December 19, 2006
Meike, Geert en Sinterklaas te logeren
Dankzij Meike's beroep als arts komt ze regelmatig richting Amerika voor een congres of cursus. Deze winter "moest" ze net als vorig jaar naar Chicago en heeft ze heel slim een ticket via New York gekocht. Als verjaardagscadeau had Geert eerder van haar de helft van een retourtje NY gekregen en dus kwamen ze alletwee langs. Geert vanuit Nederland en Meike vanuit Chicago.
Helaas had Meike met haar vlucht vanuit Chicago veel pech. Door het slechte weer werd na lang wachten haar vlucht uiteindelijk afgelast en kon ze pas de volgende dag komen. We zaten dus 1 nacht met Geert alleen opgescheept.
Nadat we Meike van het vliegveld hadden opgehaald, zijn we uitgebreid gaan brunchen in Brooklyn. Daarna kon het sightsee-en in ons apartement en in de stad beginnen. Meike was al een paar keer in New York geweest en hoefde dus niet zo nodig alles te zien. Dat kwam Geert goed uit, want zo konden ze rustig de stad bekijken en veel cafeetjes aan doen.
Ter afsluiting van de vijf gezellig dagen, hebben we op 5 december bij ons thuis gegeten. Geert stapte tussen de gangen door op, om naar de toilet te gaan en opeens werd er keihard op de duur gebonsd. Mijn hart stond stil en ik riep door de wc deur: "Geert, doe jij dat", maar hij wist van niets. "Geert zeg nou wat. Als jij het niet was, dan is het een dakloze die is binnengeslopen." Met trillende handen liep ik naar de deur en keek ik door het "spiekertje". Toen pas had ik door wat er aan de hand was. Sinterklaas en Zwarte Piet waren langsgeweest. Ik was door alle drukte, het koken, de gezelligheid helemaal vergeten dat het Sinterklaasavond was. Iedereen lag natuurlijk in een deuk, dat ik zo goedgelovig ben en echt niets door had, zelfs bang was om de deur te openen.
Nadat we de openhaard hadden aangestoken, kon het uitpakken beginnen. We zijn enorm verwend met echt hele leuke cadeaus. Een opvouwvaas (om ruimte te besparen in ons kleine stulpje), een hele gave lamp (die hadden we toevallig net op ons wensenlijstje gezet), een volautomatische kurkentrekker (iets waar Joe al jaren lang bij staat te dralen als we hem zien in een winkel) en een heel mooi boek voor mij "de Vliegeraar". Het laatste cadeau heb ik in 1,5 dag op vakantie uitgelezen. Wat een fantastisch verhaal. Iets te verdrietig voor een vakantie, maar toen ik 20 bladzijdes had gelezen, kon ik gewoon niet meer ophouden. Normaal is Joe degene die ik het boek uit handen moet rukken omdat we gaan eten, dit keer was ik dat.
De dagen vlogen voorbij. Met hulp van Meike en Geert hebben tussendoor ook nog onze last-minute vakantie gepland en als we terugkomen staan 2 dagen later (dinsdag, 19 december) Kees en Faustine al weer op de stoep. December is echt een vakantiemaand!
Posted by Femke at 09:01 PM | Comments (0)
December 04, 2006
Do Not Disturb: we are in JAMAICA
Na 1,5 jaar is het dan eindelijk zover. We gaan weer een keer op vakantie. We vonden al een tijdje dat we een ontspannen zonvakantie verdienden en dat gevoel van verdienen werd groter en overheersender. Totdat we afgelopen weekend ineens heel veel medelijden met onszelf hadden. Onze laatste vakantie in Portugal was niet echt een vakantie. We zijn door een gewapende junk overvallen, Joe kreeg voedselvergiftiging, we werden door een paar bosbranden tegengehouden en ik heb min of meer 7 dagen lang gehuid, uit angst voor iedere man die maar richting ons liep en er sloeberig en armoedig uitzag.
Het gevolg was dat we niets meer planden en geen concrete data prikten om op vakantie te gaan. Er waren verschillende excuses: Joe heeft veel van huis gewerkt in een andere staat, daarnaast was ik druk op zoek naar een baan, kregen we visite, en onbewust waren we waarschijnlijk ook erg bang voor een Portugal herhaling.
Omdat we het afgelopen jaar veel visite hebben gehad uit Nederland, dachten we zo wel aan onze ontspanning toe te komen, maar niets bleek minder waar. Ondanks dat het ontzettend gezellig is om vrienden en familie over te hebben en ons leven te laten zien, wakkert het bij ons wat minder vakantiegevoel aan dan bij de visite. Tegenover de gezelligheid die logees opleveren, staan een extra trip naar de wasserette, veel uitleggen/vertellen, gids spelen, en een overhoop gegooid ritme. Niet slecht af en toe, maar vakantie is het niet. Ik merkte zelfs dat ik jaloers was op de ontspannen staat van de gasten en de vele vrije dagen die zij hadden en daar gebruik van maakten. Als jaloezie het overneemt van plezier dan is de boodschap luid en duidelijk en is het tijd dat je jezelf een lesje leert. En wat een straffe les: op vakantie! Doelstelling van dit vak "Op Vakantie naar Jamaica", is om beter voor jezelf te zorgen zodat je meer van anderen kunt genieten.
Nu het einde van het jaar in zicht komt, was het de HR afdeling van Joe’s bedrijf dat onze ogen opende. Joe kreeg een bericht dat hij nog 8 vakantiedagen op moest maken voor het einde van het jaar. Zo niet, dan raakte hij ze kwijt. Dit bericht wakkerde ons verlangen naar zon-zee-strand extra aan. Even dachten we eraan om de dagen aan onze ouders op te maken die met de kerst beiden langskomen, maar daar zijn we nu iets te egocentrisch voor geworden! Met hulp van Meike en Geert was de vakantie snel geboekt: Jamaica, nog nooit geweest, veel zin, boeken “Ya Mon”!
Tussen het bezoek van Meike en Geert (afgelopen week), mijn ouders en Joe’s ouders, die met kerst komen, hebben we net een weekje Jamaica kunnen proppen. Een welverdiende vakantie. Ik merk dat vooral Joe erg gestressd en kribbig is de laatste tijd. Hij kan wel wat zand tussen zijn tenen gebruiken.
We hebben twee luxe, maar betaalbare, afgelegen resorts geboekt. Een in de bergen en een hutje op het strand. 2 dagen nadat Meike weggaat, en 2 dagen voor Kees en Faustine arriveren zijn wij niet te bereiken. Er komt een “DO NOT DISTURB” bordje op onze mailboxen te hangen. Heel raar om aan het idee te wennen dat er eindelijk een vakantie aankomt. De laatste leuke vakantie was Turkije 3 jaar geleden, dus het werd tijd.
Er is alleen 1 klein probleempje: ik kan mijn badpak sinds de verhuizing niet meer vinden!
After more than 1,5 years we thought we deserved a real vacation and that feeling of deserving grew bigger and bigger until we were really feeling sorry for ourselves. Our last trip has been quite a long time ago and was a horrible, traumatic experience as we were robbed at knife point in Lisbon, Portugal. This attack was followed by another 7 days of non stop harassment, Joe's food poisening, forest fires and me crying throughout the holiday, out of fear of being attacked again.
We stopped planning vacations every since our Portugese nightmare. Our excuses were numerous: Joe was stationed out of state for work, he had many freelance projects, Femke could not interrupt her job search and subconsciously the most important reason: we were still shaken up from the Portugal trip. Not taking any real breaks is not smart and very unhealthy, we discovered.
