May 29, 2006
Boston Harbor Islands
Afgelopen maandag 'vierde' Amerika Memorial Day. We hadden dus een heerlijk lang weekend vrij. De omgekomen soldaten worden vooral herdacht door veel te winkelen om de commercie en consumptie op pijl te houden. Het weer was geweldig en de winkelcentra puilden uit.
Na weken van regen wilde ik er graag op uit.
Zaterdag zijn we gaan brunchen met Dania en vervolgens zoals het hoort, netjes gaan winkelen in een Outlet Mall, waar Joe goed en goedkoop is geslaagd (ik helaas niet, maar dat is inmiddels geen verrassing meer).
Zondag wilden we graag de stad uit om even onze gedachten te verzetten, maar niet te ver zodat we geen geld aan een hotel hoefden uit te geven. Het werden de Boston Harbor Islands, een groep eilanden vlak voor de kust van Boston. Met de fiets zijn we naar de stad gereden (1 uur) en daar zijn we op een pont richting Georges Island gesprongen. Helaas was dat het enige eiland dat open was, de andere x-tig eilanden zijn pas vanaf 23 juni te bereiken. Er stond een groot fort op het eiland en daar hebben we wat hebben rondgekeuteld. Tijdens de picnic schrok ik mij een hoedje want er stond opeens een wolf naast mij. Dat bleek een kartonnen uitknip versie te zijn, om de meeuwen af te schrikken. Het uitstapje was voornamelijk bedoeld om op het water te zijn, in de zon te zitten en even weg uit de stad. Dat is allemaal gelukt, hoewel de stad in de verte wel over onze schouders meeloerde. Overal vanaf het eiland was de Boston skyline goed te zien. De boot vaart langs het vliegveld. De landingsbaan begint (eindigt) letterlijk waar de zee eindigt (begint) en de vliegtuigen kwamen wel heel erg laag over ons bootje heen. We konden bijna de passagiers in de Boeing 747 zien zitten. Eenmaal terug op vaste wal stonden Jennifer en Scott als ontvangstcommittee in de haven op ons te wachten. Met hen hebben we vervolgens in de North End (Italiaanse wijk) koffie gedronken en spagetti gegeten. Als toetje een ijsje in een 'echte' Italiaanse ijssalon. Inmiddels was het 11 uur 's avonds en zag ik het niet zitten om weer terug te fietsen in het donker. Gelukkig hadden Jen en Scott hier al rekening mee gehouden en er kwam een heus fietsenrek uit hun kofferbak tevoorschijn. Na wat gepruts, veel touw en zelfs een paar oude panties om het geheel bij elkaar te houden, zijn we uiteindelijk veilig thuis gekomen. Ons eerste echte zomerdag en -avond uitstapje.
Maandag werden we door Paul en Anne uitgenodigd voor een BBQ. Anne kookt als geen ander en ik heb van 1 tot 6 non stop gegeten. 10 soorten kaas, 4 soorten vis, 4 soorten brood, en chocola en appeltaart toe. Het kon niet op, en we hebben echt ons best gedaan om het op te krijgen. Met volle buiken hebben we de rest van de avond op onze veranda gezeten.
En nu is de werkweek weer begonnen. Het belooft een heerlijke zomer te worden.
Klik op de foto's om de hele serie te zien.
This past Monday, America ‘celebrated’ Memorial Day. As non-American (proud, relieved and thankful of/for it) this mostly means a 3-day weekend. Americans commemorate their soldiers by shopping to keep the consumption index nice and high. The weather was fantastic and the sales offers were to die for.
After weeks of rain, I wanted to go out and enjoy the sun.
We started the weekend with a late brunch/early lunch in Central Square with Dania. We cycled to Cambridge, which took us 20 minutes and may have inspired Dania to dust of her bike and start riding with us. After brunch I decided to integrate smoothly into society and shop. We went to Wrentham Outlet and Joe found some great clothes. I did not get much, not to my surprise: finding clothes I like has been very difficult for me ever since I moved here.
Sunday we decided to leave Boston behind us, but not go as far as getting a hotel. Therefore we picked the Boston Harbor Islands as our destination. Rode our bikes into town (1 hour) and hopped on the ferry to Georges Island. Unfortunately the other islands were still closed (till June 23). Georges Island consists of a large fort and has a cardboard cut-out wolf, to scare the birds away so people can eat fried doe in peace. We wanted to enjoy the weather, be on the water and get out of the city, all of which we accomplished. Although Boston breathed down our necks the entire day, since you could see the sky-line from the island. After returning to Long Wharf, we met up with Jenn and Scott and enjoyed, coffee, pasta and gelato in the North End. By the time we had finished eating, talking and laughing it was quite late and I got a bit nervous about cycling home. Luckily Jen & Scott came to their rescue and out of their trunk came a bike rack. It took some rope and some old stockings to tie everything down, but we made it home safely. Our first summer day and evening outing and I had an amazing time.
