November 06, 2006
NYC Marathon
Ik heb Lance Armstrong voorbij zien rennen!! En wel voorbij ons huis tijdens de New York Marathon. Zondagochtend vlogen er allerlei helicopters boven ons huis. We wisten dat de NYC marathon die dag plaats vond en we waren van plan om te gaan kijken, maar dat we ons huis er nauwelijks voor hoefden te verlaten, daar hadden we niet op gerekend.
Toen Joe op het schema van de hardloopwedstrijd keek, zag ik dat er allerlei hekken om ons apartement stonden. Tegelijkertijd kwamen we tot de conclusie dat ze waarschijnlijk vlakbij ons huis voorbij zouden rennen. Eenmaal buiten hoefden we alleen maar het hoekje om te lopen en om honderden felgekleurde broekjes en shirtjes voorbij te zien scheuren. We kwamen aan terwijl het staartje van de koplopers hun beste beentje voorzette. En toen, ineens, geheel onverwachts kwam Lance Armstrong voorbij. Hij rende onder begeleiding van enkele meervoudige marathon winnaars en twee grote motors voorzien van cameramannen en politie. Hij schoot voorbij, maar ik herkende hem nog net aan zijn profiel.
Nadat ik bijgekomen was van Lance's verschijning, volgden er duizenden middeklas renners. Ongelooflijk hoeveel mensen er meededen. Wij stonden ongeveer halverwege en dankzij ons gejuich en dat van de honderden meejuichers aan de zijlijn klaarden hun gezichten helemaal op. Sommigen hadden hun naam op hun shirt of arm geschreven en bij "Hup Ben" of "Go Mary" zag je ze een stapje extra maken. Het was echt een spektakel. Ik heb gelezen dat er 2055 Nederlanders meededen. Een aantal heb ik er herkend.
Na de middeklasse kwamen de pijnlijke gevallen. Diegene die nog niet eens halverwege waren en al struikelend met tong op de knieeen voort strompelden. Je vroeg je af of ze uberhaupt wel hadden getraind. En na de strompelaars volgden de clowns. De NY marathon is voor iedereen toegankelijk, er zijn geen qualificatie eisen. Hoe je de finish lijn haalt maakt niet uit. En dus kwamen er regelmatig clowns, versierde bh's, neushoorns, en ander (leed)vermaak voorbij.
Jong, oud, kort, lang, gezond en gehandicapt renden door alle 5 boroughs van New York. Ik heb ook een aantal blinde mensen en iemand met down-syndroom voorbij zien rennen. Echt ongelooflijk knap. Dan voel je je wel heel klein...
Een geweldig spectacel, gevolgd door het verven van een oranje muur. Dat is mijn marathon project van de afgelopen weken: het verven van onze muren.
I saw Lance Armstrong run by our house during the NYC Marathon! Sunday morning we were woken up by helicopters circling above our roof. We knew that the NYC Marathon was taking place that day, but we had no idea we did not have to leave our house in order to observe the runners run by.
As Joe was checking the schedule online, I looked outside of our window and saw many police, people, metal fences, and balloons. We came to the same conclusion: they are running by our house! Once outside, all we had to do was turn around the corner and clap our hands to cheer the participants on. We arrived when the tale of the front-runners put one foot in front of the other. They ran fast, so fast that all you could see were some colorful shirts + pants fly by. Drops of sweat were flying around. All of a sudden a police motorcycle equipped with camera’s zoofed by and behind it was Lance. I recognized his profile.
After recovering from having seen Lance live, thousands of hobby-runners came by. It was incredible to see the amount of people that ran. We were standing half way the route and our cheering had a great affect on the runners. One “Go Ben” or “Run Mary” would make people smile and exhilarate. As a bystander, it made you feel part of the marathon. 2055 Dutch runners also ran and I think I recognized them (all the tall runners were Dutch!)
After the middle group, came the painful group. These runners were already struggling half way. I wonder if some of them had even trained at all. Some people were tripping over their tongues, or running like they were being chased by aliens. After the painful cases, came the clowns. Those dressed up and giving a way a free show. This mix of people of various levels and with a variety in attire made it into a true spectacle.
It was also a humbling experience as you saw very young, very old, healthy, handicapped even blind runners, or runners with Down syndrome. What an amazing goal to set for yourself. At those moments, I felt small, just being a bystander.
It was a great event, followed by my own personal marathon project: painting our walls.
Posted by Femke at 03:56 PM | Comments (0)
November 03, 2006
FemkePod Dankzij de Liefste Joe in de Wereld / FemkePod Thanks to the Best Joe in the World
De Liefste Joe in de Wereld heeft mij blij verrast vanavond.
