December 19, 2006
Meike, Geert en Sinterklaas te logeren
Dankzij Meike's beroep als arts komt ze regelmatig richting Amerika voor een congres of cursus. Deze winter "moest" ze net als vorig jaar naar Chicago en heeft ze heel slim een ticket via New York gekocht. Als verjaardagscadeau had Geert eerder van haar de helft van een retourtje NY gekregen en dus kwamen ze alletwee langs. Geert vanuit Nederland en Meike vanuit Chicago.
Helaas had Meike met haar vlucht vanuit Chicago veel pech. Door het slechte weer werd na lang wachten haar vlucht uiteindelijk afgelast en kon ze pas de volgende dag komen. We zaten dus 1 nacht met Geert alleen opgescheept.
Nadat we Meike van het vliegveld hadden opgehaald, zijn we uitgebreid gaan brunchen in Brooklyn. Daarna kon het sightsee-en in ons apartement en in de stad beginnen. Meike was al een paar keer in New York geweest en hoefde dus niet zo nodig alles te zien. Dat kwam Geert goed uit, want zo konden ze rustig de stad bekijken en veel cafeetjes aan doen.
Ter afsluiting van de vijf gezellig dagen, hebben we op 5 december bij ons thuis gegeten. Geert stapte tussen de gangen door op, om naar de toilet te gaan en opeens werd er keihard op de duur gebonsd. Mijn hart stond stil en ik riep door de wc deur: "Geert, doe jij dat", maar hij wist van niets. "Geert zeg nou wat. Als jij het niet was, dan is het een dakloze die is binnengeslopen." Met trillende handen liep ik naar de deur en keek ik door het "spiekertje". Toen pas had ik door wat er aan de hand was. Sinterklaas en Zwarte Piet waren langsgeweest. Ik was door alle drukte, het koken, de gezelligheid helemaal vergeten dat het Sinterklaasavond was. Iedereen lag natuurlijk in een deuk, dat ik zo goedgelovig ben en echt niets door had, zelfs bang was om de deur te openen.
Nadat we de openhaard hadden aangestoken, kon het uitpakken beginnen. We zijn enorm verwend met echt hele leuke cadeaus. Een opvouwvaas (om ruimte te besparen in ons kleine stulpje), een hele gave lamp (die hadden we toevallig net op ons wensenlijstje gezet), een volautomatische kurkentrekker (iets waar Joe al jaren lang bij staat te dralen als we hem zien in een winkel) en een heel mooi boek voor mij "de Vliegeraar". Het laatste cadeau heb ik in 1,5 dag op vakantie uitgelezen. Wat een fantastisch verhaal. Iets te verdrietig voor een vakantie, maar toen ik 20 bladzijdes had gelezen, kon ik gewoon niet meer ophouden. Normaal is Joe degene die ik het boek uit handen moet rukken omdat we gaan eten, dit keer was ik dat.
De dagen vlogen voorbij. Met hulp van Meike en Geert hebben tussendoor ook nog onze last-minute vakantie gepland en als we terugkomen staan 2 dagen later (dinsdag, 19 december) Kees en Faustine al weer op de stoep. December is echt een vakantiemaand!
Posted by Femke at 09:01 PM | Comments (0)
December 04, 2006
Thanksgiving 2006
Our first Thanksgiving in New York. Knowing that during December our house is going to be full with visitors we decided to spend Thanksgiving together, at home. This was a great idea.
We spent a lot of money on dinner-for-two and enjoyed a quiet day, during which I finished painting the walls and Joe cooked. And boy did he cook. We had an amazing red snapper that was baked in the oven, covered by pounds of salt. We finished the whole snapper and made sure to dig into every corner of its skull to get all the "meat" out. It was an unconventional, but yummie Thanksgiving meal.
The next day we set out for West-Hartford and spent a great weekend with Josh and Kate. The weather was amazing and we cooked some more. But more importantly we laughed a lot. Bennett is a great little boy with a real sense of humor and easy going attitude. In order to please his and our own curiosity we visited an Alpaca farm, ran by one of Kate’s colleagues.
We had never heard of an Alpaca and so we did our researched before we headed out. What started as a joke: "Let's google the alpaca" became a frighteningly serious enterprise. Those animals are very expensive. A pregnant Alpaca, or one with a Cria (baby) are easily $18K. Unbelievable. Joe and Josh are now planning to start an Alpaca insurance agency as everybody with an Alpaca needs insurance.
The Alpaca originally comes from Peru, but the American breeders have managed to get a law installed that does not allow any more imports of foreign alpacas. They want to protect their own breed. Scary but true. No Alpaca from Peru will ever cross the American border again.
They are strange animals. I think somewhere in the mountains of Peru a lama and a sheep were very lonely.... and thus created the Alpaca. There is no other explanation for this creature.
A wonderful Thanksgiving that was quiet, relaxing, and loving at the same time. Exactly the point of Thanksgiving, if you ask me. Now we are ready for December during which, my sister, my parents and Joe's parents will visit us. In between, we also need to pack a holiday as Joe still has vacation days left over.
We are craving for sand, sun and sea
Posted by Femke at 05:22 PM | Comments (0)
November 03, 2006
FemkePod Dankzij de Liefste Joe in de Wereld / FemkePod Thanks to the Best Joe in the World
De Liefste Joe in de Wereld heeft mij blij verrast vanavond.
Ik heb de allernieuwste Ipod Shuffle gekregen die pas sinds een dag of wat te koop is. Waarschijnlijk ben ik een van de eerste ter wereld die er morgen op staat mee zal pronken.
Wat een surprise!
21 september werd ik 30 jaar en ik kreeg van Joe een enorme bos bloemen. Mooi, maar stiekem was ik ook wel een beetje teleurgesteld dat er geen ander cadeautje bij zat. Dat kwam eraan, beloofde hij.
Nu, 1,5 maand later, maakte ik er grapjes over... "je hoopt vast dat ik vergeet dat ik nog geen verjaardagscadeautje heb gekregen" of "alweer een nieuwe boek, je koopt wel een cadeautje voor jezelf maar niets voor mij?".
Joe reageerde een beetje schaapachtig op deze steken. "Wacht maar af," was steevast zijn antwoord. En nu weet ik dus waarom.
Vanmorgen stond de postbode voor de deur en door het raam zong hij "Lang Zal Ze Leven" in het Engels. Ik deed maar net of het vandaag mijn verjaardag was, anders was het zo lullig voor hem. De postbodes hier in New York zijn erg vrolijk valt mij op, dit is namelijk niet de eerste keer dat ze enthousiast een pakje afleveren.
De hele dag lag het pakje op tafel te branden. Ik wilde het niet open maken voordat Joe thuis zou zijn. Na het eten was het dan eindelijk zover. Uit het pakje kwam de gloednieuwe, meest innovatieve, hippe, Apple MP3 speler die je je maar kunt voorstellen. En weet je hoe hij heet: FemkePod.
Het is een super klein compact spelertje dat je op je revers kunt clippen. Achterop staat de volgende tekst gegraveerd: FemkePod: born on 09/21/2006 in Brooklyn, NY
Lief he?
Ik was een beetje beduusd. Een aantal jaar geleden heb ik namelijk van Joe een tweedehands Ipod gekregen, een ouder model dat behoorlijk zwaar in de hand ligt. Ik maakte er bijna geen gebruik van omdat ik weinig jassen met binnenzakken heb, en hij te groot voor mijn broekzakken is. Het is niet echt een draagbaar formaat voor dames, zeker niet voor iemand die veel fietst en hardloopt. Ik voelde mij hier vaak schuldig over, omdat Joe het met hele goede bedoelingen cadeau had gedaan. In plaats van mij een schuldgevoel aan te praten, ging hij op zoek naar een oplossing, om toch wat muziek aan mijn leven buiten de deur toe te voegen.
Toen er blijkbaar een advertentie met de vooraankondiging van deze Apple Mini Shuffle voorbij kwam, moest hij meteen aan mij denken. Hij heeft zich aangemeld en stond lange tijd op de wachtlijst.
Joe zorgt er maar weer voor dat ik in het hippe New York geen seconde achterloop, maar zelfs voor de massa uitren.
Ik ben benieuwd of morgen iemand het nieuwste van het nieuwste op mijn truitje herkent.
Een vertraagd, maar zeer up to date verjaardagscadeau.
The Sweetest Joe in the Whole Wide World,
gave me a brand new Ipod Mini Shuffle today. I am a hip Femke as of tonight.
On September 21, I turned 30 years old. Joe surprised me with a huge bouquet of wild flowers (my favorite). But in secret I was a bit disappointed that the flowers were not accompanied by a "real" gift. He promised me that something else was on its way.
It is now 1.5 months later and I still had not received a gift. I started to joke around, mentioning that he was probably hoping I would forget that he still needed to get me a gift. Joe took these comments like a real man and just sighed once in a while. And now I know why.
Today the mailman rang the doorbell and when I came downstairst to open the door, he sang "Happy Birthday" through the door. I pretended that today was really my birthday, because I did not want to make him feel bad or complicate things with long explanations.
The entire day, the package with my name on it, was lying on the table. I was burning with curiosity but did not want to open it untill Joe got home from work. And when he did, I could finally let the suprise surprise me. And boy it did.
In the package was the tiny, brand new, super light, hot from the press, Ipod Shuffle. Guess what it is called: the FemkePod.
On the back Joe had Apple inscribe the following text: FemkePod: born on 09/21/06 in Brooklyn NY
I was overwhelmed with the gift. Especially since he already gave me an older version of the Ipod a few years ago. It is a large model and I have not used it much as it is too big for most of my coat pockets and quite heavy to put in your purse or carry on the bike. Instead of making me feel guilty about this, Joe set out to solve my problem. And boy, did he solve it.
I will probably be one of the first who has it clipped on her shirt tomorrow. I wonder if people recognize this fancy accessory on me. Joe makes sure that instead of walking behind the latest craze, I run in front of the masses.
A delayed, but very up-to-date birthday gift.
Posted by Femke at 02:28 AM | Comments (0)
October 26, 2006
Familiebezoek / Family Visit
Mijn nicht(je) Margot en haar vriendin Hanneke zijn in New York langskomen. Ze hadden een druk programma: eerst een weekje in New York en dan de oostkust af met een huurauto. Het was echt heel leuk om haar weer te zien, en ook een beetje raar omdat het alweer enkele jaren geleden is dat we elkaar voor het laatst zagen. En dan geef je elkaar ineens weer drie zoenen midden op Times Square in New York. Bizar!
