November 11, 2005
From Boston to Maassluis With Love
Heenreis
Datum Van/Naar Vluchtgegevens
02-01-2006 Boston(BOS) Vertrek: 18:20
03-01-2006 Amsterdam(AMS) Aankomst: 07:15
Met: KLM Royal Dutch Airlines
Terugreis
Datum Van/Naar Vluchtgegevens
16-01-2006 Amsterdam(AMS) Vertrek: 14:15
16-01-2006 Boston(BOS) Aankomst: 16:15
Ik kom naar Nederland. YIPPIE!
In april hebben Kees en Faustine mijn spullen met een kist verscheept waarop heel groot "From Maassluis to Boston With Love" stond gespoten. Dat wordt nu omgekeerd "From Boston to Maassluis"
Hierboven staat mijn vluchtschema. 2006 wordt letterlijk een vliegende start voor mij. Ik vertrek 2 januari na de Nieuwjaarstoost met Joe naar Nederland voor 2 hele weken. Heel spannend, want dit is de eerste keer dat ik weer naar 'huis' ga sinds een jaar. Een paar maanden geleden was ik veel te bang dat ik niet meer terug naar Amerika zou willen. Nu voelt dat (gelukkig) anders en had ik bij het boeken van het ticket juist het gevoel dat ik niet al te lang van Joe, mijn werk en ons huis weg wilde zijn.
2 weken de tijd om lekker te winkelen met Faustine en Meike, De Wandelmeent en Job's nieuwe huis te zien en te tokken met alle BOA kippen. Opa en Oma opzoeken en er is een neven en nichtendag van moeders kant. Genoeg te doen, te zien en bij te praten in 2 weken. Leuk en spannend tegelijkertijd.
Als er verzoekjes zijn om dingen uit Amerika mee te nemen, laat het maar weten. Ik neem namelijk veel koffers mee om volgeladen met kaas en kleren terug te keren.
I will be going back to the Netherlands. YIPPIE!
In April Kees and Faustine shipped my belongings in a crate that stated: "From Maassluis to Boston With Love". This time it will be "From Boston to Maassluis With Love"
Above I have listed my flight plan. 2006 will literally be a flying start for me. I will leave January 2nd, right after my New Year's toast with Joe, for 2 whole weeks. Quite exciting, for this is the first time that I will be going 'home' after my arrival in the States a year ago. A few months ago was I too afraid that I would not want to go back to America if I went to The Netherlands. That feeling is gone (fortunately). When booking the ticket I was even afraid too be away from Joe, work and our own home too long.
2 weeks to shop with Faustine and Meike, Visit the commune I used to live in and Job's new house, to tock along with all the BOA Chicken. Visit grandpa and grandmother and attend the field trip my cousins from mother's side are organizing. Plenty to do, to see and to talk about in those 2 weeks. I am a bit nervous and excited at the same time.
If people have requests for Dutch products please let me know in time (by posting a comment) because I plan to go with some empty suitcases and come back with one full of cheese and clothes.
Posted by Femke at 05:57 PM | Comments (5)
November 05, 2005
Rode Herfst / Red Fall
De herfst is het mooiste seizoen in Massachusetts (New England). De bomen en hun bladeren zijn beroemd om de kleurschakering en mensen komen uit het hele land hier heen om rond te rijden en "Oh" en "Ah" te roepen. Newton is een heel rijk plaatsje en dus ook heel groen (net als 't Gooi). Al weken is het een plezier om met de auto rond te rijden en omgeven te worden door goudkleurig en rode bladeren.
Joe werkt nog steeds in Vermont en de route van Boston naar Montpelier wordt op de 'bladeren-websites' aangeprezen. Helaas heb ik hem de laatste maanden niet meer kunnen vergezellen (vanwege mijn werk), maar ik hoop voordat de herfst eindigt nog een blaadje mee te pikken van de 3,5 uur durende autorit naar Montpelier die Joe iedere week aflegt.
Vandaag zijn we naar de Mount Auburn begraafplaats geweest recht tegenover Joe's kantoor. Samen met Bryan (Joe's vroegere huisgenoot) en diens vriendin Liz hebben we ge-pick-nick-ed en rondgelopen.
De foto's zijn goedgelukt, maar in het echt is het veel indrukwekkender. De begraafplaats is een van de oudste in heel Amerika en ligt om de hoek van ons huis. Het heeft een interessante geschiedenis. Het is namelijk een combinatie van begraafplaats en arboretum. Met het geld dat de graven opbrachten werden allerlei verschillende bomen geplant. Het resultaat is sprookjesachtig. We liepen in een zee van rood en goudkleurig licht rond.