Ik heb de allernieuwste Ipod Shuffle gekregen die pas sinds een dag of wat te koop is. Waarschijnlijk ben ik een van de eerste ter wereld die er morgen op staat mee zal pronken.
Wat een surprise!
21 september werd ik 30 jaar en ik kreeg van Joe een enorme bos bloemen. Mooi, maar stiekem was ik ook wel een beetje teleurgesteld dat er geen ander cadeautje bij zat. Dat kwam eraan, beloofde hij.
Nu, 1,5 maand later, maakte ik er grapjes over... "je hoopt vast dat ik vergeet dat ik nog geen verjaardagscadeautje heb gekregen" of "alweer een nieuwe boek, je koopt wel een cadeautje voor jezelf maar niets voor mij?".
Joe reageerde een beetje schaapachtig op deze steken. "Wacht maar af," was steevast zijn antwoord. En nu weet ik dus waarom.
Vanmorgen stond de postbode voor de deur en door het raam zong hij "Lang Zal Ze Leven" in het Engels. Ik deed maar net of het vandaag mijn verjaardag was, anders was het zo lullig voor hem. De postbodes hier in New York zijn erg vrolijk valt mij op, dit is namelijk niet de eerste keer dat ze enthousiast een pakje afleveren.
De hele dag lag het pakje op tafel te branden. Ik wilde het niet open maken voordat Joe thuis zou zijn. Na het eten was het dan eindelijk zover. Uit het pakje kwam de gloednieuwe, meest innovatieve, hippe, Apple MP3 speler die je je maar kunt voorstellen. En weet je hoe hij heet: FemkePod.
Het is een super klein compact spelertje dat je op je revers kunt clippen. Achterop staat de volgende tekst gegraveerd: FemkePod: born on 09/21/2006 in Brooklyn, NY
Lief he?
Ik was een beetje beduusd. Een aantal jaar geleden heb ik namelijk van Joe een tweedehands Ipod gekregen, een ouder model dat behoorlijk zwaar in de hand ligt. Ik maakte er bijna geen gebruik van omdat ik weinig jassen met binnenzakken heb, en hij te groot voor mijn broekzakken is. Het is niet echt een draagbaar formaat voor dames, zeker niet voor iemand die veel fietst en hardloopt. Ik voelde mij hier vaak schuldig over, omdat Joe het met hele goede bedoelingen cadeau had gedaan. In plaats van mij een schuldgevoel aan te praten, ging hij op zoek naar een oplossing, om toch wat muziek aan mijn leven buiten de deur toe te voegen.
Toen er blijkbaar een advertentie met de vooraankondiging van deze Apple Mini Shuffle voorbij kwam, moest hij meteen aan mij denken. Hij heeft zich aangemeld en stond lange tijd op de wachtlijst.
Joe zorgt er maar weer voor dat ik in het hippe New York geen seconde achterloop, maar zelfs voor de massa uitren.
Ik ben benieuwd of morgen iemand het nieuwste van het nieuwste op mijn truitje herkent.
Een vertraagd, maar zeer up to date verjaardagscadeau.
The Sweetest Joe in the Whole Wide World,
gave me a brand new Ipod Mini Shuffle today. I am a hip Femke as of tonight.
On September 21, I turned 30 years old. Joe surprised me with a huge bouquet of wild flowers (my favorite). But in secret I was a bit disappointed that the flowers were not accompanied by a "real" gift. He promised me that something else was on its way.
It is now 1.5 months later and I still had not received a gift. I started to joke around, mentioning that he was probably hoping I would forget that he still needed to get me a gift. Joe took these comments like a real man and just sighed once in a while. And now I know why.
Today the mailman rang the doorbell and when I came downstairst to open the door, he sang "Happy Birthday" through the door. I pretended that today was really my birthday, because I did not want to make him feel bad or complicate things with long explanations.
The entire day, the package with my name on it, was lying on the table. I was burning with curiosity but did not want to open it untill Joe got home from work. And when he did, I could finally let the suprise surprise me. And boy it did.
In the package was the tiny, brand new, super light, hot from the press, Ipod Shuffle. Guess what it is called: the FemkePod.
On the back Joe had Apple inscribe the following text: FemkePod: born on 09/21/06 in Brooklyn NY
I was overwhelmed with the gift. Especially since he already gave me an older version of the Ipod a few years ago. It is a large model and I have not used it much as it is too big for most of my coat pockets and quite heavy to put in your purse or carry on the bike. Instead of making me feel guilty about this, Joe set out to solve my problem. And boy, did he solve it.
I will probably be one of the first who has it clipped on her shirt tomorrow. I wonder if people recognize this fancy accessory on me. Joe makes sure that instead of walking behind the latest craze, I run in front of the masses.
A delayed, but very up-to-date birthday gift.