Ze logeerden in een hotel in de stad. Ik voelde me daar eerst best schuldig over, maar ons apartmentje is gewoon net te klein voor langblijvend bezoek. Joe werkt veel van huis uit en ik ben nog steeds druk op zoek naar een baan, vanuit hetzelfde huisje. Gelukkig begrepen Marg en haar vriendin het helemaal en vonden ze het geen probleem om in een hotelletje te verblijven. Zo hoefden ze ook niet tegelijkertijd met ons om 7:30 op te staan tijdens hun vakantie.
We zijn naar een leuke zingende diner geweest, waar de obers tussen het serveren door liedjes ten gehore brengen. Erg vrolijk. Hanneke heeft 2 jaar geleden 3 maanden stage gelopen bij Max Westerman en heeft al die tijd contact onderhouden met haar oude stageplek. De nieuwe stagiair vond het geen probleem om ons een rondleiding te geven. De Nederlandse journalisten hebben een kantoor bij CBS, een grote Amerikaanse nieuwszender. We hebben in de studio gespiekt en zijn ook nog naar het dak geweest waar Max Westerman altijd stond om Nederland van het wel en wee in Amerika op de hoogte te houden. Het regende jammergenoeg maar misschien dat het uitzicht jullie bekend voorkomt....
Margot had van haar collega's in het hotel een fax gekregen met allerlei cadeau verzoekjes die ze mee moest nemen vanuit New York. Op de lijst stonden onder andere:
- Een lekkere neger uit de Bronx
- Een eekhoorn uit Central Park
- Een paar Manola Blahnik schoenen en Gucci laarzen (niet uit de uirverkoop, maar het nieuwe seizoen)
- Cheesecake van de Cheesecake Factory
- Handtekening van Woody Allen
Toen de meiden bij Joe en mij kwamen eten, hebben we daarvoor gezorgd en een foto naar ze opgestuurd. De eekhoorn is het bontje om Margot's nek. Er zit een stikker op met de tekst "Squirrel is Dood".
Ik ben goed verwend door de twee: een Kitch Kitchen boodschappen tas en een DVD van Max in the City. Erg leuk. Ik heb de tas al veel gebruikt en krijg leuke complimentjes op straat.
Het volgende familiebezoek staat in December gepland. Begin december komen namelijk mijn zusje en haar vriend en met kerst mijn ouders. IK KAN NIET WACHTEN om hen weer te zien.
My younger cousin Margot and her girlfriend Hanneke came to visit me in New York. They had a busy program: first a week in New York and then drive along the East Coast in a rental car. It was strange, but really nice to see her again. We have not seen each other in a few years, and then all of a sudden you give each other 3 Dutch kisses in the middle of Times Square, New York City. Bizar!
The two girls stayed in a hotel in Manhattan. I felt a bit guilty about that at first, but our apartmentje is just too small for 2 guests, one Joe who often works from home and myself looking for work out of the same apartment. 1 or 2 nights in the weekend is fine, but more than that, especially during working weeks, disrupts your whole life. Fortunately they understood completely and the hotel allowed them to sleep in and not get up with Joe and me at 7:30 AM.
We did some fun stuff: we started out by going to the singing diner, which was hilarious. All the waiters perform sing a long songs. Kitsch but good Kitsch. Then to, into and on the CBS tower. A few years ago, Hanneke, Margot's friend, did an internship with one of the Dutch News Channels, who are affiliated with CBS. She had arranged a tour around the CBS building which was impressive. We swear that we almost bumped into Katie Couric in the elevator. She went up when we went down. We are convinced of that! Despite the rain, we went up to the roof deck where most Dutch news broadcasts are taped. We stood where normally the Dutch news anker stands and pretended to report on today's happenings in New York City.
Back at the hotel, Margot received a fax from her colleagues with all kinds of gift requests. On the list they mentioned, among other things:
- A handsome rapper from the Bronx
- A squirrel from Central park
- A pair of Manola Blahnik shoes and Gucci boots (no sales, but the new season)
- Cheesecake of the Cheesecake Factory
- and a signature of Woody Allen
When the girls came over to have dinner at our place, we collected most items by digging through my wardrobe and refrigerator. The fur around Margot's neck is the squirrel. We put a sticker on it that read: "Squirrel is DEAD".
They really spoiled me with many goodies from The Netherlands, candy, a DVD with a documentary on New York City and an colorfull Kitsch Kitchen oilcloth bag. Very funky and hip. A lot of people have complimented me on the bag already, when grocery shopping
The next family visit is due in December. First of December Meike, my sister, and her boyfriend Geert are coming for 4 days. Then for Christmas I get the best present ever: my parents. They are coming for 8 days. By that time I have not seen them for a whole year. I CANNOT WAIT to see them again. I miss them tremendously, especially since I used to seem them twice a month when I lived in The Netherlands. Once a year, is not enough. I am already making a list of all the things I want to do with them. Hopefully I don't have to wait another year after that to see them again.
Posted by Femke at 10:16 PM | Comments (1)
October 13, 2006
Hurricane Wedding / Orkaan Bruiloft
Ons eerste weekend in Brooklyn hebben we niet in het nieuwe apartement doorgebracht, maar elders in de staat New York. Op vrijdag zijn we namelijk richting Rochester gereden om de bruiloft van Jenn & Scott bij te wonen. Dat betekende 8 uur heen, 2 x "I Do" en 8 uur terug. Maar het was het waard!
Voor Joe betekende dit weekend een reunie met enkele oud studiegenoten, aangezien Jenn en Joe huisgenoten waren en aan dezelfde universiteit in Rochester hebben gestudeerd.
Ik vond het best spannend. Jenn heeft mij enige tijd geleden gevraagd haar te helpen bij de zoektocht naar DE jurk. Ik vond het een hele geslaagde speurtocht. Nu hoopte ik maar dat Scott en de andere gasten daar ook zo over dachten.
In Amerika is het gebruikelijk om de bruiloft de dag van te voren te repeteren. Als je gemiddeld zo'n $20.000 aan die ene (halve) dag uitgeeft, dan wil je natuurlijk dat alles vlekkeloos verloopt. De repetitie wordt alleen door het bruidspaar, de ouders, getuigen en bruidsmeisjes en jonkers bijgewoond. Na de rehearsal wordt er simpel gegeten en geeft het bruidspaar kadootjes aan de zogenaamde "wedding party". Dit zijn meestal simpele presentjes (zakmes, cadeaubon) om te compenseren voor al het geld dat de wedding party in hun outfits, de reis, de hotelkamers etc, heeft gestoken.
De bruid bepaalt wat de bruidsmeisjes/jonkers dragen en daar moeten ze dan zelf voor betalen (incl. schoenen, haar, make-up, sieraden, etc). Geen kindjes die als bruidsmeisjes/jonkers fungeren, maar volwassen vrouwen en mannen. Vriendinnen en vrienden van de bruid worden meestal in zuurstok roze en dure taxito's gehesen en spelen prins en prinses naast de bruid en bruidegom. Dit wilden Jenn en Scott op hun trouwdag voorkomen en dus hebben ze hele normale, nog-een-keer-te-dragen jurken en pakken uitgekozen (zie foto's). Het was leuk om iedereen in de jurken te zien, die ik heb helpen uitkiezen.
Omdat ik nauw betrokken was bij het uitzoeken van de jurk, hebben Jenn & Scott ons ook uitgenodigd voor het repetitiediner. Een goede manier om iedereen beter te leren kennen voordat de bruiloft plaats vond. Jenn had bioscoop pakketten voor de meiden gemaakt en daar werd ik ook mee verrast. Voelde me echt deel van het bruiloftsgeheel.
Een trouwerij begint hier vaak pas 's middags. 100 man is een kleine bruiloft, 200 a 300 is gemiddeld. Waar je deze mensen vandaan haalt, vraag ik mij nog steeds af. Volgens mij ken ik niet eens 300 man die mij ook allemaal kennen.
Ik denk dat de bruiloft hier minder lang duurt, omdat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen daggasten, receptiegasten, feestgasten. Iedereen is hier van het begin tot het eind op de bruiloft aanwezig, wat heel wat meer geld kost. Toen ik uitlegde hoe het er in Nederland aan toe gaat, vond men het maar vreselijk "cheap" en "not done" om mensen tussen receptie en feest weg te sturen.
Toen we 's ochtends wakker werden van het getik op de ramen, vermoedden we al het ergste: Regen. En niet zo'n beetje ook. Vaak heeft het binnenland van Amerika met noodweer te maken, veroorzaakt door restjes van orkanen die bijvoorbeeld in Florida woedden. Dat was op deze trouwdag helaas ook het geval. Arme Jenn & Scott. Het was echt noodweer. Het stormde zo hevig dat de auto onderweg over de snelweg werd geslingerd. Jenn en Scott stapten snel over de teleurstelling van het weer heen. Er werd een paskamer geimproviseerd zodat Jenn in een droge jurk voor het altaar zou staan en pas op het laatste moment deed Scott zijn kaplaarzen uit en nette schoenen aan. Het was een gezellige, ontspannen bruiloft. En het belangrijkste: Scott vond de jurk heel mooi! Dankzij het slechte weer, hing er een hele intieme sfeer en de schuur was echt prachtig versierd. Als ik ooit nog eens ga trouwen, zou ik het op een dergelijke manier doen.
De bruiloft zou oorspronkelijk buiten in de boomgaard plaatsvinden (hoe romantisch) maar alle gasten werden de schuur ingedreven. Daar was net genoeg plek om allemaal te staan en de ceremonie bij te wonen. Toen het eten echter werd opgediend kon niet iedereen indezelfde schuur zitten. De oudere, bejaarde en 40+, gasten mochten daarom in de schuur eten en de jongere (ik val daar nog net onder) moesten in de tent plaatsnemen.
Door de kou heb ik jammergenoeg nauwelijks een hap naar binnengekregen, ik was goed verstijfd van al het rillen. De tent die buiten stond, kon niet vastgezet worden, anders zou hij de lucht in vliegen, en dus ging de wind er dwars door heen. Daar zat ik dan in mijn zomer jurkje. Snel heeft Joe een trui en een bodywarmer gevonden en daar overheen had ik zijn lange regenjas aan. Ik leek wel een Michelin "flasher" ofwel een volgepropte potloodventer. Al onze kleding zat nog in dozen opeengestapeld in ons nieuwe apartement en ik had voor de verhuizing mijn trouw-outfit al uitgekozen en apart gehouden. Geen moment heb ik erover nagedacht om een tweede, warmere, keuze in te pakken. Stom, stom, stom.
De bruiloft begon om 3 uur en om 10 uur 's avonds heb ik zeker een uur onder de douche gestaan, om op te warmen. Ontkleumd en met 10 lagen kleren aan zijn we vervolgens naar een heel gaaf jazz restaurant gereden, dat Joe nog uit zijn studententijd kende. Daar heb ik mij helemaal volgestopt met warme soep, pizza en alles wat maar wat wintervet zou creeren.