The fall is in my opinion the most beautiful season in New England. The trees and their leaves are famous for their colors and people drive the various foliage routes (announced on special websites) shouting "Oh" and "Ah" left and right. Newton is very green and the past weeks it has been a joy to drive around and do groceries while being surrounded by such beatiful golden and red colored leaves.
Joe still works with a client in Montpelier, Vermont, and his drive to Vermont is especially spectacular. Unfortunately I have not joined him lately (because of my work), but I hope be able to sneak in some of the foliage on the way from Boston to Montpelier before the fall ends.
Today we visited Mount Auburn cemetary which is located right across from Joe's office. Together with Bryan (Joe's former roommate) and his girl-friend Liz, we pick-nick-ed and walked around.
The photographs came out well, but in real the foliage is lot more impressive. The cemetary has an interesting background. It started out as combination of cemetary and arboretum. With the money they made from selling graves they bought a variety of trees. The result is spectacular. We walked in a sea of red and golden light.
Posted by Femke at 11:19 PM | Comments (1)
October 23, 2005
SCARY!!!!!!!
Op 31 oktober vierde Amerika Halloween, de avond voor Allerheiligen. Die dag kan de 'geestenwereld' of spirituele wereld in contact komen met de aardse wereld en is 'magic' mogelijk. Halloween betekent vooral dat kinderen (en sommige volwassenen) verkleed de huizen aflopen om snoep te verzamelen. Ze roepen "Trick or Treat", wat inhoudt dat wanneer ze geen snoepje krijgen ze iets vervelends met je uithalen. De laatste jaren mogen de kinderen niet meer alleen de straat op. Voorvallen waarbij mensen scheermesjes in snickers verstopten, hebben ervoor gezorgd dat vooral zelfgebakken koekjes of reeds geopende snoepjes niet meer aangenomen worden en al het snoep voordat het verorberd wordt, nauwkeurig door ouders wordt gecontroleerd op rattengif en dergelijke.
Een aantal jaren geleden zijn we met een groep vrienden naar Salem geweest, de "Capital of Halloween" waar veel echte heksen zich verzamelen, die sceances houden. Ook worden er indrukwekkend enge spookhuizen gebouwd, waar je echt door spoken met een kettingzaag wordt achterna gezeten.
Samen met Mirella heb ik dit jaar voor het eerst een pompoen uitgesneden. Eerst naar de pompoenenboer waar ik een grote joekel voor $8 heb uitgekozen. Het was een heel gezoek. Het moest natuurlijk een mooie pompoen zijn. Vervolgens hebben we op haar veranda (omdat het onverwachts schitterend weer was), de grootste keukenmessen die we hadden in de pompoenen gestoken. Als de kap eraf is, schep je met je handen de slijmerige prut eruit. Met een kleiner mesje hebben we vervolgens de ogen, neus en mond eruit gesneden en klaar is de pompoen. (op de foto is de rechter pompoen van mij)
Mirella's straat had veel werk van Halloween gemaakt. Er waren verschillende huizen die hun hele gevel en tuin hadden omgetoverd tot kerkhof. Veel Amerikanen gaan bij dit soort gelegenheden helemaal los. Ik verheug mij nu al op kerst omdat dan pas goed zichtbaar is hoe kinderlijk de meeste volwassenen zijn gebleven of worden gehouden en waar maar kan versieringen en lichtjes ophangen (zowel binnen als buiten).
Ik ben maandagavond snel naar huis gegaan vanuit het werk en was net op tijd om snoep uit te delen aan de onopgevoede, reeds vetgemeste kids. Samen met mijn 83-jarige huisbazin (die boven ons woont) heb ik op de veranda met een mandje kitkat en marsen gezeten. We waren erg ontdaan van de onbeschoftheid van de kinderen die hele handen vol grepen en niet gecorrigeerd werden door hun ouders. Ach ik heb al lang door dat ze hier iets heel anders onder 'opvoeden' verstaan dan in Nederland.
Niets magisch meegemaakt maar wel genoten van de complimentjes die ik voor mijn pompoen kreeg!
Klik op de foto's om ze allemaal in Flickr te bekijken.
Posted by Femke at 11:17 PM | Comments (0)
October 14, 2005
Holiday from/to Hell
De dag dat Patricia en Sebastien terug naar Nederland vlogen, vertrokken Joe en ik naar Lissabon voor een 10-daagse, welverdiende vakantie. Al weken liepen we op onze tenen omdat we een behoorlijk stressvol jaar achter de rug hebben.