We even thought that having a lot of visitors would make up for the lack of vacation, but as wonderful as it is to receive guests, it is not a vacation for us. Our guests are great friends + family members and it is great to introduce them to our lives in the States, but despite the joy of having dinner together, to us their vacation means an extra trip to the Laundromat, planning, playing tour guide and disrupting the normal rhythm of our lives. It is not a bad thing. Seeing people we love is wonderful and a great joy, and would be better if we had some relaxation of our own.
As the end of the year is coming closer, Joe was pinged that he still has 8 vacation days to finish before the end of the year. Being very tired from the move, work, freelance work, job search, cold weather, past and upcoming visitors we started to crave sun-sea-sand. And so within 2 days we planned a trip to... JAMAICA. Never been, want to go? Let’s do it!
In between my sister and her boyfriend Geert visiting and my parents + Joe's parents arriving, we are going on a very unexpected trip. But a much needed one. Especially Joe is tired, worn out and very touchy these days. After 1,5 years of stress and no break, and having me bugging him. He can definately use some sand between his toes.
We booked some real boutique, but affordable resorts: one in the mountains and one on the beach. I cannot wait to go. 2 days after my sister leaves (Dec 8), we will fly to Montego Bay and 2 days before my parents + Joe's parents arrive (Dec 18) we are coming back. 6 days of NOTHING. From December 10 - 16 there is a DO NOT DISTURB sign on our e-mail addresses and mail box.
We cannot wait, because when you cannot remember when you last saw the sunset, and you were truly relaxed and care free, it is time for a break.
The only problem is that I cannot find my bathing suit ever since we moved!
Posted by Femke at 06:20 PM | Comments (3)
Thanksgiving 2006
Our first Thanksgiving in New York. Knowing that during December our house is going to be full with visitors we decided to spend Thanksgiving together, at home. This was a great idea.
We spent a lot of money on dinner-for-two and enjoyed a quiet day, during which I finished painting the walls and Joe cooked. And boy did he cook. We had an amazing red snapper that was baked in the oven, covered by pounds of salt. We finished the whole snapper and made sure to dig into every corner of its skull to get all the "meat" out. It was an unconventional, but yummie Thanksgiving meal.
The next day we set out for West-Hartford and spent a great weekend with Josh and Kate. The weather was amazing and we cooked some more. But more importantly we laughed a lot. Bennett is a great little boy with a real sense of humor and easy going attitude. In order to please his and our own curiosity we visited an Alpaca farm, ran by one of Kate’s colleagues.
We had never heard of an Alpaca and so we did our researched before we headed out. What started as a joke: "Let's google the alpaca" became a frighteningly serious enterprise. Those animals are very expensive. A pregnant Alpaca, or one with a Cria (baby) are easily $18K. Unbelievable. Joe and Josh are now planning to start an Alpaca insurance agency as everybody with an Alpaca needs insurance.
The Alpaca originally comes from Peru, but the American breeders have managed to get a law installed that does not allow any more imports of foreign alpacas. They want to protect their own breed. Scary but true. No Alpaca from Peru will ever cross the American border again.
They are strange animals. I think somewhere in the mountains of Peru a lama and a sheep were very lonely.... and thus created the Alpaca. There is no other explanation for this creature.
A wonderful Thanksgiving that was quiet, relaxing, and loving at the same time. Exactly the point of Thanksgiving, if you ask me. Now we are ready for December during which, my sister, my parents and Joe's parents will visit us. In between, we also need to pack a holiday as Joe still has vacation days left over.
We are craving for sand, sun and sea
Posted by Femke at 05:22 PM | Comments (0)
November 22, 2006
Kiezen in Buitenland
Ik heb vanmorgen gestemd in het buiteland. Dat kan tegenwoordig via internet en het was gemakkelijk, snel en heel duidelijk.
Hoewel het consulaat in Boston en New York er alles aan doet om je zoveel mogelijk ongemakkelijk, ongewenst en ongegrond te laten voelen, heb ik toch doorgezet en mij weten aan te melden om te stemmen in het buitenland. Ik had er al een paar keer naar gevraagd in Boston, maar kon het antwoord van die "behulpzame" (ahum) mevrouw nauwelijks verstaan, door de hete aardappel in haar keel. In NY heb ik toch de nodige informatie uit ze gepeuterd en het bleek heel makkelijk om via internet te stemmen.
Ik vind het bijzonder dat de consulaten er zelf niet mee kwamen. Ze wekken de indruk: hoe minder te doen, hoe beter. Vertrouwen doe ik ze niet. Hopelijk is het niet nodig ooit afhankelijk van ze te zijn, want tijdens een ramp redden ze hun eigen verbrandde billen eerder dan de mijne, tenminste die "vibe" geven ze af. Cursusje klantenservice zou geen kwaad kunnen en als 1 van hun doelstellingen is het ondersteunen van Nederlanders in het buitenland, dan zijn ze zich hier niet meer bewust van.
In 5 minuten was mijn stem ontvangen en kreeg ik bevestiging van mijn keuze. Echt heel handig en zo heb ik toch het gevoel dat mijn stem telt. Het is al frustrerend genoeg dat ik hier in Amerika niet mag stemmen.
Ik heb netjes naar Balkenende geluisterd op RTL Boulevard (via internet uitzendingen, kan ik die afleveringen zien) die iedereen opriep om te stemmen. Ik heb niet op hem gestemd, maar dat is geen verrassing denk ik.
Posted by Femke at 03:39 PM | Comments (0)
November 06, 2006
NYC Marathon
Ik heb Lance Armstrong voorbij zien rennen!! En wel voorbij ons huis tijdens de New York Marathon. Zondagochtend vlogen er allerlei helicopters boven ons huis. We wisten dat de NYC marathon die dag plaats vond en we waren van plan om te gaan kijken, maar dat we ons huis er nauwelijks voor hoefden te verlaten, daar hadden we niet op gerekend.
Toen Joe op het schema van de hardloopwedstrijd keek, zag ik dat er allerlei hekken om ons apartement stonden. Tegelijkertijd kwamen we tot de conclusie dat ze waarschijnlijk vlakbij ons huis voorbij zouden rennen. Eenmaal buiten hoefden we alleen maar het hoekje om te lopen en om honderden felgekleurde broekjes en shirtjes voorbij te zien scheuren. We kwamen aan terwijl het staartje van de koplopers hun beste beentje voorzette. En toen, ineens, geheel onverwachts kwam Lance Armstrong voorbij. Hij rende onder begeleiding van enkele meervoudige marathon winnaars en twee grote motors voorzien van cameramannen en politie. Hij schoot voorbij, maar ik herkende hem nog net aan zijn profiel.
Nadat ik bijgekomen was van Lance's verschijning, volgden er duizenden middeklas renners. Ongelooflijk hoeveel mensen er meededen. Wij stonden ongeveer halverwege en dankzij ons gejuich en dat van de honderden meejuichers aan de zijlijn klaarden hun gezichten helemaal op. Sommigen hadden hun naam op hun shirt of arm geschreven en bij "Hup Ben" of "Go Mary" zag je ze een stapje extra maken. Het was echt een spektakel. Ik heb gelezen dat er 2055 Nederlanders meededen. Een aantal heb ik er herkend.
Na de middeklasse kwamen de pijnlijke gevallen. Diegene die nog niet eens halverwege waren en al struikelend met tong op de knieeen voort strompelden. Je vroeg je af of ze uberhaupt wel hadden getraind. En na de strompelaars volgden de clowns. De NY marathon is voor iedereen toegankelijk, er zijn geen qualificatie eisen. Hoe je de finish lijn haalt maakt niet uit. En dus kwamen er regelmatig clowns, versierde bh's, neushoorns, en ander (leed)vermaak voorbij.