De volgende dag zijn we met Jenn & Scott gaan brunchen, wat ik om eerlijk te zijn gezelliger en intiemer vond dan de bruiloft. Zoveel mensen die je niet kent tijdens het feest. Na de brunch zijn we samen nogmaals naar de trouwlokatie gereden en hebben we in de boomgaardwinkel een lekkere appeltaart, jam en wat bloemen gekocht.
De rit naar huis was schitterend door de bergen, terwijl de zon onder ging. Een leuk weekend van huis en voor Jenn & Scott een belangrijke reunie met vrienden en familie.
Posted by Femke at 05:50 PM | Comments (0)
July 20, 2006
2 jaar getrouwd / still married
Vandaag zijn Joe en ik alweer 2 jaar getrouwd. Wat gaat het snel he? Het geheim achter ons huwelijk: de helft van het jaar van elkaar gescheiden zijn. Het eerste jaar heb ik nog een 1/2 jaar in Nederland gewoond (tot de immigratie rompslomp geregeld was) en nu dit tweede jaar heeft Joe bijna 9 maanden buiten Boston gewerkt. Eigenlijk zijn we dus voor ons gevoel nog maar 1 jaar getrouwd.
We schrokker er beiden van hoe snel de tijd vliegt. Helaas konden we niet naar ons trouw-restaurant in Boston, omdat we deze week in New York zijn op zoek naar een apartement. We zijn ter vervanging hier in NY naar een restaurantje gegaan. Dat doen we eigenlijk al de hele week omdat we in een hotel zitten, dus zo bijzonder is dat ook weer niet. Volgende week gaan we naar 'ons' trouw-restaurantje in de North End (Italiaanse wijk) in Boston om het echt te vieren.
Ik had mijn trouwkleding meegenomen (alleen het shirt). Volgende week doe ik het hele tenue aan en kan Joe zijn hippe trouwblouse ook weer showen.
Today, July 20th, is our second wedding anniversary. Time flies by when you are married apparently, because it came as a shock to both of us that it has already been 2 years. Quite an accomplishment, given the fact that we come from opposites sides of the ocean.
Unfortunately we were not able to go to our ‘wedding dinner’ restaurant in the North End in Boston. Instead we were in NYC apartment hunting of our upcoming move in September. I did remember to bring my wedding outfit and so for the 3rd time during our marriage I have been wearing the same clothes in which I said “I DO” in. Not many women are granted that joy.
This year’s anniversary did not feel as special as last year’s, because we stayed in a NY hotel the entire week and were forced to go out to dinner anyway. Before we leave Boston, we plan to go back to Sage in the North End and celebrate properly.
Posted by Femke at 12:13 PM | Comments (1)
July 02, 2006
Lamantia Wedding
Het is een tijdje stil geweest op mijn blog, dat komt door alle drukte. Sinds we weten dat we per 1 september naar New York verhuizen is het echt een gekkenhuis qua regelen. Vooral het apartementen zoeken is een grote klus en kost veel tijd. Het is spannend om geen idee te hebben waar we over 6 weken (6 WEKEN) gaan wonen.
Naast de verhuizing hadden we ook een druk sociaal agenda. Frans is 2 weken overgeweest uit Nederland (paar dagen bij ons, paar dagen met vriend naar Montreal, paar dagen met ons in Montreal) en ook trouwde Joe's neef Travis met zijn verloofde Kelly.
Voor de bruiloft zijn we naar Canton, Ohio getogen. Een goed excuus om mij aan de heeeeele Lamantia familie voor te stellen. Ik had de bruidegom en zijn familie gelukkig al een keer ontmoet, maar de andere ooms en tantes en Joe's opa had ik voor de "I do's" alleen nog maar via mail of telefoon gesproken. Ik keek dus erg naar de bruiloft uit, ook omdat het een echte Amerikaanse, midwestern ceremonie zou worden.
We logeerden bij David en Kathleen en vanuit Joe's ouderlijke huis zijn we naar de de familiereunie gereden, die de avond voor de bruiloft stond gepland. Het was ontzettend gezellig en ik werd hartelijk ontvangen. Joe heeft leuke ooms, tantes maar vooral spontane neven en nichten. Ze waren allen dolblij om mij eindelijk in levende lijven te zien. De bruidegom is een beer van een man en zijn broer Trent lijkt sprekend op hem (zie foto met Joe). Het zijn net vikings. Een andere neef van Joe is dik over de 2 meter en een succesvolle college basketballer. Zijn vriendin was ook boomlang, daar was ik echt een ukkie bij.
De bruiloft zelf was niet zoals ik het zou organizeren (maar dat is geen verrassing meer, hoe ik het zou doen), maar het bruidspaar heeft er zelf erg van genoten. Dat is het belangrijkste. Het programma was vrij traditioneel en met 300 man die bleven eten, nogal overweldigend en onpersoonlijk. Ik heb tot laat met Joe's neven en nichtjes op de dansvloer gestaan. Zelfs de vogeltjesdans wordt hier gespeeld tijdens een trouwerij.
Hetzelfde lange weekend hebben we ook gebruikt om Kathleen's familieleden die nog in leven zijn (een schoontante en neef) te ontmoeten. Ik heb nu een veel beter beeld van Joe's hele familie en ben hartelijk opgenomen.
Voor mij was het de eerste keer dat ik in de zomer in Ohio was. Het was mooi groen (ik zou er nog steeds voor geen goud willen wonen) en we hebben van het mooie weer genoten door heel veel te eten op verschillende terrasjes: van Taco's tot Tappas. Het waren 4 goedvullende, gezellige dagen.
It has been quiet on my blog lately. Not because nothing has been going on in my life, but things were just too crazy to stop and take a moment to write about them. Ever since we announced that we are moving to NYC per Sept 1, things have been thrown at me to deal with. Most of my time is swallowed in whole by finding us a new home. It is a frightening idea that we are supposed to move in 6 weeks and we still don’t know where exactly our new home is going to be.
Besides moving, Joe and I also had a very busy social calendar. First Frans, my good friend from The Netherlands, came to visit. His visit was followed by a wedding of Joe’s cousin in Canton, OH, and a short trip to Jazz Fest in Montreal (where we met up with Frans again).
The wedding of Joe’s cousin Travis was a great excuse for me to be introduced to the entire Lamantia family. I have met bits and pieces of them over the years, but never attended a big family ‘reunion’. Luckely I had met the groom before he said his “I do’s” so it was not too awkward to attend the ceremony and reception. I was actually looking forward to it. After all the pictures, e-mails and phone calls, it was about time to see everybody “live”.
We stayed with David and Kathy, Joe’s parents and from their house we could easily get to the wedding destination. I had a great time. It was such a pleasure to meet everybody again or for the first time. We laughed a lot, danced… even Joe was willing to get on the dance floor! The wedding itself was not really my style, but it was a good peek into Midwestern tradition. The bride and groom seemed to have a great time and that was the most important thing.
We also squeezed in 2 visits with Kathleen’s remaining relatives, which was a joy. 4 busy, but very pleasant days.
I cannot wait to meet them all again.
This was my first in Ohio in the summer. I have only been there for Thanksgiving and several Christmasses. We took advantage of the gorgeous weather and spent most of our time outdoors either walking, or on a terrass eating. The menus ranged from Tappa’s to Taco’s and we came back to Boston a few pounds heavier.
Posted by Femke at 01:47 PM | Comments (0)
June 29, 2006
Frans op Bezoek
Na Patricia en Sebastien, was Frans onze tweede niet-familie-loge uit Nederland. Op maandagmiddag kwam Frans aan met de bus uit New York. Ik kan makkelijk vanuit kantoor naar de bushalte lopen, dus we zijn tijdens mijn lunchpauze koffie gaan drinken en ik heb Frans daarna de stad ingestuurd, terwijl ik tot 5 uur achter de computer moest blijven zitten met een glimlach (zo leuk vond ik het dat hij langskwam).
Joe moest helaas de hele week in New York werken. Het enige fijne daaraan was dat we ongeremd Nederlands konden kletsen. Als eerste wilde ik natuurlijk alle roddels uit de Wandelmeent horen! Iedereen de hartelijke groeten terug. Tot laat hebben we elkaar over van alles en nog wat op de hoogte gebracht.
Tussendoor kwamen er geregeld mensen via de Amerikaanse marktplaats langs, om wat te kopen. Mijn handeltje loopt gesmeerd. Frans noemde mij de hele vakantie handelaar (sjageraar?). Ik ben helemaal verslaafd aan het verkopen van (Joe's) spullen. Alles wat ik tot nu toe op Internet heb gezet, is diezelfde week nog verkocht. Behalve een snelkookpan, die heeft mijn gemiddelde naar beneden gehaald.
Dinsdag is Frans met mij op de fiets naar het werk gereden. Na afloop hebben we de lange route via Cambridge (Harvard University) en een mooie oude begraafplaats (waar we bijna werden opgesloten) terug gefiets. In het begin ging dat wat wiebelig want we hadden ieder een grote marguerita achter de kiezen.
De volgende avond zijn na het werk met de auto gaan rondtouren rondom ons huis. De omgeving van Newton is echt magnifiek groen. Het heeft zo ontzettend veel geregend dat de bomen en tuinen echt uitpuilen van bladeren en bloemen. Het was een mooie rit.
Donderdagochtend vertrok Frans naar Montreal, waar wij hem later zouden vergezellen. Frans' vriendje, Evert-Jan, had hem namelijk verrast met een onverwachts bezoek. Terwijl zij vast de mooiste plekjes van Montreal voor ons ontdekten, vlogen Joe en ik naar Canton, Ohio voor de bruiloft van Joe's neef.
Net als toen Patricia en Sebastien er waren merkte ik hoezeer ik opfleurde van het bezoek uit Nederland. Het is zo fijn om mensen uit Nederland te laten zien, waar ik nu leef. Ook kennen ze me veel beter dan de mensen hier. Ik kan dan ook niet wachten tot de BOA's komen. We wonen dan hopelijk net in NY dus we kunnen met zijn allen de stad ontdekken.
Posted by Femke at 01:41 PM | Comments (0)
June 26, 2006
Mijn Moedertje is Jarig
Mijn Moedertje is JARIG Vandaag.
Van Harte Gefeliciteerd, lieve Faustine
Today is my mom’s birthday. Happy Birthday Faustine!
Posted by Femke at 04:50 PM | Comments (0)
May 08, 2006
Bennet's Sleep Over,
IMG_4088
The Gang + Baby
This weekend Joe and I had a very young house guest: little Bennett called to ask if he and his parents, Kate and Josh, could spend the weekend with us. Bennett is now 11 weeks old and was ready for his first road trip. Since Josh and Kate met in Boston, they were eager to show him the city where his mom and dad fell in love.