Monday we were invited by Paul and Anne for a BBQ. Anne cooks as no other can and I can safely say that I stuffed myself like a Thanksgiving Turkey. Too much cheese, calamari, bread, chocolate and apple pie. The food kept on coming and we really tried our best to finish it all, but failed miserably.
And now the working week has begun again. If we have more weekends like this, we will have a fantastic summer
Click on the photographs to see the entire series
Posted by Femke at 03:04 PM | Comments (3)
May 28, 2006
Pimp my ride,
Dit weekend is mijn fiets uitgerust met spatborden en bagagerekje en nu is hij bijna 'af'. Ik wil nog graag een bel hebben om de hardlopers onderweg te waarschuwen voor mijn aanstormende fiets-talent.
Omdat het rekje niet zoveel ruimte biedt aan een rugzak en snelbinders hier niet bestaan (alleen een spin, die niet veel voorstelt), heb ik mezelf verwend met hele mooie nieuwe fietstassen. Ik heb destijds mijn HEMA fietstassen uit Nederland meegenomen om die op mijn fiets te monteren, maar ze zijn helaas te groot. De fietsen hier zijn kleiner, en ook wat smaller. De tassen bleken te lomp en te breed (de pedalen komen tegen de tassen aan). In Nederland kon ik al mijn boodschappen in deze lekkere grote tassen kwijt, maar aangezien de melk hier in jerricans verkocht wordt, zie ik mijzelf niet snel de wekelijkse boodschappen op de fiets doen. Ik kan met kleinere tassen dus beter op gang komen.
De wereld van fietstassen is vooral zwart en nogal saai. Totdat ik deze oranje knallers op internet tegen kwam. Alles wat oranje is gaat erbij mij gemakkelijk in, dus deze tassen waren na 1,5 dag twijfelen, wel of niet doen, kortom: typisch Femke gedrag, besteld (nadat Joe zei: "Als je ze niet binnen 5 minuten koopt, koop ik ze en dan wil ik er niets meer over horen!").
Nu zijn we helemaal klaar voor de zomer. Zaterdag hebben we de spatborden meteen uitgeprobeerd. Na een heerlijke brunch met Dania in Central Square, Cambridge, (20 minuutjes fietsen) zijn we op de terugweg in een regenbui terrecht gekomen. De enige modder die ik op mijn kleren had, kwam van Joe af, die voor mij uit reed, en heel toevallig door iedere plas 'moest' rijden om het overige verkeer niet in gevaar te brengen.
Vanmorgen weer op de fiets in de stralende zon naar het werk en nu zit ik nog na te genieten.
My bike is completely pimped! The bike store installed fenders and a rack on Friday. All I need now is a bell to warn the I-pod wearing runners of my up and coming cycle talent.
I want to use my bike to commute to work but also for coffee-shop and restaurant visits. Therefore I need a place to put my bag, keys, camera, lock, etc. The rack is a bit too narrow for all of my stuff-you-might-need-when-you-go-out-so-let’s-put-it-in-my-bag-just-in-case. I brought my old bike bags from the Netherlands with me and installed them as soon as I got the rack. The bikes here are smaller, narrower and not as sturdy as the Dutch bikes and I found out that the bags are too big and bulky for my sweet ride. I used these bags for grocery shopping, gym visits etc, but since milk comes in a huge gasoline can, here in the States, it is not likely that I will do my weekly produce shopping on my bike. Therefore I have spoiled myself and bought a new pannier.
The world of bike panniers is black and boring. Until I found this funky orange bags on the internet. You can never have enough Orange on you or around you! It took me 1,5 weeks of doubting, pondering, thinking, debating whether or not to buy them, but I eventually did. Mainly because Joe threatened that if I did not buy them within 5 minutes, he would do it for me to keep me from talking about panniers any longer!
Now we are completely decked out for the summer. Saturday we tried out the fenders. After a really nice lunch with Dania in Central Square, Cambridge, we got caught in the rain on our way back home. The fenders worked very well. The only mud that I had on my clothes came from Joe, who was cycling in front of me and claimed it was necessary to go through every puddle in order to avoid dangerous traffic situations.
This morning I rode into work again, hmmmm I love feeling Dutch.