Jong, oud, kort, lang, gezond en gehandicapt renden door alle 5 boroughs van New York. Ik heb ook een aantal blinde mensen en iemand met down-syndroom voorbij zien rennen. Echt ongelooflijk knap. Dan voel je je wel heel klein...
Een geweldig spectacel, gevolgd door het verven van een oranje muur. Dat is mijn marathon project van de afgelopen weken: het verven van onze muren.
I saw Lance Armstrong run by our house during the NYC Marathon! Sunday morning we were woken up by helicopters circling above our roof. We knew that the NYC Marathon was taking place that day, but we had no idea we did not have to leave our house in order to observe the runners run by.
As Joe was checking the schedule online, I looked outside of our window and saw many police, people, metal fences, and balloons. We came to the same conclusion: they are running by our house! Once outside, all we had to do was turn around the corner and clap our hands to cheer the participants on. We arrived when the tale of the front-runners put one foot in front of the other. They ran fast, so fast that all you could see were some colorful shirts + pants fly by. Drops of sweat were flying around. All of a sudden a police motorcycle equipped with camera’s zoofed by and behind it was Lance. I recognized his profile.
After recovering from having seen Lance live, thousands of hobby-runners came by. It was incredible to see the amount of people that ran. We were standing half way the route and our cheering had a great affect on the runners. One “Go Ben” or “Run Mary” would make people smile and exhilarate. As a bystander, it made you feel part of the marathon. 2055 Dutch runners also ran and I think I recognized them (all the tall runners were Dutch!)
After the middle group, came the painful group. These runners were already struggling half way. I wonder if some of them had even trained at all. Some people were tripping over their tongues, or running like they were being chased by aliens. After the painful cases, came the clowns. Those dressed up and giving a way a free show. This mix of people of various levels and with a variety in attire made it into a true spectacle.
It was also a humbling experience as you saw very young, very old, healthy, handicapped even blind runners, or runners with Down syndrome. What an amazing goal to set for yourself. At those moments, I felt small, just being a bystander.
It was a great event, followed by my own personal marathon project: painting our walls.
Posted by Femke at 03:56 PM | Comments (0)
November 03, 2006
FemkePod Dankzij de Liefste Joe in de Wereld / FemkePod Thanks to the Best Joe in the World
De Liefste Joe in de Wereld heeft mij blij verrast vanavond.
Ik heb de allernieuwste Ipod Shuffle gekregen die pas sinds een dag of wat te koop is. Waarschijnlijk ben ik een van de eerste ter wereld die er morgen op staat mee zal pronken.
Wat een surprise!
21 september werd ik 30 jaar en ik kreeg van Joe een enorme bos bloemen. Mooi, maar stiekem was ik ook wel een beetje teleurgesteld dat er geen ander cadeautje bij zat. Dat kwam eraan, beloofde hij.
Nu, 1,5 maand later, maakte ik er grapjes over... "je hoopt vast dat ik vergeet dat ik nog geen verjaardagscadeautje heb gekregen" of "alweer een nieuwe boek, je koopt wel een cadeautje voor jezelf maar niets voor mij?".
Joe reageerde een beetje schaapachtig op deze steken. "Wacht maar af," was steevast zijn antwoord. En nu weet ik dus waarom.
Vanmorgen stond de postbode voor de deur en door het raam zong hij "Lang Zal Ze Leven" in het Engels. Ik deed maar net of het vandaag mijn verjaardag was, anders was het zo lullig voor hem. De postbodes hier in New York zijn erg vrolijk valt mij op, dit is namelijk niet de eerste keer dat ze enthousiast een pakje afleveren.
De hele dag lag het pakje op tafel te branden. Ik wilde het niet open maken voordat Joe thuis zou zijn. Na het eten was het dan eindelijk zover. Uit het pakje kwam de gloednieuwe, meest innovatieve, hippe, Apple MP3 speler die je je maar kunt voorstellen. En weet je hoe hij heet: FemkePod.
Het is een super klein compact spelertje dat je op je revers kunt clippen. Achterop staat de volgende tekst gegraveerd: FemkePod: born on 09/21/2006 in Brooklyn, NY
Lief he?
Ik was een beetje beduusd. Een aantal jaar geleden heb ik namelijk van Joe een tweedehands Ipod gekregen, een ouder model dat behoorlijk zwaar in de hand ligt. Ik maakte er bijna geen gebruik van omdat ik weinig jassen met binnenzakken heb, en hij te groot voor mijn broekzakken is. Het is niet echt een draagbaar formaat voor dames, zeker niet voor iemand die veel fietst en hardloopt. Ik voelde mij hier vaak schuldig over, omdat Joe het met hele goede bedoelingen cadeau had gedaan. In plaats van mij een schuldgevoel aan te praten, ging hij op zoek naar een oplossing, om toch wat muziek aan mijn leven buiten de deur toe te voegen.
Toen er blijkbaar een advertentie met de vooraankondiging van deze Apple Mini Shuffle voorbij kwam, moest hij meteen aan mij denken. Hij heeft zich aangemeld en stond lange tijd op de wachtlijst.
Joe zorgt er maar weer voor dat ik in het hippe New York geen seconde achterloop, maar zelfs voor de massa uitren.
Ik ben benieuwd of morgen iemand het nieuwste van het nieuwste op mijn truitje herkent.
Een vertraagd, maar zeer up to date verjaardagscadeau.
The Sweetest Joe in the Whole Wide World,
gave me a brand new Ipod Mini Shuffle today. I am a hip Femke as of tonight.
On September 21, I turned 30 years old. Joe surprised me with a huge bouquet of wild flowers (my favorite). But in secret I was a bit disappointed that the flowers were not accompanied by a "real" gift. He promised me that something else was on its way.
It is now 1.5 months later and I still had not received a gift. I started to joke around, mentioning that he was probably hoping I would forget that he still needed to get me a gift. Joe took these comments like a real man and just sighed once in a while. And now I know why.
Today the mailman rang the doorbell and when I came downstairst to open the door, he sang "Happy Birthday" through the door. I pretended that today was really my birthday, because I did not want to make him feel bad or complicate things with long explanations.
The entire day, the package with my name on it, was lying on the table. I was burning with curiosity but did not want to open it untill Joe got home from work. And when he did, I could finally let the suprise surprise me. And boy it did.
In the package was the tiny, brand new, super light, hot from the press, Ipod Shuffle. Guess what it is called: the FemkePod.
On the back Joe had Apple inscribe the following text: FemkePod: born on 09/21/06 in Brooklyn NY
I was overwhelmed with the gift. Especially since he already gave me an older version of the Ipod a few years ago. It is a large model and I have not used it much as it is too big for most of my coat pockets and quite heavy to put in your purse or carry on the bike. Instead of making me feel guilty about this, Joe set out to solve my problem. And boy, did he solve it.
I will probably be one of the first who has it clipped on her shirt tomorrow. I wonder if people recognize this fancy accessory on me. Joe makes sure that instead of walking behind the latest craze, I run in front of the masses.
A delayed, but very up-to-date birthday gift.
Posted by Femke at 02:28 AM | Comments (0)
October 26, 2006
Familiebezoek / Family Visit
Mijn nicht(je) Margot en haar vriendin Hanneke zijn in New York langskomen. Ze hadden een druk programma: eerst een weekje in New York en dan de oostkust af met een huurauto. Het was echt heel leuk om haar weer te zien, en ook een beetje raar omdat het alweer enkele jaren geleden is dat we elkaar voor het laatst zagen. En dan geef je elkaar ineens weer drie zoenen midden op Times Square in New York. Bizar!