The whole family arrived on Saturday morning. After our first cuttles and praises for all the weight Bennett gained (only babies get praised for gaining weight), we headed down town. Kate was glowing behind the stroller on Newbury Street. It was a joy to watch her. Bennett developed a taste for Gucci, Armani and Prada.
After a long, tasty lunch, during which Bennett was admired by all the waitresses and waiters, we met up with Mike and Bryan at the Boston Common. Kate and I took a tour in the swanboats on the lake and afterwords Kate nursed Bennett and the rest played frisbee.
Bennett is a very easy going baby and smiles/flirst when you pay attention to him. Even in the bar/restaurant, where we went after playing frisbee, he did not seem to mind missing out on the martini's the grown ups drank. He only cried, when he was hungry or his diaper was dirty and those 2 were easy to fix. Kate and Josh are relaxed parents and take things as they come/go. They don't stress or complicate things and you notice immidiately that this has a very calming effect on Bennett. Great example!
Back at our house, Joe took out the grill again and surprised us with fish, meat and perfect grill marks. Bennett was put to sleep and we had a chance to catch up with Kate and Josh.
The next morning they left for brunch with a group of friends and Joe and I relaxed all day. We finally found a bike for me. YEAH, YIPPIE, YEAH. What a relief. I am going to test ride one more time tomorrow and then I will order it. After our bike search, we played frisbee again. Josh had given us a new frisbee the day before and we tried it out. A fun, relaxing weekend.
Posted by Femke at 07:06 PM | Comments (1)
May 02, 2006
Weer eens onder de mensen / Mingling
Het is een tijdje stilgeweest. Ik heb de afgelopen 3 weken namelijk veel trainingen georganiseerd en Joe zat door de weeks dit keer in New York. Onze weekenden stonden vol met "minder leuke dingen die gedaan moeten worden", zoals belastingen. Daarnaast is Joe vaak zo moe dat we weinig feestjes aflopen.
Na 3 weekenden een beetje tutten en veel administratief gedoe, hebben we dit weekend flink veel gegeten en een behoorlijk aantal flesse wijn geopend en leeggedronken. Vrijdagavond kwamen Leanne, Joe's zus uit New York, en Dania bij ons eten. Joe mocht grillen, zijn avond kon niet meer stuk. Met een brede grijns stond hij achter zijn bbq. Om 1:00 's nachts vertrok de visite.
Zaterdagochtend ben ik meteen achter de computer gekropen, om foto's en video's van onze koninklijke familie in Almere te zoeken. Maxima had een mooi hoedje op! Vervolgens zijn we weer zonder succes naar een fiets op zoek gegaan en heb ik wat getuinierd. Bij de Amerikaanse Gamma hebben we een aantal plantjes gekocht en ik heb vervolgens bij de buren tuingereedschap (1 schop) geleend. Tijdens het wroeten kwam er heel wat vuilnis naar boven, waaronder: glas, chipszakjes en zelfs een blikje. Het is echt rotzooi grond voor ons huis. Ik heb de 83 jarige huisbazin duidelijk laten zien waar de plantjes staan. Vorig jaar heeft zij namelijk onze Chinese buurman, die geen Engels spreekt, een grasmaaier in de handen geduwd. Alle tulpen en narcissen werden destijds enthousiast met de grond gelijk gemaakt. Deze keer wil ik voorkomen dat mijn grondkruipers die ik net heb gekocht voor $5 per stuk, niet worden vernield. Die avond vierde Anne haar verjaardag. Zoals gewoonlijk stond er een heel kaasplateau op ons te wachten. Het was erg gezellig en we hebben een leuk stel ontmoet. Zij bleek uit een dorpje naast Canton te komen, waar Joe is opgegroeid. Haar vader is goed bevriend met Joe's tante. Wat is de wereld toch klein.
In Boston werd koninginnedag gewoon op zondag en niet op zaterdag gevierd. Via de Nederlandse club die mijn neef Sander vanuit New York heeft opgezet (NLBorrels) was ik uitgenodigd voor de koninginnedag-borrel die door de Nederlandse consul werd georganiseerd. Samen met alle andere Nederlanders in Massachusetts werd in een museum een Oranjebittertje gedronken op de Koningin. Ik zag er een beetje tegenop, omdat ik mij nooit echt prettig voel tussen al die expat types. Gelukkig kwamen Jen en Scott diezelfde middag langs en dat was een perfect excuus om niet naar de Nederlandse club te hoeven. Na wat witte wijn, in de zon op onze veranda, heeft Joe de bbq weer aangestoken. Dit keer stond er een dik stuk tonijn op het menu. Om 12 uur lagen we op bed en maandag zat ik met kleine oogjes op mijn werk.
Wat hebben we toch leuke vrienden hier!
It has been a bit quiet on my blog lately. I had to organize a lot of trainings the past 3 weeks and Joe spent most of his weeks with a client in New York City. Our weekends were full of “things that are not amusing, but need to be done”, such as taxes, spring cleaning, etc. Furthermore Joe is often too tired to party, after his long weeks away from home.
After 3 weekends of laying low and finishing our administration it was time to see some friends again. This weekend we laughed a lot, ate a lot of food and drank too many bottles of wine. Friday evening Leanne, Joe's sister who lives in New York, and Dania came over for a great dinner. Joe got to grill, which always puts a big smile on his face. The house was empty around 1 am which was a good sign.
Saturday morning I sat down behind my computer to look for pictures of our Royal Family. The Netherlands celebrated Queen’s Day which is a big, festive day during which every city has a flee market, performances by pop stars, and parties on the streets. The dress-code is orange, our national color. Every year, the entire Royal Family visits a different Dutch city. Part of the fun is to see what they are wearing and how they behave among the “pleps” (The People). Maxima, our crown-prince’s wife, looked great! After giving in to my royal fetish, we tried to find a suitable bike for me again (no luck). The rest of the day I spent gardening. I bought a number of plans and borrowed some garden tools (1 spade) from the neighbors. I LOVED IT. Even though we only have 2 tiny pieces of grass in front of our house, opening the cow manure was a great moment for me. During the digging I came across a lot of garbage: glass, candy wrappers, cans. I made sure our 83 year old landlady knows where the plants are. Last year she asked our Chinese neighbor, who does not speak a word of English, to mow the grass. Within 10 minutes he managed to destroy all the tulips and other flowers. This year, I would like to prevent that, because I already spent too much money on a garden that isn’t my own.
That Saturday evening we celebrated Anne’s birthday. As always there was a large cheese plate waiting for us at Paul and Anne’s house. It was a great grill party. We even met a fun, new couple. The girl’s hometown happens to be the town where Joe’s aunt and uncle (Chris and Blair) live. Joe’s aunt taught at the same school as her dad did, and they were friends. Joe also worked with somebody this girl went to school with here in Boston. What a small world!!!! It was great to meet new people, hopefully we will see them again.
In Boston, we celebrated Queen’s Day on Sunday not on Saturday. The Netherlands moved it up 1 day, so people could party more and longer. Via the Dutch social club that my cousin Sander runs from NY, I was invited to attend the Consul’s Cocktail Party that he threw in the Name of our Queen. I was a bit nervous to attend, because I don’t feel very at ease among the Dutch expat crowd. Fortunately Jen and Scott came to the rescue by coming over for dinner. A perfect excuse for not having to face 100 Dutch expats. Joe grilled a big, fat piece of tuna, which was delicious. At 11 pm Jen and Scott left. We laughed a lot and had a great time. A weekend full of social life and even though I am tired right now (lack of sleep) it gave me a lot of energy.
We have some really great friends here!
Posted by Femke at 06:19 PM | Comments (1)
April 03, 2006
Happy Birthday, Kathleen!
De moeder van Joe, Kathleen, is vandaag jarig. Helaas wonen we te ver weg om op verjaardagsvisite te gaan, maar via de website wens ik haar een hele fijne dag toe.
Today is Kathleen's, Joe's mom, birthday. Unfortunately they live too far away for us to drop by and congratulate her in person, but via my blog I would like to congratulate her.
Lang zal ze leven, Lang zal ze leven, Lang zal ze leven in de Gloria, in de Gloria, in de Glo----Ri----A.
Kathleen is studying Dutch, so this will be a good addition to her vocabulary.
Posted by Femke at 09:49 PM | Comments (0)
Stand-In Bruidsvrouwtje
Ik heb al eerder over Jen's trouwjurk/bruiloft geschreven. Deze week waren de bruidsmeisjes aan de beurt.
In Amerika hebben de bruid en bruidegom naast de getuigen ook meerdere bruidsmeisjes en bruidsjonkers. Dit zijn vaak zusjes/broers of vriendinnen/vrienden. Dus niet de kleine neefjes en nichtjes van 3-7 jaar zoals je in Nederland vaak ziet. Als bruidsmeisje ben je de pineut, althans vind ik. Je wordt over het algemeen in een zuurstokroze, lange strapless kokerjurk gehesen waar je ook nog eens zelf een paar honderd dollar voor moet betalen. Daarnaast wordt van je verwacht dat je het vrijgezellenfeestje en de shower (meer, meer, nog meer cadeaus) regelt en sponsort. Het is een duur grapje, zeker als je de jurk daarna nooit meer aandoed, omdat hij foeilelijk is. Ik heb mezelf in de beste positie gewurmd die er maar is. Jen heeft mij namelijk gevraagd om ook mee te helpen bij het uitkiezen van de jurken voor haar bruidsmeisjes. Ik heb wel 30 jurken mogen passen, terwijl zij foto's maakte om vervolgens naar de bruidsmeisjes toe te mailen. SUPER!!!
Jennifer heeft te veel lelijke jurken aangehad, van gemiddeld $200. Ze heeft er zelfs 1 moeten kopen waarbij de bruiloft op het laatste moment werd afgelast. Ze wil haar bruidsmeisjes dit graag besparen. Daarom mogen haar 5 vriendinnen uit een aantal jurken kiezen. Zo kan iedereen een jurk dragen die bij haar figuur past. Ook de kleuren zijn wat ingetogener dan de vele pastels, roze, rood, etc. Het wordt waarschijnlijk groen en bruin. We hebben bij het uitkiezen gelet op een stijl die je nog een keer kunt dragen naar een ander feestje. Hopelijk is ons dat gelukt. Ik mag geen foto's van de door Jen gekozen jurkjes laten zien, want anders is het geen verrassing meer. Daarom maar een paar foto's van de jurken die het niet zijn geworden. De bruidsmeisje zijn van verschillen borst en heup formaat en we hebben erg gelachen door een aantal jurken met wat siliconen-kipfiletjes op te vullen.