De eerste dag van onze vakantie begon al gelijk goed, maar niet heus. Joe kwam erachter dat zijn paspoort nog maar 2 maanden geldig was. Ik wist mij te herinneren dat Amerika van touristen eist dat hun paspoort nog minstens 6 maanden geldig is en ik was bang dat Europa dezelfde regeling zou hanteren voor Amerikanen. Na wat heen en weer gebel en een internetzoektocht kwamen we erachter dat niemand het precies wist. Voor de zekerheid heeft Joe toen met spoed zijn paspoort laten vernieuwen. Vreemd genoeg (gelukkig maar) was dat in een paar uur geregeld. Met een taxi zijn we naar het vliegveld gegaan en onderweg moesten we een stop maken om, een kwartier voor sluitingstijd van het gemeentehuis, Joe's nieuwe paspoort op te halen. Bezweet kwamen we aan op het vliegveld. Wat een start van onze vakantie! Vanaf dat moment is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan.
In Lissabon werden we non stop belaagd door drugsdealers, hoertjes en bedelaars. Ze zagen handel in ons, misschien omdat wij een van de jongere toeristen waren. Hoewel de architectuur schitterend is en de stad heel romantisch overkomt, zat om de hoek van een van de musea een junkie op zijn gemak cocaine op een lepel te verwarmen en werden we achterna gezeten door de dealer die hem het spul had verkocht. Die avond werden we achtervolgd door een Britse zwerver die mijn arm vastgreep waarop Joe mij een kroeg introk en we noodgedwongen wat hebben gedronken om de zwerver van ons af te schudden. Als klap op de vuurpijl zijn we de derde avond overvallen en bedreigd met een mes. We liepen naar een restaurant dat in de Lonely Planet werd aangeraden, 10 minuten van ons hotel. Nog even getwijfeld of we gingen lopen of met een taxi (omdat we de avond ervoor geen goede ervaring hadden gehad). Toch maar lopen... Halverwege sprong een junkie uit het donker, vroeg om een sigaret en toen wij "Nee" antwoorde kwam het mes tevoorschijn en werd Joe tegen de muur aangeduwd. In 5 minuten was Joe zijn portemonnaie met 50 euro en creditcards kwijt. Gelukkig was dat het enige en is de overvaller niet achter mij aangegaan, want ik had namelijk de rugzak met camera en veel euros bij me. Toen de junkie door de portemonnaie van Joe zocht zijn wij snel weggerend. De rest van de avond hebben we op het politiebureau gezeten waar binnen 1,5 uur tijd nog 4 andere toeristen binnenkwamen met soortgelijke verhalen. De agenten zijn nog met ons naar het straatje gereden waar we waren overvallen en zij durfden niet de auto uit: in het touristische gedeelte van de stad notabene!! Op het politiebureau werd ons duidelijk dat ze er totaal geen controler over hebben en zelfs bang zijn.
De volgende dag zijn we meteen uit Lissabon vertrokken met een huurauto. Op aanraden van mijn oom en tante zijn we in een schitterend pension beland en dat was precies wat we nodig hadden: Aan zee, rust en een Duitse eigenaresse die alles tot in de puntjes had geregeld. We hebben geprobeerd te ontspannen, maar dat was moeilijk. Beiden waren we behoorlijk geschrokken en 's avonds uit eten om vervolgens in het donker terug te lopen naar de auto zorgde voor behoorlijke zweethanden. We hebben alletwee onderschat wat een impact zo'n overval heeft. Opeens ziet iedere man er als een potentiele overvaller uit. Het overkomt iedereen die regelmatig reist wel een keer en hopelijk was dit onze eerste en laatste keer.
Na 3 dagen dachten we voldoende gekalmeerd te zijn om onze rondreis te vervolgen, maar dat pakte anders uit. Het volgende plaatsje dat wij hadden uitgezocht (we wilden niet meer in een grote stad logeren) bleek aan het einde van ee 6 kilometer lang bospad te liggen. Aan de ingang van het bos stonden de hoertjes ons al op te wachten. Vol op het gas zijn we door het bos geraced waar om de 10 meter een lege auto op het pad stond... om vervolgens in een spookstadje aan te komen. Vanwege het naseizoen was alles gesloten. Op naar de volgende stad, waar we vanwege een bosbrand naast de snelweg niet zijn aangekomen. De tank was bijna leeg en het tankstation was gesloten vanwege de bosprand. Alles werd met water natgehouden, uit angst dat de brand zich zou verspreiden. Behoorlijk spectaculair, maar voor ons de druppel. We wilden weer terug naar ons Duitse pension waar we ons veilig voelde. Gelukkig hadden zij nog een kamer beschikbaar. Vanuit daar hebben we wat dagtrips gemaakt, totdat Joe ziek werd en de laatste vier dagen op bed heeft gelegen (voedselvergifteging en teveel spanning).
Een vakantie om heel snel te vergeten... En we hebben beide behoefte aan een ECHTE vakantie.