Ze logeerden in een hotel in de stad. Ik voelde me daar eerst best schuldig over, maar ons apartmentje is gewoon net te klein voor langblijvend bezoek. Joe werkt veel van huis uit en ik ben nog steeds druk op zoek naar een baan, vanuit hetzelfde huisje. Gelukkig begrepen Marg en haar vriendin het helemaal en vonden ze het geen probleem om in een hotelletje te verblijven. Zo hoefden ze ook niet tegelijkertijd met ons om 7:30 op te staan tijdens hun vakantie.
We zijn naar een leuke zingende diner geweest, waar de obers tussen het serveren door liedjes ten gehore brengen. Erg vrolijk. Hanneke heeft 2 jaar geleden 3 maanden stage gelopen bij Max Westerman en heeft al die tijd contact onderhouden met haar oude stageplek. De nieuwe stagiair vond het geen probleem om ons een rondleiding te geven. De Nederlandse journalisten hebben een kantoor bij CBS, een grote Amerikaanse nieuwszender. We hebben in de studio gespiekt en zijn ook nog naar het dak geweest waar Max Westerman altijd stond om Nederland van het wel en wee in Amerika op de hoogte te houden. Het regende jammergenoeg maar misschien dat het uitzicht jullie bekend voorkomt....
Margot had van haar collega's in het hotel een fax gekregen met allerlei cadeau verzoekjes die ze mee moest nemen vanuit New York. Op de lijst stonden onder andere:
- Een lekkere neger uit de Bronx
- Een eekhoorn uit Central Park
- Een paar Manola Blahnik schoenen en Gucci laarzen (niet uit de uirverkoop, maar het nieuwe seizoen)
- Cheesecake van de Cheesecake Factory
- Handtekening van Woody Allen
Toen de meiden bij Joe en mij kwamen eten, hebben we daarvoor gezorgd en een foto naar ze opgestuurd. De eekhoorn is het bontje om Margot's nek. Er zit een stikker op met de tekst "Squirrel is Dood".
Ik ben goed verwend door de twee: een Kitch Kitchen boodschappen tas en een DVD van Max in the City. Erg leuk. Ik heb de tas al veel gebruikt en krijg leuke complimentjes op straat.
Het volgende familiebezoek staat in December gepland. Begin december komen namelijk mijn zusje en haar vriend en met kerst mijn ouders. IK KAN NIET WACHTEN om hen weer te zien.
My younger cousin Margot and her girlfriend Hanneke came to visit me in New York. They had a busy program: first a week in New York and then drive along the East Coast in a rental car. It was strange, but really nice to see her again. We have not seen each other in a few years, and then all of a sudden you give each other 3 Dutch kisses in the middle of Times Square, New York City. Bizar!
The two girls stayed in a hotel in Manhattan. I felt a bit guilty about that at first, but our apartmentje is just too small for 2 guests, one Joe who often works from home and myself looking for work out of the same apartment. 1 or 2 nights in the weekend is fine, but more than that, especially during working weeks, disrupts your whole life. Fortunately they understood completely and the hotel allowed them to sleep in and not get up with Joe and me at 7:30 AM.
We did some fun stuff: we started out by going to the singing diner, which was hilarious. All the waiters perform sing a long songs. Kitsch but good Kitsch. Then to, into and on the CBS tower. A few years ago, Hanneke, Margot's friend, did an internship with one of the Dutch News Channels, who are affiliated with CBS. She had arranged a tour around the CBS building which was impressive. We swear that we almost bumped into Katie Couric in the elevator. She went up when we went down. We are convinced of that! Despite the rain, we went up to the roof deck where most Dutch news broadcasts are taped. We stood where normally the Dutch news anker stands and pretended to report on today's happenings in New York City.
Back at the hotel, Margot received a fax from her colleagues with all kinds of gift requests. On the list they mentioned, among other things:
- A handsome rapper from the Bronx
- A squirrel from Central park
- A pair of Manola Blahnik shoes and Gucci boots (no sales, but the new season)
- Cheesecake of the Cheesecake Factory
- and a signature of Woody Allen
When the girls came over to have dinner at our place, we collected most items by digging through my wardrobe and refrigerator. The fur around Margot's neck is the squirrel. We put a sticker on it that read: "Squirrel is DEAD".
They really spoiled me with many goodies from The Netherlands, candy, a DVD with a documentary on New York City and an colorfull Kitsch Kitchen oilcloth bag. Very funky and hip. A lot of people have complimented me on the bag already, when grocery shopping
The next family visit is due in December. First of December Meike, my sister, and her boyfriend Geert are coming for 4 days. Then for Christmas I get the best present ever: my parents. They are coming for 8 days. By that time I have not seen them for a whole year. I CANNOT WAIT to see them again. I miss them tremendously, especially since I used to seem them twice a month when I lived in The Netherlands. Once a year, is not enough. I am already making a list of all the things I want to do with them. Hopefully I don't have to wait another year after that to see them again.
Posted by Femke at 10:16 PM | Comments (1)
October 20, 2006
The Cloisters
Na alle visite en 2 bezoekjes aan Boston, brak dan eindelijk het weekend aan dat Joe en ik alleen in Brooklyn hebben doorgebracht.
We hebben zaterdag hard geklust in het apartement en mijn IKEA Stolmen kledingkast geinstalleerd. Het was een behoorlijk tijdrovend project maar het resultaat ziet er "slick" uit. Nu heb ik genoeg ruimte voor mijn zomer- en winterkleren en hoef ik geen koffers meer vol te proppen met het 'andere seizoen'. Alles is nu netjes opgevouwen en -gehangen. Joe's kast wordt hetzelfde ingericht. Volgende keer eten we vooraf alleen wel eerst een portie Zweedse gehaktballetjes. Hopelijk begrijpen we dan de klusbijsluiter een stuk beter.
Zondag zijn we erop uit gegaan: naar The Cloisters. Joe heeft een leuk boekje gevonden met de 50 rustigste plekjes in New York. The Cloisters is een van die plekjes. In het hoge noord-westen van New York is een afdeling van het Metropolitan Museum of Art gevestigd. Het huist voornamelijk een middeleeuwse kunstcollectie. Om de kunst tot zijn recht te laten komen is een klooster nagebouwd.
Heerlijk Amerikaans: te jong om een echt oud klooster te hebben. Wat doe je dan: dan zoek je een plek waar, als destijds westerse mensen in Amerika hadden gewoond, een klooster hadden kunnen staan en daar bouw je dan een klooster dat er uit ziet alsof het al eeuwen staat en vroeger echt als klooster dienst heeft gedaan. Om samen te vatten: NEP met een grote N, E en P. Maar het lijkt net ECHT. En wat geeft het ook. Een jaar geleden zou ik me er vreselijk druk over hebben gemaakt. Nu lach ik er maar om. Net als in de film, is hier het motto vaak.
De collectie was schitterend en het voelde als een echt klooster: sereen, rustig, met mooie kruidentuintjes en uitzichten. Ze hebben in het gebouw echte oude elementen, die uit Europa afkomstig zijn, verwerkt. We hebben er van een lekker modern kopje cappucino genoten en deden net of er in vroeger tijden monniken hebben gebeden. Het uitzicht was prachtig en je vergat helemaal dat je in een drukke stad zat.
Na afloop hebben we in het omliggende park rondgelopen en in een romantisch theehuis/restaurant gegeten dat er vlakbij lag. Ons tafeltje stond aan een heel mooi oud raam, dat op de kruidentuin uitkeek. Echt een aanrader om je even uit de stad te wanen.