De roze jurk woog een ton en was erg warm. Hij ziet er grappig uit, maar was niet te dragen. De blauwe jurk was mijn favoriet, maar wel erg veel jurk en niet echt iets om zomers naar je werk te dragen. Ik was er meteen helemaal verliefd of. De liefde hield op toen ik het prijskaartje zag: $335 voor deze Jacky O jurk. Op de foto is hij 10 maten te groot en is hij met grote, oranje klemmen van de Gamma van achter bijelkaar gebonden. Ondanks de metalen klemmen achter op mijn rug, voelde ik mij echt een dame. De neklijn was zo apart. BOA's: dat wordt jullie bruidsmeisjes-jurk als Joe en ik nog een keer echt gaan trouwen.
Posted by Femke at 02:17 PM | Comments (3)
March 08, 2006
Opa op Internet
Opa Zoelmond leert internetten! Hij heeft sindskort een computer met ADSL en nog belangrijker een eigen e-mail adres.
Welkom op het Wereldwijde Web opa.
Vanaf nu kunt u mijn internet dagboek lezen om op de hoogte te blijven van mijn avonturen in Amerika.
Veel succes en plezier met het leren typen, e-mailen en surfen op internet.
Groetjes uit Boston
Liefs Fem
My grandfather is learning to use a computer and more importantly the internet. He recently got a computer and his own e-mail address.
Welcome to the World Wide Web, grandfather.
Now you can read my internet diary and keep track of my adventures in America!
Good luck and have fun learning how to type, e-mail and surf the net.
Greetings from America,
Love
Femke
Posted by Femke at 02:48 PM | Comments (0)
February 28, 2006
Bennett Maxwell
We konden niet langer wachten, we wilden de kersverse Bennett zo snel mogelijk zien. Gelukkig hadden Josh en Kate nog geen visite voor zondag en konden we de 1 week oude baby de hele dag bewonderen.
Moeder en Kind waren deze eerste week nog niet de deur uitgeweest en wilde graag met ons ergens naar toe. Omdat het vreselijk koud was, bleef het bij een korte wandeling en een lange lunch in een restaurantje. Bennett sliep in de zeer sportieve kinderwagen. Josh is bijna net zo enthousiast over dit supermoderne aparaat als over Bennett zelf.
Eenmaal thuis van de wandeling en de lunch, kon het knuffelen beginnen. Wat een klein manneke! Er zit nog niet veel vet aan, omdat hij net terug op zijn geboortegewicht is. Geen mollige knuffelbaby en hij worstelt heel wat af in je armen met zijn pezige armpjes en beentjes. Ik ben blij dat we hem zsm hebben gezien, want zo klein blijft hij vast niet lang.
Kate en Josh zagen er moe maar gelukkig uit. Het heeft wel een impact zo'n hummel die je de hele nacht wakker houdt. Hun hele leven staat al een week helemaal op zijn kop! Gelukkig krijgen ze veel hulp van familie en vrienden.
Nog even niets voor mij hoor!
We simply could not wait any longer and wanted to see the brand new Bennett. Fortunately Kate and Josh had no plans for this past Sunday, and we were welcome to come over and admire their 1 week old son for as long as we wanted.
Mother and Child had not had a chance to leave the house and Josh could not wait to try out their new sportive stroller. And so we met for lunch in a restaurant close to their house in West Hartford, CT. Bennett did not move a finger and slept like a rose, which gave us a chance to catch up. Back at their house, it was cuttle time. What a little worm he still is. 1 week old, means that he is just back at his birth weight and isn't the nice fat teddybear-baby that you imagine. I am glad we saw him at this young age, because it was unique to hold such a small, slender and strong baby. Despite his brand-new look and feel, he kicked around like a pro. Based on the amounts of milk he already drinks, I bet he won't stay this small much longer.
Josh and Kate looked tired but happy. Little Bennet impacted their lives a great deal with much happiness, but also sleepless night. It is an overwhelming adjustment that must be hard to plan or imagine beforehand. Luckely they receive plenty of help family and friends. I cannot wait to visit again.
Posted by Femke at 04:51 PM | Comments (2)
February 27, 2006
Jarige Job
Job was jarig dit weekend. HIEP HIEP HOERA.
Vanwege een mini sneeuwstorm hebben we al een paar dagen geen internet. Ook de telefoon heeft al enige tijd kuren: alle Nederlandse nummers komen in China terecht. Dus feliciteer ik Job via de website. Klik op de link voor de kleurrijke versie. Download file
Hopelijk heb je een fijne dag gehad Job!!!
Posted by Femke at 02:00 PM | Comments (1)
February 16, 2006
Baby Gardner
Yippie, Josh and Kate have a son. Congratulations, I am very happy for you. Here is the announcement:
It’s a Boy!!
We are thrilled to announce that our son
Bennett Maxwell
was born yesterday, February 16th at 4:16AM weighing in at 7 pounds, 14 ounces.
Thank you for all your kindness and for sharing in our joy.
We look forward to introducing you all to the newest member of our family!!
With love,
Kate & Josh
Posted by Femke at 05:49 PM | Comments (0)
February 12, 2006
Wedding Bells....
Al 2 vrijdagen achter elkaar hoor ik "wedding bells". Niet voormijzelf maar voor Jen & Scott. Jen is een oud huisgenootje van Joe (studentenhuis) en zij gaat in September in een boomgaard trouwen met Scott. Omdat haar beste vriendinnen ver weg wonen en haar moeder spijtig genoeg is overleden, heeft Jen mij gevraagd om een bruidsjurk uit te zoeken. Een hele eer en verantwoordelijkheid die ik enthousiast heb geaccepteerd.
De meeste Amerikaanse dames dromen hier al van jongs af aan van hun bruiloft. Vaak is een hele trouwerij al gepland, voordat ze een bruidegom hebben. Blijkbaar kunnen de twee van elkaar losgekoppeld worden. Zo kwamen we in een winkel een meisje tegen dat ons vriendelijk hielp en erg enthousiast over haar eigen trouwjurk en de jurken van haar bruidsmeisjes vertelde. Mevrouw in kwestie was echter nog niet getrouwd en had het zelfs een paar dagen daarvoor uitgemaakt met haar vriendje. Het een hoeft het andere niet uit te sluiten, blijkt.
Jen en ik zijn begonnen met haar smaak te bepalen en dat ging heel makkelijk. Al bladerend door tijdschriften riepen we "Oh" en "Ah" of "Boe" en "Bah" bij dezelfde jurken. Dat liep gesmeerd. Vol goede moed hebben we toen onze eerste afspraak gepland. In de winkels bleek het niet zo makkelijk te zijn om die jurken met een 'edge' en 'moderne invloeden' die we in de tijdschriften hadden gezien, te vinden. Wat wel heel makkelijk bleek, was de meest groteske, zware, romantische, sissi jurken te passen. De eerste dag was vooral veel uitproberen, wat staat en wat vooral niet. Frappant hoe je je daarin kunt vergissen. Iets wat op de hanger niets lijkt, stond geweldig en vic versa. Om veel stijlen uit te proberen zijn we ook naar enkele zogenaamde "outlet" winkels geweest. Hier worden design jurken voor fikse kortingen aangeboden. Ze zijn er niet in jouw maten, vaak zelfs 5 maten te groot, vies en vooral ook lelijk (zie foto's). Daarnaast sta je naast 6 andere meiden te passen, wat niet echt romantisch is. We konden helaas alleen in de outlet foto's maken, vandaar dat het lelijke jurken zijn geworden die Jen op de foto's past. De echte bruidswinkels willen niet dat je de jurk fotografeert, voordat je hem hebt gekocht (weer wat geleerd).
De eerste dag was heel indrukwekkend maar niet emotioneel en nog belangrijker we hadden maar 1 jurk gezien waar we warm van werden. Wat een industrie. Veel meisje wurgen zich in heel wat oerlelijke jurken. Je kunt duidelijk merken dat ze de jurk uitkiezen die bij hun fantasie past toen ze 12 waren (en iets slanker). De Sissi jurken met veel tuhle waren niet aan te slepen. We hebben er de hele avond met de mannen over gepraat. Wat wel heel duidelijk werd die dag, was dat Jen en ik een dure en hele goede smaak hebben. We wisten overal meteen de duurste designer jurken tussenuit te halen. Scott heeft mij die avond dan ook opgebeld en mij vriendelijk verzocht de zoektocht financieel iets beter te begeleiden. Joe heeft vervolgens Scott opgebeld en aangegeven dat als zijn verloofde bij mij de bruidsjurkkoorts aanwakkert hij voor de helft van de kosten moet opdraaien. Zowel Jen en ik waren dus gewaarschuwd.
De waarschuwingen hebben we de week erop gewoon genegeerd. We hebben het zelfs luxer en intiemer aangepakt door alleen maar naar winkels op afspraak te gaan. Je krijgt dan je eigen pasruimte en passen maar. Uiteindelijk vonden we 2 jurken waar we alletwee geheel onverwachts van volschoten. Dat waren echt DE jurken. Nu alleen nog kiezen... De een super boomgaard romantisch de ander heel design en funky. Het leuke was dat we er inmiddels behoorlijk nuchter tegen aankeken en totaal niet hadden verwacht te simpen bij twee kleedjes van een paar duizend dollar. Want wil je een mooie jurk dan kost het ook wat. Waarschijnlijk gaan we nog een keer naar de laatste winkel om de twee jurken nogmaals aan te zien. Dan neem ik wel wat zakdoekjes mee.
Een bijzondere ervaring en ik vind het echt een eer dat ik erbij heb mogen helpen. We hebben veel gelachen (Jen zegt inmiddels nee ipv "no" en ja ipv "yes"), elkaar beter leren kennen en een mooie ervaring achter de rug. Ik kan niet wachten tot Scott de jurk, die het uiteindelijk wordt, ziet (als de rekening maar wat later komt, want hij zal mij rauw lusten).
The past two Fridays, I have been hearing "wedding bells". Not my own, but those of Jen & Scott. They are getting married this September in an orchard close to Rochester, NY. Jen asked me to help her shop for wedding dresses, because her best friends live too far away. A huge honor and responsibility that I accepted enthusiastically. It was a great experience!
What I noticed is that most American ladies start dreaming of this day at an early age (let’s say 6 to pick an average). It is not uncommon to start planning your wedding day before their is a groom to stand next to the bride. Apparently the two have nothing to do with each other. This we noticed when visiting one bridal store. The friendly girl who helped Jen, told us all about her own wedding dress and those of her bridesmaids. This puzzled us, because a) she was not married yet and b) she had just told us that she broke up with her boyfriend. One (planning a wedding) CAN go without the other (the groom).