Posted by Femke at 03:06 PM | Comments (0)
May 25, 2006
Van huis naar werk en weer terug,
Vandaag ben ik voor het eerst op de fiets naar het werk gegaan. Joe had een korte uitleg voor de route (zelf heeft hij 2 jaar heen en weer gefietst): "Volg de Charles gedurende 30 minuten en steek dan de brug over en je bent in de stad." Daar heb ik mij aangehouden. Vlak bij ons huis loopt de Charles rivier, die langs ons huis naar Boston stroomt. Het is een rivier waar veel op wordt gezeild en geroeid en ook de bekende Boston Regatta (roeiwedstrijd) wordt gehouden. Ik ben om 8 uur vertrokken en om 8:45 was ik op het werk. Het duurde iets langer, want om de rivier te volgen moest ik mij soms in wat rare bochten wringen met de fiets. Daarnaast ben ik ook af en toe gestopt een foto te maken van mijn 'commute'. Joe's beschrijving klopte verder precies en de rit was super. De zon scheen en heel wat mensen waren met de roeiboot aan het trainen op de Charles of aan het hardlopen op de kade. Ik merkte wel meteen dat ik een bel nodig heb om al die 'early risers' te waarschuwen voor mijn naderende brede stuur (heel breed).
Ik kwam fris en wakker gewaaid op het werk aan. Wel erg bezweet, want ik heb nog geen baggagerek op mijn fiets. Ik moest mijn rugzak met een heel zwaar slot erin zelf dragen en dat zorgde voor de nodige inspanning en dus een nat shirt. Morgen doe ik maar even een oud t-shirt aan om mij vervolgens op het werk om te kleden. Gelukkig krijg ik vrijdag spatborden en een rekje zodat ik mijn rugzak achterop kan binden.
De meeste fietsers knikken elkaar gedag of zwaaien even. Net als zeilers. Boston maakt het de fietsers niet gemakkelijk, de wegen zijn schandalig slecht en er zijn geen fietspaden. Midden in de stad bevond ik mij ineens op een 4-baans weg en ik moest van de rechterbaan in de linkerbaan terecht zien te komen tijdens spitsuur. Dat zorgde wel voor een trillerig handje en een binnensmonds "oh help, oh god, oh help" gejammer. Ik ben toen maar een 'bike messenger' achterna geraced. Hij zwierde overal tussendoor met mij in zijn kielzog. Ik denk dat juist omdat het zo lastig manouvreren is van de ene naar de andere plek, fietsers zo aardig tegen elkaar zijn. Op de terugweg kwam ik zelfs een meisje tegen op dezelfde fiets als ik nu heb en we hebben de hele weg samen gefiets en gekletst. Leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten.
Ik voel mij weer een stuk Nederlandser en dus happier.
Today I cycled to work for the first time. Joe had given me a brief description on how to get there (he cycled back and forth when he worked down-town): follow the Charles fiver for 30 minutes, cross the bridge and you are down-town. And so I left at 8 am and was at work 8:45. It took me a bit longer, because the river sometimes forces you into strange angles if you want to follow it’s stream to the last drop of water. I also stopped to take some pictures of my commute. Joe's description was correct and the ride was super. The sun was out and people were rowing on the Charles or running on the Esplanade. I immediately noticed that I need a bell to warn the early risers for my wide steer and incredible speed (ahum). I arrived at work blown awake by the wind. A bit sweaty (so not fresh and fruity) because of the backpack with heavy lock I had to carry myself. Next week I will get a rack but till that time an extra shirt so I can change at work is no luxury.
Most cyclists nod or wave to each other (just like sailors do). Boston’s roads are embarrassingly bad and bike paths are hard to find. At the Boston Common, I found myself on a 4-lane road, wanting to go from the right lane into the left lane to turn left. This was quite a stressful situation, which made my hands shake and my mouth mumble “oh help, o help, please don’t let me die”. A bike messenger was swirling through the traffic and I decided to follow him closely. I think that because cyclists are often in survival mode, they are friendly to others on bikes. We cyclists know what the other person is going through. On my way back, I 'rode into' a girl with a similar bike as I now have and we cycled home together and chatted all the way. The bike turns out to be a great way to meet new people. I feel a Dutch part of me bubbling again and it has made me a lot happier and content.