Posted by Femke at 09:44 PM | Comments (1)
October 13, 2006
Hurricane Wedding / Orkaan Bruiloft
Ons eerste weekend in Brooklyn hebben we niet in het nieuwe apartement doorgebracht, maar elders in de staat New York. Op vrijdag zijn we namelijk richting Rochester gereden om de bruiloft van Jenn & Scott bij te wonen. Dat betekende 8 uur heen, 2 x "I Do" en 8 uur terug. Maar het was het waard!
Voor Joe betekende dit weekend een reunie met enkele oud studiegenoten, aangezien Jenn en Joe huisgenoten waren en aan dezelfde universiteit in Rochester hebben gestudeerd.
Ik vond het best spannend. Jenn heeft mij enige tijd geleden gevraagd haar te helpen bij de zoektocht naar DE jurk. Ik vond het een hele geslaagde speurtocht. Nu hoopte ik maar dat Scott en de andere gasten daar ook zo over dachten.
In Amerika is het gebruikelijk om de bruiloft de dag van te voren te repeteren. Als je gemiddeld zo'n $20.000 aan die ene (halve) dag uitgeeft, dan wil je natuurlijk dat alles vlekkeloos verloopt. De repetitie wordt alleen door het bruidspaar, de ouders, getuigen en bruidsmeisjes en jonkers bijgewoond. Na de rehearsal wordt er simpel gegeten en geeft het bruidspaar kadootjes aan de zogenaamde "wedding party". Dit zijn meestal simpele presentjes (zakmes, cadeaubon) om te compenseren voor al het geld dat de wedding party in hun outfits, de reis, de hotelkamers etc, heeft gestoken.
De bruid bepaalt wat de bruidsmeisjes/jonkers dragen en daar moeten ze dan zelf voor betalen (incl. schoenen, haar, make-up, sieraden, etc). Geen kindjes die als bruidsmeisjes/jonkers fungeren, maar volwassen vrouwen en mannen. Vriendinnen en vrienden van de bruid worden meestal in zuurstok roze en dure taxito's gehesen en spelen prins en prinses naast de bruid en bruidegom. Dit wilden Jenn en Scott op hun trouwdag voorkomen en dus hebben ze hele normale, nog-een-keer-te-dragen jurken en pakken uitgekozen (zie foto's). Het was leuk om iedereen in de jurken te zien, die ik heb helpen uitkiezen.
Omdat ik nauw betrokken was bij het uitzoeken van de jurk, hebben Jenn & Scott ons ook uitgenodigd voor het repetitiediner. Een goede manier om iedereen beter te leren kennen voordat de bruiloft plaats vond. Jenn had bioscoop pakketten voor de meiden gemaakt en daar werd ik ook mee verrast. Voelde me echt deel van het bruiloftsgeheel.
Een trouwerij begint hier vaak pas 's middags. 100 man is een kleine bruiloft, 200 a 300 is gemiddeld. Waar je deze mensen vandaan haalt, vraag ik mij nog steeds af. Volgens mij ken ik niet eens 300 man die mij ook allemaal kennen.
Ik denk dat de bruiloft hier minder lang duurt, omdat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen daggasten, receptiegasten, feestgasten. Iedereen is hier van het begin tot het eind op de bruiloft aanwezig, wat heel wat meer geld kost. Toen ik uitlegde hoe het er in Nederland aan toe gaat, vond men het maar vreselijk "cheap" en "not done" om mensen tussen receptie en feest weg te sturen.
Toen we 's ochtends wakker werden van het getik op de ramen, vermoedden we al het ergste: Regen. En niet zo'n beetje ook. Vaak heeft het binnenland van Amerika met noodweer te maken, veroorzaakt door restjes van orkanen die bijvoorbeeld in Florida woedden. Dat was op deze trouwdag helaas ook het geval. Arme Jenn & Scott. Het was echt noodweer. Het stormde zo hevig dat de auto onderweg over de snelweg werd geslingerd. Jenn en Scott stapten snel over de teleurstelling van het weer heen. Er werd een paskamer geimproviseerd zodat Jenn in een droge jurk voor het altaar zou staan en pas op het laatste moment deed Scott zijn kaplaarzen uit en nette schoenen aan. Het was een gezellige, ontspannen bruiloft. En het belangrijkste: Scott vond de jurk heel mooi! Dankzij het slechte weer, hing er een hele intieme sfeer en de schuur was echt prachtig versierd. Als ik ooit nog eens ga trouwen, zou ik het op een dergelijke manier doen.
De bruiloft zou oorspronkelijk buiten in de boomgaard plaatsvinden (hoe romantisch) maar alle gasten werden de schuur ingedreven. Daar was net genoeg plek om allemaal te staan en de ceremonie bij te wonen. Toen het eten echter werd opgediend kon niet iedereen indezelfde schuur zitten. De oudere, bejaarde en 40+, gasten mochten daarom in de schuur eten en de jongere (ik val daar nog net onder) moesten in de tent plaatsnemen.
Door de kou heb ik jammergenoeg nauwelijks een hap naar binnengekregen, ik was goed verstijfd van al het rillen. De tent die buiten stond, kon niet vastgezet worden, anders zou hij de lucht in vliegen, en dus ging de wind er dwars door heen. Daar zat ik dan in mijn zomer jurkje. Snel heeft Joe een trui en een bodywarmer gevonden en daar overheen had ik zijn lange regenjas aan. Ik leek wel een Michelin "flasher" ofwel een volgepropte potloodventer. Al onze kleding zat nog in dozen opeengestapeld in ons nieuwe apartement en ik had voor de verhuizing mijn trouw-outfit al uitgekozen en apart gehouden. Geen moment heb ik erover nagedacht om een tweede, warmere, keuze in te pakken. Stom, stom, stom.
De bruiloft begon om 3 uur en om 10 uur 's avonds heb ik zeker een uur onder de douche gestaan, om op te warmen. Ontkleumd en met 10 lagen kleren aan zijn we vervolgens naar een heel gaaf jazz restaurant gereden, dat Joe nog uit zijn studententijd kende. Daar heb ik mij helemaal volgestopt met warme soep, pizza en alles wat maar wat wintervet zou creeren.
De volgende dag zijn we met Jenn & Scott gaan brunchen, wat ik om eerlijk te zijn gezelliger en intiemer vond dan de bruiloft. Zoveel mensen die je niet kent tijdens het feest. Na de brunch zijn we samen nogmaals naar de trouwlokatie gereden en hebben we in de boomgaardwinkel een lekkere appeltaart, jam en wat bloemen gekocht.
De rit naar huis was schitterend door de bergen, terwijl de zon onder ging. Een leuk weekend van huis en voor Jenn & Scott een belangrijke reunie met vrienden en familie.
Posted by Femke at 05:50 PM | Comments (0)
October 09, 2006
Blog is Stil / Silent Blog
Het is een beetje stil op mijn blog. Niet dat ik niets te vertellen heb, maar ik heb simpelweg geen tijd gehad om iets te schrijven. Het is iets te druk geweest de laatste tijd, om jullie regelmatig op de hoogte te houden van ons wel en wee in Brooklyn. Even een korte schets van de laatste weken, om aan te tonen dat we nog geen weekend alleen zijn geweest om bij te schrijven:
weekend 1 in Brooklyn: bruiloft van Jenn en Scott in Rochester, NY (3 dagen van ons nieuwe huis)
weekend 2: Dico en Mirella komen logeren vanwege de US Open (gezellig)
weekend 3: BOA's komen aan
Weekend 4: met Boa's naar Boston
Weekend 5: Frank en BOA Miranda logeren in NY op doorreis naar Florida
Weekend 6: lang weekend in Boston waar Joe een congres heeft
Komend weekend: mijn nichtje uit Nederland komt aan.