Jen and I began by looking at pictures that she found in magazines. This way I could get an impression of what she was looking for. We had the same "Oh" and "Ah" or "Boo" and "Bah" reactions with the same dresses. This gave us enough courage to plan our first appointment. It turned out to be difficult to find the dresses that we picked from the magazines in the actual stores. What was quite easy, was to try on the most grotesque, heavy, romantic, princess dresses. The first day Jen tried as many styles, colors and designers as possible to get a feeling of what looked good and what did not. It is striking how dresses can look great on the hanger and don’t compliment you at all when you wear them, and vice versa. We also went to several outlet stores, which were the only stores that allowed us to take pictures. These outlet stores offer you the least emotional or romantic experience, as you are trying on dirty dresses, 10 sizes too big, next to 6 other girls who have no taste. That we did figure out: we have great taste but often not enough money to pay for it. In every store we managed to pick out the best designed dresses that were also the most expensive one.
The first day was quite impressive not so much because of the dresses, but more because this was our first hit of weddingdress industry and mania. We certainly did not need the tissues that all stores provided. What an industry. Many girls strangled themselves in ugly dresses or paid a lot of money for a plain strapless dress (also known as: a sheet around your torso). I noticed that they often picked the dress that matched their 12-years old fantasy (and waist size) or what they thought their current personality was like: simple=boring strapless dress. Jen and I were pretty drained that evening and very impressed/shocked with the Wedding Industry. Scott called me and suggested I would guide the dress-search from a better financial perspective. Joe then told Scott that if his fiancée gave me the dress-fever, he would have to pay for half of it. Jen and I were warned..
We did not listen to the 'suggestions' and a week later we skipped the outlet stores and went straight for the real thing. We had a great time in our private fitting rooms (with white carpet). In the last store, we found out why there are tissues in every dressing room. We instantly started to cry when Jen tried on THE dress and even cried harder when we saw THE price tag. There were some other fantastic dresses in this store, that were very suitable as well, but they did not make us this warm inside. Funny that Jen also ended up with the first dresses she tried on in this last store.
Now it is all up to Jen to make the choice. I am very curious which one she will pick. Her friends are going to help her decide as well, so she does not have to lean on my advice alone (and I don't have to feel very responsible). I would love to show you all a picture of my favorite dress, but there is a chance that Scott reads this blog and he is the last one who should know what the potential dress-to-be looks like.
This was a great (sometimes scary) experience. I am very honored and flattered that I got to help Jen. We certainly laughed and learned a lot, we also have gotten to know each other better and it is a fond memory to look back upon. I cannot wait to see Scott’s face when he sees the dress in September. I can however wait to see his face when he is presented with the check, because I certainly did not help price-wise.
Posted by Femke at 03:30 AM | Comments (0)
January 17, 2006
Dutch Dairy Queen
Dutch Dairy Queen,
Eindelijk was het dan zover, voor het eerst terug naar Nederlands! Ik was ontzettend zenuwachtig. Deels om iedereen weer te zien, maar vooral was ik bang dat ik niet meer terug zou willen naar Amerika. Ik voelde me net een beroemdheid die op tournee was: van hot naar her om iedereen maar voor een paar uurtjes te zien. Tussendoor ook nog even een hele nieuwe (hippe) garderobe gekocht, want dat is in Boston niet te vinden of niet te betalen. De twee weken vlogen om en ik had er nog graag een paar weekjes aan vastgeplakt.
Een paar hoogtepunten: met de BOAs pannenkoeken eten en naar het wereldkerstcircus; Job's afscheidsfeestje voor de Wandelmeent (en voor mij een reunie met alle bewoners); Kees' verjaardag in Maassluis, winkelen met Faustine, het huis van Geert bewonderd, eten als vanouds met Sabiene, Janine en Job (+ Loes als verrassingsbezoek), nichtenreunie in Nijmegen met Lonneke en Christel, en als laatste een dagje met Meike naar de sauna. Ik had geen betere afsluiting kunnen wensen. Ik ging rozig het vliegtuig in na het ijsritueel in de loyle.
Hoewel het heel leuk was om Joe weer te zien, de foto's aan hem te tonen en de kleren te showen (hij had mij nog nooit in zo'n strakke spijkerbroek gezien), vond ik het ook moeilijk om afscheid te nemen van iedereen. Het was zo fijn om mensen te zien die mij langer dan 1 jaar, en dus veel beter, kennen. Eenmaal in Nederland merkte ik pas hoeveel ik familie en vrienden heb gemist en het heeft ook echt een week geduurd voor ik weer tevreden was bij Joe. Hoe leuk we het ook samen hebben, het is onmogelijk voor hem om iedereen in Nederland te vervangen. Hopelijk eindigen we ooit dichterbij of in Nederland.
Tot dan moet ik het doen met de 10 kilo kaas die ik heb meegenomen, de dropjes en ontbijtkoek.
IEDEREEN HEEL ERG BEDANKT VOOR DE GEWELDIGE HERINNERING.
Dutch Dairy Queen,
Finally the moment had arrived and I went back to The Netherlands for the first time since I left 1 year ago. I was dreadfully nervous. Partly to see everybody again after such a long time, but especially because I was fearful that I no longer wanted to go back to the States afterwards. I felt like a star touring through the country, meeting as many people as possible and only staying for just a few hours after I arrived. In between the many reunions, I also managed to buy a whole new (hip) wardrobe. Something I cannot get done in Boston because the word hip and fashionable does not exist there and if it does, I cannot afford it. The thing that struck me most was how well my friends dressed and what poor attempts Bostonian make. The 2 weeks were over before I knew it and I could have easily stayed another month or so.
A few high lights of my trip: Pancakes with the BOAS and a visit to the World Christmas Circus; Jobs good-bye party in the commune (and for me a reunion with all my old neighbors); Kees’ birthday in Maassluis, shopping with Faustine, dinner with Sabine, Janine and Job (just like old times + Loes as a surprise guest), A reunion with my female cousins in Nijmegen: Lonneke and Christel, and finally a day at the sauna with Meike. I could not have wished for a better ending, because I entered the plane all rosy and rested thanks to the ice ritual in the Swedish Loyle.
Although it was great to see Joe again, to show him the photographs and my new clothes (he had never seen me in such tight jeans before), it was also hard to leave friends and family behind. It was like a warm blanket, to be surrounded by people who have known more than 1 year. Once in the Netherlands, I noticed how much I had missed myself as well, since I am a different Femke when surrounded by so much family and friends that go way back. Too bad I cannot easily combine my life with Joe and my Dutch life. Just the fact that they are separated by 2 different languages make that hard. I love Joe dearly, but he cannot possibly replace everybody I left behind in The Netherlands. Hopefully we will end up closer to my home eventually.
Until then I appreciate the 12 pounds of cheese that I took with me, along with the liquorish and the Dutch ontbijtkoek.
THANKS EVERYBODY FOR A GREAT AND INSPIRING REUNION!
Posted by Femke at 02:24 PM | Comments (1)
January 02, 2006
Xmas: 3 Lamantia's & 1 Vernooij
We hebben Kerst 2005 bij Joe's ouders in Canton, Ohio doorgebracht. Een klein plaatsje waar niets valt te beleven en veel gerust en gelezen wordt, om de tijd door te brengen. We hebben van donderdag t/m maandag bij David en Kathleen gelogeerd. Het was heel gezellig en net als de afgelopen jaren zijn we enorm verwend. We hebben iedere dag veel en gevarieerd gegeten en konden zelfs in the middle of no-where een sportschool vinden om even hard te lopen.
Na alle gasten tijdens Thanksgiving en het reisje met Kerst, kijken Joe en ik naar een rustig Nieuw Jaar uit, want ik vertrek al op 2 januari naar Nederland.
De zenuwen slaan nu wel toe.
We celebrated Christmas with Joe's parents, David and Kathleen, in Canton, Ohio. Thursday through Monday we relaxed, ate a lot and did some last minute Christmas shopping. We had a great time! Especially when it was time to open the gifts. Joe and I even found a gym to run off the extra pounds we gained after all those delicious meals.
After a busy Thanksgiving and Christmas, Joe and I are looking forward to a quiet New Years eve celebration. Some quality time together before I head to The Netherlands on January 2nd. I am getting more and more nervous and excited about my trip.
IMG_3625
05-12-25-Christmas 017
IMG_3624
IMG_3570
05-12-25-Christmas 036
Posted by Femke at 02:02 AM | Comments (0)
December 15, 2005
A Year Closer to Ruling the World
32 jaar,
Vandaag is mijn lief 32 jaar geworden. Ouder en (helaas voor mij) nog wijzer, waardoor de kans dat ik hem ooit inhaal (qua leeftijd en intelligentie) wel heel klein wordt.
Geheel volgens de Vernooij traditie heb ik hem vanmorgen wakker gezongen en kreeg hij een ontbijtje op bed. Dit is de eerste keer dat we samen een van onze verjaardagen vieren (Joe was er niet op mijn verjaardag in September).
Als cadeautje heb ik Joe een abonnement op een mannentijdschrift gegeven en vanavond gaan we naar een chocolade-proeverij. Dat is typisch zo'n cadeautje dat ik zelf graag had willen krijgen en nu geef ik het aan Joe zodat ik mee kan snoepen.
Van Harte Gefeliciteerd Joe!
32 years old,
Today joe became 32 years old. Older and (unfortunately for me) also wiser. With this birthday he made my chances to beat him (in age or intelligence) even slimmer.
According to the Vernooij tradition I woke him up with a birthday song and breakfast in bed. This is the first birthday we ever celebrated together.
As a present he received a magazine subscription to Men's Health and tonight I am taking him to a chocolate-tasting class downtown Boston.
Happy Birthday love!
Posted by Femke at 02:43 PM | Comments (0)
December 13, 2005
Meikever, 27 jaar! / Mayfly 27 years!
Hiep Hiep Hoera,
Meike, mijn kleine zusje, werd vandaag 27 jaar!!
Van harte gefeliciteerd Meik,
Je cadeautje zit alvast in mijn koffer voor wanneer ik kom in januari.
Liefs Fem
Hoorah Hoorah,
Meike, my little sister, turned 27 today!
Congratulations Meik,
I already put your present in my suitcase to take with me in January.
Much love
Fem
Posted by Femke at 03:21 AM | Comments (3)
October 01, 2005
B.O.A. Patricia
Eindelijk was het dan zover: B.O.A. Patricia en vriend Sebastien kwamen logeren. Na 2,5 week in zonnig California, hebben ze nog van een paar dagen zon en 1 dag stromende regen in Boston kunnen genieten voordat ze weer terug naar Nederland moesten. Ik keek er al weken naar uit en het was precies wat ik had gehoopt! Als eerste werd ik goed verwend met allerlei kadootjes uit Nederland om de koude winter door te komen.