Posted by Femke at 01:34 AM | Comments (2)
May 23, 2006
Joe's avondeten,
Amper op het werk aangekomen, en mijn mobiel ging af. Het was Joe. Ik dacht dat ik weer mijn portemonnaie en sleutels was vergeten (net als de dag ervoor) maar dat bleek niet het geval. "Uhm, Fem heb jij toen je net naar je werk vertrok misschien een hele grote vogel in onze voortuin gezien?" was zijn openingszin. Een grote vogel was mij echter niet opgevallen dus ik moest hem teleurstellen. Volgens Joe zat er een ENOOOORME vogel op onze oprijweg en hij blokkeerde de auto. Joe kon de vogel niet plaatsen. Hij beweerde zelfs dat het zeker geen vogel was die hij kon opeten, want die zou hij wel herkennen. Uit zijn omschrijving kwam een kruising tussen een Dodo and een buffalo te voorschijn. Maar het bleek wel een eetbaar exemplaar. Toen ik de foto's aan wat collega's liet zien, riepen die in koor: "Thanksgiving Turkey" . Het was dus een kalkoen die ervoor zorgde dat Joe te laat op zijn werk kwam. Een enorme joekel die voor heel wat maaltjes had kunnen zorgen. Blijkbaar had het beest geen haast om weg te gaan en liep rustig een rondje om de auto. Naast stinkdieren en eekhoorntjes hebben we nu dus ook kalkoenen die de buurt onveilig maken.
As soon as I got to work, Joe called me on my cell phone. I assumed I had left my keys and wallet at home again, but luckily that wasn’t the case. He asked if I had seen a huge bird on my way out the door that morning. I saw many ugly birds in old fashioned business suits and ugly white sneakers underneath that morning, but I always see these embarrassing creatures walk around. No, I had not seen anything unusual like a big bird that morning. Joe described the bird and it sounded like a crossing between a Dodo and a Buffalo. He claimed that it was not a bird you could eat, because he would recognize a tasty meal when he saw it. As soon as he e-mailed me the pictures (after calling animal control) I recognized a Thanksgiving Turkey. It was a huge turkey that caused Joe to be late for work that morning. He could have eaten many fine meals if we had put the bird on our grill. Next to skunks and squirrels, we now also have turkeys who make our neighborhoods an unsafe place.
Posted by Femke at 02:07 AM | Comments (0)
May 22, 2006
Eindelijk een fiets
Ik heb eindelijk een fiets. Helaas is het niet de "Nederlandse" drroomfiets geworden, die ik het liefst wilde hebben. Die zijn hier alleen in kindermaatjes of voor heel veel dollars te krijgen. Na maanden van obsessief zoeken moest ik toegeven dat het een onmogelijke missie was. En dus heb ik heel veel liters water bij een paar druppeltjes wijn gegooid en toegestemd om een andere fiets te kopen.
Na meedere keren proeffietsen op verschillende merken en modellen bleek dat Joe’s nieuwe fiets toch wel heel fijn reed. Het is een kruising tussen een ‘gewone’ fiets en een mountainbike. Licht en snel. Omdat het hier heuvelachtig is en de wegen vol met gaten zitten, is dit een goede combinatie. Jammer genoeg is hij alleen in een mannenmodel te verkrijgen.
Op de foto’s zie je mijn ‘nieuwe’ fiets. Nieuwe tussen ‘.’ want eigenlijk is het een tweedehandse….. Misschien komen de foto’s je bekend voor. Ze stonden een paar weken geleden ook al op mijn weblog. Ik heb namelijk Joe’s fiets overgenomen en hij heeft een nieuwe gekocht. De fiets die hij heeft aangeschaft, is toch echt iets te klein. Nu heb ik zijn 6 weken oude fiets gekregen en heeft hij precies hetzelfde model nogmaals gekocht, alleen in een maatje meer. Voor het eerst unisex, brrrrr.
Ik ben heel blij met mijn afdankertje. Het is nu echt officieel: Ik ben met mijn vader getrouwd. Die gaf altijd zijn oude computers aan mij, zodat hij een excuus had om een nieuwe te kopen.
In de winkel raden ze kleinere fietsen aan dan waar ik gewend ben op te fietsen. Wanneer ik een proefritje maakte, voelde het net of ik weer op de basisschool zat. De fietsjes die ze me gaven waren zo klein dat ik me net een kind met vlechtjes voelde op weg van spelen-bij-een-vriendinnetje terug naar huis. Wanneer ik een fiets had, waar ik mij prettig op voelde riepen ze meteen dat het geen porum was en dat hij veel te groot was. “Niet naar luisteren, gewoon negeren,” was mijn mantra. Zo heeft Joe ook een te klein model gekocht. Zijn zadel stond op maximale hoogte en wiebelde heen en weer van de druk die er op stond. Nu heeft hij een groter model met het zadel een stuk lager. Dat staat en fietst veel beter. Meneer mocht nu natuurlijk voor de tweede keer accessoires uitkiezen (hij had dat voor ‘mijn’ fiets ook al gedaan).