Is dat druk of druk? Om eerlijk te zijn is het iets te veel geweest en hoewel ik het super leuk vind dat mensen langs komen, mag ik van Joe even niemand meer uitnodigen om te komen logeren. Ik kom niet aan solliciteren toe en als dat niet snel gebeurd, komen we op straat te wonen want de huur kunnen we van 1 salaris niet betalen.
In december komen mijn zusje en vriend langs en daarna vieren mijn ouders Kerst in ons nieuwe apartementje. LEUK LEUK LEUK. Ik heb mijn ouders tegen die tijd een jaar niet gezien (januari was mijn bezoek aan Nederland) en ik mis ze vreselijk. Ik ben inmiddels goed gewend aan Amerika en heb nieuwe vrienden ontmoet, maar mijn ouders mis ik nog steeds heel erg. Geen weekendjes meer naar Maasluis, dat went nooit. Ik ben al een heel lijstje aan het maken met dingen die ik ze wil laten zien.
My Blog has been a bit silent lately. Not because I had nothing to report, on the contrary, it has actually been very busy. So busy, that I have had hardly any time time to think about writing. I'll give you a brief overview of our first few weeks in Brooklyn and our schedule:
Weekend 1: wedding Jenn & Scott in Rochester, NY
Weekend 2: Dico & Mirella spent the night to attend the US OPen
Weekend 3: BOA's arrive (4 friends from the Netherlands)
Weekend 4: Boston visit with BOA's
Weekend 5: BOA Miranda and boyfriend Franks pent the night before flying to Florida
Weekend 6: weekend in Boston, where Joe has a conference
Coming Weekend: cousin Femke arrives in NYC
It has been a bit too busy to be honest. Half of our boxes still need to be unpacked. Joe does not allow anymore visitors in our house (especially Dutch ones). From now on my focus is to look for a job and not entertain guests I have been told. I look forward to taking some time and explore Brooklyn and Manhattan the coming few weeks, before winter kicks in.
In December we are completely booked already. First my sister Meike and her boyfriend and then... my parents. I am super super excited to see them again (it has been a year by the time they get here). They will spend Christmas with us. I have missed them tremendously, especially over the past few months. During our move they were on a sailing trip for 3 months and I have hardly had the chance to talk to them. They are especailly coming to help us do home improvement in the new apartment, or so they keep telling us. Every time we go to a nice place or eat in a great restaurant I add it to the list I want to show and share with them. After almost 2 years (!!!) in the States I have made new friends and build a new life, but I never get over missing my parents and my sister. I used to seem them every other weekend and miss that tremendously. Only 3 more months and then they can see my new life here.
Posted by Femke at 04:19 PM | Comments (1)
March 27, 2006
Golfen is niet kak in Amerika
Amerika houdt van comfort en dus van weinig etiquette. Soms is dat jammer soms wel bevrijdend.
Als je bij mensen thuis eet is het niet vreemd wanneer je eten op plastic (camping of wegwerp) servies wordt geserveerd. Met mes en vork eten hoeft hier niet. Na het snijden van je stukje vlees wordt het mes weggelegd en gaat men met de vork in de rechterhand verder. Hoe de vork of lepel wordt vastgehouden, dat maakt niet uit. Eten met je mond dicht of netjes wachten tot iedereen aan tafel zit, wordt er bij kinderen ook niet echt ingestampt . Dat soort etiquette houdt men hier niet van.
De keerzijde van de medaille is dat sommige dingen die in Nederland minder/niet toegankelijk zijn voor sommige "klassen" hier door iedereen kan/mag worden gedaan. Golfen is een goed voorbeeld. Golf wordt in Nederland over het algemeen nog als een elitaire en dure sport gezien en men wordt niet gemakkelijk lid van een chique golf club zonder connecties. En als je lid bent, dan behoor je je gepast te kleden. Amerikanen hebben daar maling aan. Dit weekend heeft Mirella mij uitgenodigd om met een groepje Nederlanders te gaan golfen. We kwamen gepast gekleed en bleken uit de toon te vallen. De blouse met spencer hoeft hier niet. Lekker in je oude spijkerbroek, grote afgetrapte gympen, dikke sport trui en golfen maar. Van jong tot oud, van arm tot rijk stonden ballen weg te slaan zonder dat er sociale uitsluiting plaatsvond.
Een leuke dag en ik heb super goed geslapen na zo'n dag buiten lopen en kletsen. Helaas waren we allemaal onze camera vergeten, dus geen foto's.
http://wings.avkids.com/Book/Sports/Images/golf_shot.gif
http://www.golfgods.org/images/golfgods-org-nike-golf-balls.jpg
Posted by Femke at 04:45 PM | Comments (1)
September 22, 2005
Jarige (vriendin van) Job / Birthday Girl
Ik was het tot vorige week compleet vergeten door alle drukte en het aankomende bezoek, maar ik ben vandaag jarig!!!!! 29 jaar geworden. Gelukkig werd ik er door Joe aan herinnerd en had ik nog een paar dagen om mij voor te bereiden. Helaas was hij er vandaag niet de hele dag bij. Joe zat namelijk met 3 goede vrienden in Chicago en is naar het concert van U2 gegaan. Gisteravond belde hij vanaf het concert rond middernacht op, om mij naar het liedje "One" van U2 te laten luisteren.
Ik werd dus alleen wakker vanmorgen maar wel door het traditionele telefoontje van Kees en Faustine die luidruchtig "Lang Zal Ze Leven" hebben gezongen. Na het zingen meteen mijn mailbox geopend en er stonden al een paar felicitaties in. Langzaam maar zeker begon ik mij jarig te voelen.
Ik heb mij feestelijk aangekleed en eenmaal buiten de deur bleek dat een jaar ouder bij mij niet direct betekent dat ik ook een jaar wijzer ben geworden. Ben namelijk met mijn slaperige hoofd in de verkeerde express-bus gestapt die in tegenovergestelde richting reed. Ipv extra vroeg op mijn werk (om extra vroeg te vertrekken), kwam ik zelfs veel te laat aan.
Van werken is niet veel gekomen. De hele dag rinkelde de telefoon met mensen die uit Nederland belden. Ik heb echt zitten stralen achter mijn bureau, voelde mij super met al die vrienden die nog aan mij dachten. Net een paar weken van enorme heimwee achter de rug en dit deed deels goed, maar maakte het ook moeilijk om zo ver van 'huis' te zijn.
Om 12 uur kwam Mirella naar de stad om mij op een heerlijke lunch te trakteren. We zijn naar een groot park naast mijn kantoor gegaan en hebben daar gegeten. Uit haar tas verscheen de Happy Birthday slinger en zelfs balonnen. Mirel, echt heel erg bedankt voor de super verrassing. Omdat Joe er niet was, voelde ik mij best alleen en dit maakte heel veel goed!
Na de lunch volgde taart met mijn collega's en kwam Job met zijn verrassing. Hij heeft sinds kort een digitale camera en ik mocht locaties opgeven die ik gefotografeerd wilde hebben. Ik kreeg een heel foto-album van de Wandelmeent bewoners, de hei, Bussum, de aanbiedingen bij AH, klompen, straatnaam bordjes en.... mijn ex-collega's bij Boertien. Ik kon er op mijn werk niet naar kijken, want ik schoot helemaal vol. Zo'n super cadeau, vooral omdat je er niet aan denkt dat die kleine dingen zoals het reisbureau waar ik al mijn tickets om Joe op te zoeken, heb gekocht, zo ontzettend leuk zijn om weer te zien. Het lijken simpele foto's maar alle winkels waar ik altijd boodschappen deed kwamen voorbij en ook de mensen met wie ik heb gewoond. Heb er echt wel 10 keer naar gekeken vanavond samen met Joe (die ook veel herkende van zijn bezoekjes).