Posted by Femke at 02:28 AM | Comments (0)
October 20, 2006
The Cloisters
Na alle visite en 2 bezoekjes aan Boston, brak dan eindelijk het weekend aan dat Joe en ik alleen in Brooklyn hebben doorgebracht.
We hebben zaterdag hard geklust in het apartement en mijn IKEA Stolmen kledingkast geinstalleerd. Het was een behoorlijk tijdrovend project maar het resultaat ziet er "slick" uit. Nu heb ik genoeg ruimte voor mijn zomer- en winterkleren en hoef ik geen koffers meer vol te proppen met het 'andere seizoen'. Alles is nu netjes opgevouwen en -gehangen. Joe's kast wordt hetzelfde ingericht. Volgende keer eten we vooraf alleen wel eerst een portie Zweedse gehaktballetjes. Hopelijk begrijpen we dan de klusbijsluiter een stuk beter.
Zondag zijn we erop uit gegaan: naar The Cloisters. Joe heeft een leuk boekje gevonden met de 50 rustigste plekjes in New York. The Cloisters is een van die plekjes. In het hoge noord-westen van New York is een afdeling van het Metropolitan Museum of Art gevestigd. Het huist voornamelijk een middeleeuwse kunstcollectie. Om de kunst tot zijn recht te laten komen is een klooster nagebouwd.
Heerlijk Amerikaans: te jong om een echt oud klooster te hebben. Wat doe je dan: dan zoek je een plek waar, als destijds westerse mensen in Amerika hadden gewoond, een klooster hadden kunnen staan en daar bouw je dan een klooster dat er uit ziet alsof het al eeuwen staat en vroeger echt als klooster dienst heeft gedaan. Om samen te vatten: NEP met een grote N, E en P. Maar het lijkt net ECHT. En wat geeft het ook. Een jaar geleden zou ik me er vreselijk druk over hebben gemaakt. Nu lach ik er maar om. Net als in de film, is hier het motto vaak.
De collectie was schitterend en het voelde als een echt klooster: sereen, rustig, met mooie kruidentuintjes en uitzichten. Ze hebben in het gebouw echte oude elementen, die uit Europa afkomstig zijn, verwerkt. We hebben er van een lekker modern kopje cappucino genoten en deden net of er in vroeger tijden monniken hebben gebeden. Het uitzicht was prachtig en je vergat helemaal dat je in een drukke stad zat.
Na afloop hebben we in het omliggende park rondgelopen en in een romantisch theehuis/restaurant gegeten dat er vlakbij lag. Ons tafeltje stond aan een heel mooi oud raam, dat op de kruidentuin uitkeek. Echt een aanrader om je even uit de stad te wanen.
Posted by Femke at 09:44 PM | Comments (1)
October 13, 2006
Hurricane Wedding / Orkaan Bruiloft
Ons eerste weekend in Brooklyn hebben we niet in het nieuwe apartement doorgebracht, maar elders in de staat New York. Op vrijdag zijn we namelijk richting Rochester gereden om de bruiloft van Jenn & Scott bij te wonen. Dat betekende 8 uur heen, 2 x "I Do" en 8 uur terug. Maar het was het waard!
Voor Joe betekende dit weekend een reunie met enkele oud studiegenoten, aangezien Jenn en Joe huisgenoten waren en aan dezelfde universiteit in Rochester hebben gestudeerd.
Ik vond het best spannend. Jenn heeft mij enige tijd geleden gevraagd haar te helpen bij de zoektocht naar DE jurk. Ik vond het een hele geslaagde speurtocht. Nu hoopte ik maar dat Scott en de andere gasten daar ook zo over dachten.
In Amerika is het gebruikelijk om de bruiloft de dag van te voren te repeteren. Als je gemiddeld zo'n $20.000 aan die ene (halve) dag uitgeeft, dan wil je natuurlijk dat alles vlekkeloos verloopt. De repetitie wordt alleen door het bruidspaar, de ouders, getuigen en bruidsmeisjes en jonkers bijgewoond. Na de rehearsal wordt er simpel gegeten en geeft het bruidspaar kadootjes aan de zogenaamde "wedding party". Dit zijn meestal simpele presentjes (zakmes, cadeaubon) om te compenseren voor al het geld dat de wedding party in hun outfits, de reis, de hotelkamers etc, heeft gestoken.
De bruid bepaalt wat de bruidsmeisjes/jonkers dragen en daar moeten ze dan zelf voor betalen (incl. schoenen, haar, make-up, sieraden, etc). Geen kindjes die als bruidsmeisjes/jonkers fungeren, maar volwassen vrouwen en mannen. Vriendinnen en vrienden van de bruid worden meestal in zuurstok roze en dure taxito's gehesen en spelen prins en prinses naast de bruid en bruidegom. Dit wilden Jenn en Scott op hun trouwdag voorkomen en dus hebben ze hele normale, nog-een-keer-te-dragen jurken en pakken uitgekozen (zie foto's). Het was leuk om iedereen in de jurken te zien, die ik heb helpen uitkiezen.