Het was zo raar om ineens weer 'gewoon' bij te kunnen kletsen, samen te eten, Nederlands te praten. Eindelijk kon ik aan een vriendin van "voor mijn Amerikaanse avontuur", mijn nieuwe schoenen MET hakken laten zien, de kleren die ik heb gekocht, etc. Toen Patricia en Sebastien hier waren, merkte ik pas goed hoe erg ik dat heb gemist (iemand die mij langer kent dan 9 maanden). Ik probeer heimwee gevoelens zoveel mogelijk de kop in te drukken, omdat ik niet weer of en wanneer ik weer terug in Nederland ben en ik niet continue dingen wil missen. Het was een super bezoek, dat mij veel heeft goedgedaan! Ze waren zo positief over het apartement en Boston, dat ik de leuke dingen meer ben in gaan zien.
Ik heb 2 dagen vrijgenomen van mijn werk en we hebben leuke dingen gedaan in en rondom Boston, maar vooral gekletst, gelachen en gegeten. We hebben Joe helaas niet veel gezien, want hij zat deels in Vermont en maakte deels lange dagen op het kantoor in Cambridge. Jammer dat ze zo snel weer weg moesten, want ik had nog meer willen laten zien en doen. Dit was een voorproefje en ik hoop dat ze nog een keer (samen met de andere B.O.A's?) op bezoek komen om alle andere dingen te zien.
Dankzij Sebas, weet ik nu ook alle Dunkin' Donuts in de omgeving te vinden. Bij elk ijsje dat Joe en ik nu eten roepen we beiden "No Banana" terwijl we met 1 voet op de grond stampen. En ik zie nu overal Mr Squirrel's rondlopen.
Het waren echt 2 logeerweken voor onze vakantie. De week voor Patricia en Sebastien aankwamen logeerde Dania bij ons. Net uit Nederland naar Boston verhuisd en een leeg apartement is ongezellig en onpraktisch, dus bleef ze een paar dagen bij ons. Tijdens het weekend dat volgde sliepen Josh en Kate op het luchtbed. Een huis vol met visite! Vrijdagochtend vertrokken Patricia en Sebastien weer en gelukkig zaten Joe en ik niet in een leeg huis na te simpen, want onze vakantie begon die avond toen we naar Portugal vlogen.....
Finally the moment had come: B. O. A. Patricia and boyfriend Sebastien came to visit me (and Joe). After 2.5 week in sunny California, they experienced another few days of sun and 1 day of pouring rain in Boston before returning to The Netherlands. I had been looking forward to their arrival for weeks and it was precisely what I had hoped for! After their arrival, I was spoiled with all sorts of gifts from the Netherlands to survive the upcoming cold winter.
It was great to chat as nothing had ever changed, eat together, talk in Dutch, etc. Finally a friend who knew me from before my American Adventure to show my new clothes, high heeled (!!) shoes, apartment, etc. When Patricia and Sebastien were here, I noticed how much I missed my Dutch life and friends (finally someone who knows me longer than 9 months). I am pushing homesickness away to prevent missing something I might never get back again (life in The Netherlands). It was a super visit, that did me a lot of good! They were so positive about the apartment and Boston, that I am enjoying these things again.
I took 2 days off from work and we have done a lot in and around Boston, but especially talked, laughed and ate a lot. We did not get to spend a lot of time with Joe, unfortunately, because he was either in Vermont or making long days at the office in Cambridge. I wish I could have shown them much more, but they will have to come back for that (together with the other B.O.A's?).
Thanks to Sebas, I now know how to spot a Dunkin Donuts from a mile away. With each ice cream that Joe and I eat, we both shout "No Banana". And, I see Mr. Squirrel's everywhere I go.
The past 2 weeks we played B&B. The week before Patricia and Sebastien arrived, Dania stayed with us. She just moved from the Netherlands (back) to Boston (yippee for me!!!). During the weekend that followed, Josh and Kate spent a night on our air mattress as well. A house ful with visitors, which is great. Finally I am no longer living in student room and can be hostess. Friday morning Patricia and Sebastien left again and fortunately, Joe and I did not have to stay behind in an empty house, for our vacation to Portugal began that evening....
Posted by Femke at 06:23 PM | Comments (0)
September 09, 2005
First BOA to arrive - Eerste BOA komt op bezoek
Vandaag is BOA Patricia met vriend Sebastiaan richting Amerika vertrokken. Ze reizen eerst 2 weken rond in het Westen en gaan onder andere langs bij de Grand Canyon. Gelukkig kan ik na die twee weken Westkust, de digitale foto's in ons eigen huis met hun verhalen erbij bekijken..... Ze komen namelijk ook bij Joe en mij in Boston langs!! Ik verheug mij al weken op hun komst. Kan niet wachten om ons apartement te laten zien, het gemeentehuis waar we zijn 'getrouwd', de bakker waar ik mijn brood haal, alle touristische attrakties, de verschillende restaurantjes die Joe en ik hebben ontdekt, etc. Ze zijn de eerste vrienden die ons op komen zoeken: spannend en gezellig. Het luchtbed is al van zolder gehaald en het apartement krijgt een flinke schoonmaakbeurt. Nu maar hopen dat Joe niet weer voor zijn werk naar Vermont moet voor die hele week.
Today 1 of the BOA's (Babes of Amsterdam), Patricia, and her boyfriend Sebastiaan left the Netherlands to explore the West Coast of the US for 2 weeks. They will explore SF, Yosemite and even stop by the Grand Canyon. The third week, they will come to Boston and visit Joe and me in Boston!! For weeks I have been anticipating their arrival. I cannot wait to show them our apartment, the bakery where I get my bread, city hall where we got 'married', the fun restaurants and touristic sights. They are the first friends from the Netherlands to visit me: Exciting and "Gezellig" (something you cannot translate in English). The air mattrass came down from the attick and the house will be thoroughly cleaned. I just hope that Joe does not have to be in Vermont all week for work.
Posted by Femke at 02:06 PM | Comments (0)
August 22, 2005
The Red Fez
Na de gezellige avond met Dico en Mirella in Casablanca (Cambridge) heb ik de smaak te pakken en wil ik vaker gaan 'stappen'. Ja, ja het wordt nog wat met mij. Ik heb voor de tweede keer mijn hakken aangedaan. B.O.A. Patricia en haar vriend Sebastiaan komen over een paar weken op bezoek en zij zal bevestigen dat mijn kleding- en schoenencollectie nog nooit zo uitgebreid en uitdagend zijn geweest.
Voor die vrijdagavond had ik Anne uitgenodigd om cocktails te drinken en wat hapjes te eten in 'The Red Fez'. Paul kon helaas niet mee, want hij zat die week in Engeland voor zijn werk. Joe kwam 's avonds laat thuis uit Vermont en kon ook wel een verzetje gebruiken.
Iedere 3e donderdag van de maand ga ik met een aantal (Amerikaanse) meiden cocktails drinken. Een soort BOAs, maar dan de 'Cocktail Club'. Iedere maand kiest een van de meiden een locatie. Zo leer ik Boston van een andere kant kennen en ben ik dus ook The Red Fez tegengekomen.
Vanwege de vakantietijd was het heel rustig. The Red Fez is een mooi restaurant met schitterende tapijten aan de muur en marokkaanse lampen aan het plafond. We hadden de hele eetzaal voor onszelf die avond, wat wel wat ongezellig was. Na een aantal martinis merkten we daar echter niets meer van.
Anne en Joe zijn een dodelijke combinatie. Beiden zijn geobsedeerd door lekker eten en drinken en de rekening was dan ook veel hoger dan mijn Nederlands zuinigheid kon behappen. Maar we hebben ervan genoten.
After a great night out with Dico en Mirella at Casablanca in Cambridge, I felt the need to 'go out' more often. And so for the second week in a row I dressed up and invited Anne and Joe for a night of cocktails and dinner at The Red Fez in Boston. Unfortunately Paul could not join, because he spent the week in London for work.
I am part of a women's Cocktail Club that meets every 3rd Thursday of each month. We all take turns in picking a location, which is a great way to get to know new places in Boston. This is also how I got to know about The Red Fez. The restaurant is gorgeous with carpets on the wall and colorful Morrocan lights. Unfortunately that night the restaurant was practically empty. But after a few cocktails we did not seem to notice that anymore.
Anne and Joe are a lethal combination: both are obsessed with good food and wine and so what started out as a few drinks and some snacks turned into a real feast.
Posted by Femke at 05:03 PM | Comments (0)
August 15, 2005
More food and friends
Omdat Joe de afgelopen en komende maanden zijn werkweken in Vermont heeft doorgebracht/doorbrengt (3,5 uur rijden van Boston) hebben we niet veel sociale contacten onderhouden. Afgelopen weekend was dan ook een echte inhaalslag. Het begon vrijdagavond in Cafe Casablanca http://www.casablanca-restaurant.com/menu_bar.html met Mirella en Dico. Voor het eerst in maanden waren Joe en ik samen na 10 uur op pad en het was heel gezellig. Heerlijke cocktails en de hapjes waren nog beter. We hebben zoet en zout door elkaar besteld en we aten tonijn en bramentaart tegelijkertijd. Ik had een nieuwe jurk aan die al maanden voor de juiste gelegnheid in de kast hing en hakken!!!! Nog nooit op zulke hoge hakken gelopen en het ging heel goed. Zonder wiebelen. Ben meteen enthousiast om mijn garderobe uit te breiden met allemaal verschillende hakken.
Zaterdag zijn we naar een Outlet mall geweest. hier verkopen alle grote merken hun restpartijen. Zoals gewoonlijk is Joe geslaagd en heb ik niets gekocht. Ik heb echt de grootste moeite om leuke kleding hier te vinden. Ik vind het over het algemeen conservatief en saai, of juist heel veel roesjes en pastel (gatver). De kleding die ik wel mooi vind is meteen heel duur en vaak van een echte 'designer'. Hopelijk slaag ik in Portugal tijdens onze vakantie, anders moet ik toch echt snel een keer naar Nederland voordat de uitverkoop over is. Het winkelen werd beloond met een uitgebreid etentje bij Paul en Anne. Vanwege hun vakantie hebben we elkaar zeker een maand niet gezien en normaal zien we elkaar iedere week wel een keer. We hadden veel om over bij te kletsen. Anne was vroeger chef in een restaurant en het lukt haar niet om simpel te koken. Het voorgerecht bestond uit 5 soorten kaas, 3 soorten brood, meloen en ham. Het hoofdgerecht uit asperges, shitake champignons, zwaardvis, zalm en zelfgemaakte salsa. Het toetje uit zelfgebakken kaneelkoekjes. We zijn zowat naar huis gerold i.p.v. gereden.