Na mijn werk, heb ik Joe van het vliegveld opgehaald en zijn we bij mijn favoriete noodles restaurant iets gaan eten. Joe's oren suizen nog van het concert en hij ziet er behoorlijk moe uit (te veel gegeten, gelachen en gedronken met 3 andere mannen). En nu thuis aan het nagenieten. Ik had er helemaal geen rekening mee gehouden dat het toch nog zo'n leuke dag zou worden, ondanks dat ik niets heb georganiseerd en er zelf niet echt bij heb stil gestaan.
Vanaf morgen komen alle logees en vrijdag ga ik naar een concert. Ik spreid het vieren gewoon uit over een paar dagen.
Iedereen bedankt voor de telefoontjes, mails en cadeautjes. Echt een glunderdag!
Because of all the upcoming visitors and the many things that are going on, I had completely forgotten that this week I would celebrate my 29th birthday. Fortunately Joe reminded me of the fact a week ago. Followed by an Unfortunately because he would not be there in the morning to sing Happy Birthday (as is my family tradition). Joe had plans to go to Chicago with three guy-friends and see U2 perform. Last night he rung from the concert around midnight when U2 was playing the song "One". This morning I was woken up by Kees and Faustine with their traditional phone call and Happy Birthday singing. After the singing, I opened up my mailbox and already found some congrats-e-mails. Slowly but surely, it started to feel like a birthday. I dressed festively and once outside the door it appeared that, a year older does not necessarily mean that you also become a year wiser. With my sleepy head I got on the wrong expresses-bus in the opposite direction of where I needed to go. Instead of being at work early (to leave early), I was extra late. Well the day did not allow me to work much anyway. The whole day my telephone jingled with friends and family calling me from The Netherlands. I was glowing behind my desk, felt super with all the friends that thought of my birthday. I just have a few weeks of enormous homesickness behind me and this was a particularly good remedy. At noon, Mirella came down-to take me out for a lovely lunch. Because the sun was shining, we decided to take our sandwiches to the park (Boston Common). Out of her bag came Happy Birthday decoration and she even brought balloons. Mirel, I cannot thank you enough for this super surprise! Because Joe was not at home I did feel a bit lonely and this made everything ok. After lunch, my colleagues surprised me with a cake and Job called to tell me about my present. With his digital camera he went all over Bussum to take pictures of our life in the Wandelmeent. The people from our street, the shops we always went to, the restaurants, even the offers at AH, the local supermarket, clogs, street name plates and.... my former colleague' s at Boertien.
One of the best presents! You have no idea how much these small thing (a street sign) can mean when you have not seen it an over 6 months. Job even took a picture of the travel agent where I booked most of my tickets to see Joe. I looked at the pictures repeatedly, Joe also recognized a lot after his several visits. After work, I picked up Joe from the airport we went out to eat at Phoe Pasteur, my favorite noodles restaurant. Joe's ears were still peeping from the concert and he almost fell asleep during dinner (too much partying with his friends in Chicago). Very unexpectedly, it was a wonderful day even though I had not planned anything or given it much thought.
I want to thank everybody thanks the telephone calls, e-mails and presents. Really a day during which I was glowing like a worm!
Posted by Femke at 02:34 AM | Comments (0)
September 01, 2005
Voice Talent Discovered - Talent Ontdekt
Enige weken geleden heb ik auditie gedaan als 'Voice Over' (zie vorig stukje) en mijn stem is inmiddels geevalueerd. Ik ben door de selectie heen!!! Ik spreek dus blijkbaar ABN. De Nederlandse selecteur is zeer kritisch werd mij verteld en heeft tot nu toe op 1 dame na iedereen afgekeurd.
Afgelopen week kreeg ik bericht dat een klant Nederlandstalige 'voice-overs' zocht en dat mijn stem naar hen toegestuurd zou worden. En 3x raden: ik ben uitgekozen. Ik heb geen idee wat ik moet inspreken (waarschijnlijk en telefoonsysteem: "Kies 1 voor uw voicemail").
Ik ben Joe nu aan het pushen om mijn stem te verzekeren. Net als de billen van J-Lo's heel wat waard zijn als ze plotseling verdwijnen. Ik stond echt te juigen van plezier. Het was ontzettend gaaf om een keer in een geluidsstudio te staan en nu mag ik het nog een keer overdoen. Vrijdag 23 september vindt de opname plaats. Ik kan niet wachten. Volgens mij bestaat mijn carriere dadelijk uit verschillende liflafjes.
A few weeks ago, I auditioned as a Dutch Voice-Over. The past weeks my voice was screened by a native Dutch speaker. And I made it through the selection rounds! They told me that the Dutch screener was very picky and could detect any accent, but aparantly Faustine and Kees did a great job raising me in "Proper Dutch".
Last week I received an e-mail that a client needed Dutch voice-overs and that they would send them my voice. Friday I was told that the client selected my voice.
Time to start pushing Joe to get my voice insured, just like J-Los buttom in case it suddenly disappears. I was jumping with excitement. The audition itself was a blast and now I get to spend more time in a recording studio. I cannot wait till the recording date, Sept 23, is there. My career seems to exist out of a 'little bit of this and a little bit of that'.
Posted by Femke at 08:48 PM | Comments (0)
August 11, 2005
Ongekend Stemtalent - Unreckognized Voice Talent
Vanmorgen heb ik een leuke sollicitatie gehad voor een functie als 'voice-over'. Een bedrijf hier in Boston, zocht Nederlanderse stemmen. Een van hun producten is een databank bestaande uit verschillende stemmen in verschillende talen. Als 'stem' kun je gevraagd worden voor voicemail systeem, computerprogramma, omroepster, etc.
De hele week heb ik met een sjaal om gelopen en thee met honing gedronken om mijn stem in optimale conditie te krijgen (ahum). Een vlotte jongen heeft de opnames verzorgd. in een echte opnamestudio is mijn stem op tape gezet, een klein hokje met schuim op alle muren, koptelefoon op mijn hoofd en een echte microfoon (met een gaasje ervoor). Ik heb vast kunnen oefenen voor als mijn zangtalent wordt ontdekt. Ik moest 3 verschillende stukjes tekst oplezen:
1) voor een computerprogramma: "...Met wondermusic kunt u zelf componeren, dirigeren en opnemen. Ons programma biedt u alle mogelijkheden om uw muzikale talent te ontdekken....."
2) een voicemail systeem: "...Uw mailbox heeft 3 berichten. Kies 'versturen' om uw bericht te versturen. U heeft 1 nieuw bericht, ontvangen op maandag, 3 oktober..."
3) een kinderverhaaltje: "...Chiba was alleen in het bos en ze was heel bang voor de wolven...."
Mijn stem wordt nu door iemand in Nederland geanalyseerd. Ze willen er zeker van zijn dat ik native speaker ben. Als ik door de test heen kom, dan wordt mijn stem toegevoegd aan hun stemmen-database en kan een klant mijn stem selecteren. Het was een hele leuke ervaring.
This morning I had a fun job interview. A company here in the Boston area was looking for voice-over talents. They needed native Dutch speakers to add to their voice-database. Clients can then select your voice for a voicemail system, computer program, etc.
