runners came by. It was incredible to see the amount of people that ran. We were standing half way the route and our cheering had a great affect on the runners. One “Go Ben” or “Run Mary” would make people smile and exhilarate. As a bystander, it made you feel part of the marathon. 2055 Dutch runners also ran and I think I recognized them (all the tall runners were Dutch!)

After the middle group, came the painful group. These runners were already struggling half way. I wonder if some of them had even trained at all. Some people were tripping over their tongues, or running like they were being chased by aliens. After the painful cases, came the clowns. Those dressed up and giving a way a free show. This mix of people of various levels and with a variety in attire made it into a true spectacle.

It was also a humbling experience as you saw very young, very old, healthy, handicapped even blind runners, or runners with Down syndrome. What an amazing goal to set for yourself. At those moments, I felt small, just being a bystander.

It was a great event, followed by my own personal marathon project: painting our walls.