Zondag moesten we alweer eten. Dit keer gingen we brunchen met Jen en Scott. Joe heeft tijdens zijn studententijd met Jen in een studentenhuis gewoond en zij woont nu ook in Boston. Ik had moeite om aan eten te denken, maar het is gelukt: ik heb heerlijke pancakes met heel veel fruit op. Om ons schuldgevoel over de vele calorien weg te werken zijn Joe en ik 's middags naar de sportschool gegaan. Het regent hier al een paar dagen enorm (gisteren zelfs hagel) met fikse onweersbuien (eng!), dus konden we niet met de wielrenfiets weg. Die avond hebben we voor pampus op de bank gehangen. Helaas hebben we nog steeds geen TV, dus die konden we er niet bij aan zetten.
Vanmorgen is Joe om 8 uur weer naar Vermont vertrokken en ik zie hem pas vrijdag weer.
Because Joe will spent most of his work-weeks in Vermont the coming months, we planned a real social-weekend. It all started Friday night in Casablanca http://www.casablanca-restaurant.com/menu_bar.html in Cambridge for cocktails with Dico and Mirella. For the first time in weeks Joe and I were out after 10 pm all dressed up. I wore a new dress and heels!!! Never knew I could walk on heels, but I pulled it off without wiggling. The drinks were good, but the food was even better. At one point we had tuna, figs, chocolate cake and berry-tart on the table at the same time. .
Saturday we went to Wrentham Outlet and as always the only one who bought anything was Joe. I have the hardest time finding clothes here. The style is more conservative and boring than I prefer and as far as I can tell the American woman is destined to dress in black or pastels. I cannot stand more pastels, more flowers and soft toned see-through tops. The clothes that I like, end up being very expensive and are usually from a real 'designer'. Hopefully I will find some nice things in Portugal in October or I will have to fly back to the Netherlands for a shopping trip. Our shopping was rewarded by Anne's cooking. We had not seen Paul and Anne in a very long time, because of their vacation. Joe and I have really missed them. Their new kitchen is finished and I am super jealous of the bright orange floor. Anne always spoils us with very good wine, cheese, bread, fish, etc. This evening was no exception. Late at night, we almost rolled home, instead of drove.
Sunday morning we had to eat again! Brunch with Jen and Scott. Jen is Joe's old room/housemate from college. She now lives in Boston with her fiance Scott. We went to Jamaica Plain for a delicious brunch and had a great time catching up. To get rid of our calory-guilt we went to the gym that same afternoon. The weather has been awful these past few days: rain and loud thunder storms. Sunday evening, all we could do was lie on the couch and pretend to be healthy vegetables.
This morning Joe left for Vermont and I won't be seeing him till Friday.
Posted by Femke at 07:29 PM | Comments (0)
June 24, 2005
Dutch "gezelligheid"
Mirella en ik zijn deze week door Vanessa uitgenodigd voor een meiden-avond. Met lekkere witte wijn hebben we bijgekletst, het Koningshuis besproken, geroddeld en geklaagd over Amerika(nen). Tom en Vanessa hebben een mooi apartement met enorm dakterras. Ze gaan alleen alweer bijna terug naar Nederland. We aten mijn lievelingseten: pasta met pesto. Het was echt Nederlands 'gezellig'.
Omdat Amerikanen niet buiten eten hadden we het rijk voor ons alleen. Wanneer hier wordt ge-bbq-ed, dan grillen ze al het vlees in 1x buiten, en gaan dan vervolgens snel naar binnen om te eten bij de airco. Best jammer, want je zou denken dat iedereen lekker buiten is in de zomer, om in de tuin te werken, etc.
Vanessa had invited Mirella and myself to come over for a "girl's night out at home". We enjoyed a pasta with pesto meal on her gorgeous roof deck, with spectacular view. Perfect opportunity to catch up, talk about the Dutch Royal family, gossip and complain about America(ns).
We had the grand roof deck all to ourselves. I have noticed that Americans do not spend as much time outside as the Dutch do in summer. Neighbourhoods look empty, people grill outside and then go inside to eat close to the airco. I miss the Dutch 'gezelligheid' and our style of bbq-ing. We will catch up once we live in Europe.
Posted by Femke at 09:26 PM | Comments (0)
June 04, 2005
Olijfje en Augurkje (van Wholefoods)
Olijfje en Augurkje,
Op 4 juni zijn Dico en Mirella bij ons komen bbq-en. Ik heb hen via BOA Eveline leren kennen en ik kan haar niet genoeg bedanken. Al heel snel is Mirella een super (klets)vriendin geworden. Iets wat ik erg begon te missen. Het contact met Amerikaanse vriendinnen is toch anders. Niet zozeer oppervlakkig, maar ook niet zo soepel als met een Nederlans iemand.
Joe heeft sinds kort een gas-bbq (ik mag er alleen naar kijken) en hij straalt van geluk iedere keer wanneer hij erachter staat. Net als met auto's vergeleken Dico en Joe de grootte van hun gril en gastank. Mirella en ik waren druk met het verorberen van de mini-augurkjes. Hele dure import augurkjes van Wholefoods http://www.wholefoods.com. Dit is Joe's favorite supermarkt vanwege de kwaliteit en mijn nachtmerrie vanwege de prijzen. De augurkjes zijn zo groot als een halve pink en het zijn de enige die op de Nederlandse augurken lijken. De Amerikaanse zure bommen vind ik niet te pruimen.
Dico and Mirella came over for a bbq on June 4th. Joe bought a 'real' grill and I have never seen him this happy. Dico and Joe, being real men, compared the sizes of each other's grills and gas tanks. Mirella and I were busy eating all the mini-gurkel. Very expensive imported mini pickles (the size of half a pinky). These are only pickles that taste just like the Dutch ones. I don't like the American pickles.
Posted by Femke at 08:54 PM | Comments (0)
May 28, 2005
Weekendje NY met Meike
Meike heeft de afgelopen maanden voor een cursus Radiologie in Washington DC gewoond. Om de hoek bij het Witte Huis van Bush. Voordat ze vanuit Washington weer terug naar Rotterdam vloog, hebben we elkaar halverwege in NY voor 2 dagen ontmoet.
We zijn alletwee met de GreyHound bus gegaan. Voor $15 kun je vanuit Boston naar NY. Je zit dan wel 5 uur in een rammelende bus met arme studenten en arme mensen. Als je geld hebt, dan neem je de trein of het vliegtuig. 1 keer heb ik naast een zwerver gezeten (die 5 uur lang zijn neus in een papieren zakje snoot). Ik denk maar aan het geld wat ik bespaar door met de bus te gaan.
Het was echt super. We verbleven in hetzelfde hotel als Kees en Faustine. We hebben veel gelopen, gezien, gedaan. 's ochtends begonnen we met koffie en een bagel (Meike's favoriet) en we hebben ook 's avonds lekker gegeten. Danny een goede vriend van Meike uit San Francisco was onverwachts in New York en met hem hebben we gelunched. Meike heeft ook Lianne, Joe's zus, voor het eerst ontmoet.
De Brooklyn Bridge en de overtocht met de Staten Island Ferry was het toppont. Je ziet dan heel duidelijk dat Manhatten een eiland is. Ongelooflijk dat al die wolkenkrabbers op een eiland gebouwd zijn. We hebben het heel gezellig gehad. Ben benieuwd in welke stad we elkaar volgende keer ontmoeten...
Meike spent several months in Washtington DC for a Radiology course. Before her return back to Rotterdam (The Netherlands) we met up in New York. We both took the Greyhound, cheap but not too comfortable. Cheap as a Dutch person is supposed to be, I just focused on all the money I saved while sitting next to a guy who blew his nose in a paper bag.
It was a great weekend: we have seen, done and walked a lot. Started the morning with meike's favorite: bagels and had some nice dinners as well. We even met up with Danny, Meike's friend from SF, and Lianne, Joe's sister.
The Brooklyn Bridge and Staten Island Ferry were the hightlights. Amazing to see the sky-scrapers built on an island. I am curious in which city we will meet each other next time...
Posted by Femke at 04:03 AM | Comments (0)
May 01, 2005
The Lamantias and The Vernooijs
Van 15 april t/m 15 mei zijn Kees en Faustine op bezoek geweest. Meike verbleef in deze periode in Washington voor haar werk en kwam ook langs. Heel leuk om met zijn allen in Boston te zijn. Helaas kon Meike maar 2 dagen blijven. Voor Joe was het een hele beleving om ons allemaal bij elkaar te zien in Amerika, in plaats van in Nederland.
Voor het eerst hebben onze ouders elkaar ontmoet. 4 dagen hebben we met de Lamantias en Vernooijs doorgebracht. Het weer zat niet altijd meer, maar het was enorm gezellig. We zijn er iedere dag op uit getrokken, samen gekookt en geklust in het huis.
Vlak voordat ik weg ging heb ik Faustine leren mailen en chatten. Faustine heeft veel geoefend met Kathleen en dus kenden ze elkaar al via e-mail en chat, maar hadden elkaar nog nooit in het echt gezien. David en Kees konden het ook goed vinden en hebben dezelfde humor. Het was een geslaagde ontmoeting. Het is nu de beurt aan Joe's ouders om naar Nederland te komen.
Tegelijkertijd met Kees en Faustine kwam ook mijn krat met spullen aan. We hebben daardoor veel geklust en ingericht in ons apartement. Tussendoor moesten we jammergenoeg naar de kaakchirurg voor Kees. Daar is een tand getrokken terwijl hij naar Eric Clapton op een CD-man luisterde en stress-balletjes in zijn handen kreeg geduwd. Een komisch gezicht. Gelukkig hebben ze ook nog wat van de rest van Amerika kunnen zien. Met een super huurauto (Chrysler PT Cruiser) zijn ze langs de kust getrokken. En ze zijn een paar dagen naar New York geweest. Ik vond het heel jammer dat ze weer weg gingen. Van mij hadden ze nog wel een maand mogen blijven.
From April 15 till May 15, Kees and Faustine visited Joe and me. Meike and Joe's parents also stopped by. This was the first time for both families to meet and it was a wonderful time. We visited Rockport, grilled a lot, worked in and around the house and laughed a lot. Kees and Faustine have invited David and Kathleen over to Holland so maybe that is where our next reunion will be.
The weather was not always great, but they got to see a lot of the East Coast (in a fancy Chrysler PT Cruiser) and they visited New York. In between Kees had a tooth pulled by an American dentist while listening to Eric Clapton on a CD-man and squeezing in stress-balls. A painful, but comical experience.
In the mean-time, my crate with furniture arrived. My parents got to help a lot in the apartment with home improvement and decoration. It was sad to see them leave again, and if it were up to me (not Joe) they could have stayed another month.
Posted by Femke at 02:47 AM | Comments (0)