All week I have been savoring my voice by wearing a scarf and drinking tea with lots of honey (ahum). A charming young man helped me with teh recording. They used a real recording studio: a small booth with foam on the walls, a headset and a professional microphone. This was good practice for when my singing talent is finally discovered. It really gave a kick to do it. They wanted me to read 3 blocks of text:
1) for a computerprogram: "...with Wondermusic you can record your own music. Try our program and you will discover your talent as a musician..."
2) for a voicemail system: "...you have 3 new messages. Press 1 to play your messages or hang up..."
3) a children's book on tape: "...Chiba was afraid being alone in the dark forest. She heard wolves and monkeys..."
My voice is currently being screened in the Netherlands, to make sure I sound native. If I make it through the screening, they will add my voice to their database and I clients can request my 'voice'. It was a fun experience.
Posted by Femke at 09:00 PM | Comments (0)
July 20, 2005
Anniversary - Trouwdag
Ik heb mijn trouwkleding vandaag aangedaan, omdat om kwart over drie vanmiddag Joe en ik precies 1 jaar getrouwd zijn. Een hele prestatie aangezien we beiden niet wilden trouwen.... Het jaar is voorbij gevlogen, mede doordat we de helft van het jaar ieder in een ander land hebben gewoond. De afgelopen maanden die we wel samen hebben doorgebracht, beloven veel goeds voor de toekomst. Ik vind het heel gezellig om samen te wonen, hoewel het soms ook hard werken is.
Omdat we niet weten waar we volgend jaar wonen, heeft Joe van de gelegenheid gebruik gemaakt en een tafeltje gereserveerd in het restaurant waar ook ons intieme 'huwelijks'diner plaatsvond: Sage http://www.sageboston.com, in de Italiaanse wijk van Boston. Vorig jaar op 20 juli zaten we aan het tafeltje helemaal achterin, voor de keuken.
Today I am wearing my wedding clothes, because at 3.15 pm it is exaclty 1 year ago that Joe and I got married. Quite an accomplishment since we both did not want to get married... The year went by in a flash. Moslty because we have been living in different countries for 6 months out of the 12. Those months that we did spend together, promiss a good future. I have enjoyed growing together a lot, despite the hard work it requires at times.
Because we don't know where we will live next year, Joe grabbed the opportunity and made reservations at the restaurant where we had our intimate 'wedding'dinner: Sage, in the North End http://www.sageboston.com. Last year on July 20, we were seated at the table in the end, right in front of the open kitchen.
Posted by Femke at 07:45 PM | Comments (1)
July 19, 2005
Japanese, American, Dutch, Mexican and Italian Cuisine
Een van de leukste dingen van Amerika vind ik de grote variatie in lekker eten uit allerlei verschillende landen. Vaak is uit eten goedkoper dan zelf koken en Joe en ik maken daar regelmatig gebruik van. Dit weekend hebben we uit de Japanse, Amerikaanse, Nederlandse, Mexicaanse en Italiaanse keuken gegeten.
Dania, een goede vriendin van Joe en mij die wij in Amerika hebben leren kennen, heeft de afgelopen 2 jaar in Nederland gewoond. Per september verhuist zij naar Boston. Afgelopen week was ze hier om een apartement te zoeken. Ik verheug mij nu al op haar komst. In het weekend logeerde Dania bij ons en zijn we naar haar nieuwe apartement gaan kijken in Cambridge. Een hele leuke buurt vlakbij Central Square, waar Joe en ik ook wel interesse in hebben.
Vrijdagavond werden we door Dania getrakteerd op een heel luxe en uitgebreid Japans etentje in New Ginsa http://boston.citysearch.com/review/35699480. Ik ben echt verzot op Sushi en heb er met volle teugen van genoten.
Zaterdagochtend heeft Joe een echt Amerikaans ontbijt voor ons gemaakt met pannenkoeken en hash-browns (een soort aardappel rostis). Daarna zijn we Ice-Chocolate gaan drinken bij Burdicks http://www.burdickchocolate.com/ Hier hebben ze chocolademelk zonder melk. Dik en bitter.
Zondagochtend is Dania jammergenoeg vertrokken en zijn Joe en ik bij Mirella en Dico gaan brunchen in Woburn. Woburn is ongeveer een half uur rijden van ons vandaan en Mirella en Dico hebben een schitterend vrijstaand huis, uitzicht op een meer en een grote tuin!! Joe heeft al voorgesteld om een stukje grond van hen te huren om er vervolgens een hangmat voor zichzelf op te hangen.
De rest van de dag hebben we gebruikt om ons te orienteren op nieuwe fietsen en zijn we zelf met de wielrenfiets een paar uur in de omgeving gereden.
Als beloning zijn we, zoals bijna elke zondagavond, naar Ana's Taquerias gegaan om burrito's en taco's te eten. Voor $3,50 heb je een enorme burrito vol met verse groente, rijst en bonen. Als toetje lopen we meestal naar de overkant van de straat voor een Italiaans-Amerikaans ijsje van JP Licks http://www.jplicks.com/. Tijdens het likken kwamen we bij toeval Tom en Vanessa op straat tegen en hebben we gezellig bij kunnen kletsen.
Het weekend was echt een gezellig en multicultureel eetfestijn
Posted by Femke at 02:46 PM | Comments (0)
June 01, 2005
1st day at work
Begin Juni, was mijn eerste werkdag bij Executive Service Corps http://www.escne.org. Het is een hele kleine organisatie, met maar 6 betaalde stafleden. Dat is wel even wennen na de gezellig drukte van Boertien. Ik heb hier een tijdelijke functie voor 2 maanden aangeboden gekregen. Ze hebben mijn hulp voornamelijk nodig op de Trainings Afdeling.
Beginning of June was my first day at work with Executive Service Corps http://www.escne.org. They offered me a position for 2 months and mainly need my help with their training activities.
Posted by Femke at 08:35 PM | Comments (0)
May 05, 2005
From Holland to Boston With Love
Tegelijkertijd met Kees en Faustine kwam de kist met al mijn spullen uit Nederland aan. Kees en Faustine hebben de kist in Maassluis gemaakt, gevuld en uitgezwaaid en ook weer opgehaald in Boston. Volgens mij hebben ze in de haven van Rotterdam en Boston nog nooit zo'n kleurrijke kist gezien.
Er is jammer genoeg wel wat mis gegaan: toen we hem in het warehouse ophaalden, bleek dat ze met een vorkheftruck dwars door mijn kist hebben geramd. 1 kast is erg beschadigd. Ik ben nu al maanden met de verscheper aan het mailen om de schade vergoed te krijgen. Een erg vervelende situatie.
Het feit dat ik eindelijk al mijn eigen spullen om mij heen heb, verzacht het allemaal een beetje. Uitpakken was echt een feest. Al mijn rommelmarkt rotzooi, dagboeken en IKEA meubels. Ook wel een beetje eng, want ik heb nu niets meer in Nederland. Amerika is vanaf nu dus mijn 'thuis', alleen dat voelt nog helemaal niet zo! Het apartement ziet er al veel gezelliger uit. We hebben nu alle meubels die je nodig hebt, alleen moet het nog wat beter op elkaar afgestemd worden qua stijl en kleur. Dat komt wel...
Ironically enough, together with Kees and Faustine my crate with all my belongings arrived. They built and filled the crate for me in Maassluis (The Netherlands), waved it off and wellcomed it again in Boston. It was one big party to unwrap all my diaries, furniture, flea-market junk etc. Also frightening to realize that I have no belongings in The Netherlands anymore. America is my 'home' now, although it does not feel like that at all. The apartment is close to complete, things just have to be style and color-coordinated a bit more.
Posted by Femke at 03:12 AM | Comments (0)