Omdat ik nauw betrokken was bij het uitzoeken van de jurk, hebben Jenn & Scott ons ook uitgenodigd voor het repetitiediner. Een goede manier om iedereen beter te leren kennen voordat de bruiloft plaats vond. Jenn had bioscoop pakketten voor de meiden gemaakt en daar werd ik ook mee verrast. Voelde me echt deel van het bruiloftsgeheel.
Een trouwerij begint hier vaak pas 's middags. 100 man is een kleine bruiloft, 200 a 300 is gemiddeld. Waar je deze mensen vandaan haalt, vraag ik mij nog steeds af. Volgens mij ken ik niet eens 300 man die mij ook allemaal kennen.
Ik denk dat de bruiloft hier minder lang duurt, omdat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen daggasten, receptiegasten, feestgasten. Iedereen is hier van het begin tot het eind op de bruiloft aanwezig, wat heel wat meer geld kost. Toen ik uitlegde hoe het er in Nederland aan toe gaat, vond men het maar vreselijk "cheap" en "not done" om mensen tussen receptie en feest weg te sturen.
Toen we 's ochtends wakker werden van het getik op de ramen, vermoedden we al het ergste: Regen. En niet zo'n beetje ook. Vaak heeft het binnenland van Amerika met noodweer te maken, veroorzaakt door restjes van orkanen die bijvoorbeeld in Florida woedden. Dat was op deze trouwdag helaas ook het geval. Arme Jenn & Scott. Het was echt noodweer. Het stormde zo hevig dat de auto onderweg over de snelweg werd geslingerd. Jenn en Scott stapten snel over de teleurstelling van het weer heen. Er werd een paskamer geimproviseerd zodat Jenn in een droge jurk voor het altaar zou staan en pas op het laatste moment deed Scott zijn kaplaarzen uit en nette schoenen aan. Het was een gezellige, ontspannen bruiloft. En het belangrijkste: Scott vond de jurk heel mooi! Dankzij het slechte weer, hing er een hele intieme sfeer en de schuur was echt prachtig versierd. Als ik ooit nog eens ga trouwen, zou ik het op een dergelijke manier doen.
De bruiloft zou oorspronkelijk buiten in de boomgaard plaatsvinden (hoe romantisch) maar alle gasten werden de schuur ingedreven. Daar was net genoeg plek om allemaal te staan en de ceremonie bij te wonen. Toen het eten echter werd opgediend kon niet iedereen indezelfde schuur zitten. De oudere, bejaarde en 40+, gasten mochten daarom in de schuur eten en de jongere (ik val daar nog net onder) moesten in de tent plaatsnemen.
Door de kou heb ik jammergenoeg nauwelijks een hap naar binnengekregen, ik was goed verstijfd van al het rillen. De tent die buiten stond, kon niet vastgezet worden, anders zou hij de lucht in vliegen, en dus ging de wind er dwars door heen. Daar zat ik dan in mijn zomer jurkje. Snel heeft Joe een trui en een bodywarmer gevonden en daar overheen had ik zijn lange regenjas aan. Ik leek wel een Michelin "flasher" ofwel een volgepropte potloodventer. Al onze kleding zat nog in dozen opeengestapeld in ons nieuwe apartement en ik had voor de verhuizing mijn trouw-outfit al uitgekozen en apart gehouden. Geen moment heb ik erover nagedacht om een tweede, warmere, keuze in te pakken. Stom, stom, stom.
De bruiloft begon om 3 uur en om 10 uur 's avonds heb ik zeker een uur onder de douche gestaan, om op te warmen. Ontkleumd en met 10 lagen kleren aan zijn we vervolgens naar een heel gaaf jazz restaurant gereden, dat Joe nog uit zijn studententijd kende. Daar heb ik mij helemaal volgestopt met warme soep, pizza en alles wat maar wat wintervet zou creeren.
De volgende dag zijn we met Jenn & Scott gaan brunchen, wat ik om eerlijk te zijn gezelliger en intiemer vond dan de bruiloft. Zoveel mensen die je niet kent tijdens het feest. Na de brunch zijn we samen nogmaals naar de trouwlokatie gereden en hebben we in de boomgaardwinkel een lekkere appeltaart, jam en wat bloemen gekocht.
De rit naar huis was schitterend door de bergen, terwijl de zon onder ging. Een leuk weekend van huis en voor Jenn & Scott een belangrijke reunie met vrienden en familie.
Posted by Femke at 05:50 PM | Comments (0)