1 ding is wel positief, in Portugal wilde ik maar 1 ding: terug naar huis en ik realiseerde mij dat ik hiermee ons apartement in Newton bedoelde. Een goed teken dus dat ik mij hier al aardig 'thuis' begin te voelen.
Klik op 1 van de foto's om ze allemaal te bekijken in Flickr.
The day Patricia and Sebastien went back to the Netherlands, Joe and I flew to Lisbon, Portugal, for a 10-day, well earned, holiday. For weeks, we had been walking on our toes because we had quite a stressful year.
The first day of our holiday started, as good as it gets, I guess. Joe noticed that his passport was only valid for another 2 months. I remembered that America demands of tourists that their passport is valid for at least another 6 months and I was afraid that Europe would have the same regulation for Americans. After making several phone calls and an internet search, we discovered that nobody knew the precise regulation. Just to be safe: Joe decided to renew his passport. Strangely enough (fortunately) this was done in a few hours. We left our apartment by taxi and on our way, we stopped downtown to pick up Joe’s new passport, 15 minutes before closing time. What a start of our holiday! From that moment on things went down hill.
In Lisbon, we were harassed non-stop by drugs dealers, prostitutes and beggars. They saw a good deal in us, perhaps because we were one of the younger tourists in the city. The architecture is royal and the city looks quite romantic without certain people. Our first afternoon there we turned around a corner close to the castle we just visited and on his knees was a junkie heating up cocaine on a spoon before we knew it we were chased by the drug dealer who had just sold him some white powder. That evening a British drifter pursued us, who tried to grab my arm, on which Joe pulled me into a bar in an attempt to shake him off.
To top these experiences we were robbed on our third evening and threatened with a knife. We walked to a restaurant, which was recommended by the Lonely Planet, a 10-15 minute walk from our hotel. We doubted for a moment whether to walk or take a taxi. Let’s walk! Halfway through the maze of narrow (car free) streets a junkie came out from the dark, asked for a cigarette when we indicated we did not have any he pulled a knife on Joe. Within 5 minutes Joe lost his wallet, with 50 Euros , credit cards etc. Fortunately that was all he got or did to us. If the robber had gone after me, he would have scored big time as I had the new digital camera, and a fat wallet with lots of Euros. When the junkie went through Joe’s wallet, we ran off as fast as we could.
The rests of the evening, we spent at the police station. Within 1.5 hours, four other tourists came in with similar stories. While Joe was talking to the officer, I noticed a TV behind him with a strange nature documentary (bugs eating other bugs from up-close) followed by a Tarzan seen in which he tries to rape Jane, who after 5 minutes of struggling gives in. Hmmmmm…. Strange message. The police went back to the street where we were robbed and were too afraid to leave the car. We were in the touristy center, and that was apparently a dangerous place. This explains the lack of police anywhere we went. When the officer discovered Joe was an Information Architect, he tried to show him the horrible system they work with. Something Joe really did not care about at that moment.
The next day we left Lisbon with a rental car. My aunt and uncle had adviced us to go to a beautiful bead & breakfast: right at the sea, a German-Dutch couple who ran the place, clean, relative luxury and peaceful!!! The following days we tried to relax, but that was difficult. We were both frightened at night. A nice dinner out was overshadowed by the idea of having to walk back to the car or B&B in the dark. I really underestimate what an impact such a robbery has. Suddenly every man looks like a potential robber. It happens to everybody who travels often at once in a life time. Lets hope this was our first and last time.
After 3 days, we thought we had calmed down enough to continue our trip. The next city that we had picked was a another small seaside town (according to the Lonely Plant = SUCKS). The town ended up being at the end of a 6 kilometers long forest road. At the entrance of the woods, the prostitutes were already greeting. We raced through the forest being scared to death. Every 20 meters there was an abandoned car. We arrived in a ghost town. Everything was closed as the high season was over. On to the next city, where we never got to because of a forest fire we drove into. Our gas tank was almost empty and the tank station had been closed because of the fire. Everything was kept wet so the fire would not cause explosions. Helicopters were circling above us with big water jugs. Very spectacular, but for us the last drop. We wanted to go back to our German boardinghouse where we felt safe. Fortunately, they still had a room available. From there, we made some day trips, until Joe became ill (food poisoning) and we spent the last three days lying on bed.
A holiday from/to hell. One trip I rather forget then remember. I am very sad because we deserved a break and needed one.
One thing is positive though, in Portugal I wanted only 1 thing: going back home! I realized that I meant our apartment in Newton. A good sign that I am finally feeling 'at home' here.
Click on 1 of the photographs to see them all in Flickr to look at.
Posted by Femke at 02:41 PM | Comments (0)