De fietsen komen hier helemaal kaal. Geen licht, geen bel, geen spatborden, geen slot, geen kettingkast, geen baggagerek, helemaal niets. Je krijgt een frame, een zadel en wielen en daar houdt het bij op. Mijn fiets wordt aan het eind van deze week helemaal uitgerust met spatborden, rekje en tas. Dan pas is het echt MIJN fiets voor mijn gevoel. Een slot heb ik al wel. Net zo zwaar als mijn fiets. Dat ding moet ik met 2 handen optillen.
Nu wil ik graag op de fiets naar het werk. Dat is 12 kilometer (heen en 12 terug). Vanmorgen ben ik naar de bewaking van ons kantorencomplex gegaan en onder geen beding mogen er fietsen naar binnen om gestald te worden. Oeps, daar had ik niet op gerekend. De nieuwe manager is blijkbaar super streng. Ik kreeg allemaal horror verhalen van de bewaking te horen over de manager a.k.a (also known as) het Monster. Hij heeft zelfs een keer een fiets, waarvan de eigenaar het slot was vergeten en de fiets voor 1 keer mee naar binnen had genomen, op straat gezet. Wat een schoft!
Ik durf mijn nieuwe fiets hier niet op straat te stallen. Ik werk midden in de stad, in een buurt met veel daklozen en rondhangend gespuis die zakjes wit spul over een weer geven. Niet de meest veilige buurt voor een nieuwe fiets. Ze schijnen je fiets ook helemaal kaal te roven. Alles wat los kan, nemen ze mee. Ik ben dus gewaarschuwd. Dit is andere koek dan het veilige Bussum. Daar liet ik gerust mijn fiets met boodschappen in de fietstassen staan om verder te winkelen. Tussen de middag ga ik maar even bij een parkeergarage tegenover ons kantoor langs. Misschien is het mogelijjk om mijn fiets bij hen te stallen. Ik hoop echt dat ik een oplossing kan vinden, want op de fiets naar het werk zou deze zomer echt ideaal zijn.
Eindelijk een fiets, ik kan het nog steeds niet geloven. Toen de deal gisteren gesloten was, was ik ook nog niet echt blij. Het moet nog even goed tot me doordringen, dat ik me weer op mijn oude vertrouwde Nederlandse manier kan verplaatsen
Finally I have a bicycle. Unfortunately it is not the "Dutch" dream bike, that I wanted so badly. This type of bike was only available in kids’ sizes or for a whole lot of cash. After months of obsessively trying to hunt down my ideal bike for a reasonable price, I had to admit that it was a Mission Impossible IV. And thus I decided to poor gallons of water with a few drops of wine and give in to buying a different type of bike.
Much to my regret, the Americans won. Every time I am robbed of a piece of my identity, my values are not acknowledged or I cannot pursue my desired life style, there is a little bit of extra contempt I have for my host culture, especially New England(ers). Adapting is so much more difficult than I ever imagined, especially when you were very happy with whom you were before you switched countries.
After several test rides on different brands and models I found out that Joe’s new bike was really my best alternative. It is a crossing between a ‘regularl' bicycle and a mountain bike, called a hybrid. Light and fast. With the hilly landscape and the offensively poor road quality (where does our tax money go, if you are not fixing knee-deep holes in the roads?) this combination (light and fast) is ideal. The one down side of this bike is that it is only available in a mens’ frame.
On the photographs, you can see my ‘new' bicycle. New between " " Because the bike is really a second hand one.…. Perhaps the photographs look familiar. I already posted them on my blog a few weeks ago to announce that Joe bought a new bike. My new bike is Joe’s old bike. The bicycle that he had purchased 6 weeks ago, was a bit too small for his height. It turned out to be the size I wanted. And thus I got his bike (bought it from him) and he got exactly the same bike, but in a larger frame size. For the first time unisex, brrrrr. Something I swore I would never do!
I am quite glad with my hand-me-down. It is now official: I have married my father. He would always give me his old computers, so he could buy a new one.
All the bike stores size you smaller than I am used to. Every time I rode one of their recommended frame sizes, I felt like a little girl again. The sizes they recommended were similar to the ones I cycled on in elementary school. They made me feel like a child with braids on my way to a play-date with a girl friend. When I cycled on bicycle in a size that I considered the right fit, they weren’t shy about letting me know it was too large for me. My mantra during these conversations: “ignore the ignorant and incompetent”.
Which country has 16 million people and 11 million bikes? right, The Netherlands. Who has cycled literally every day for the past 25 years with an average of 15 miles a day? right, Femke. You would think we know a thing or 2 about cycling.
Joe’s new bike turned out to be a bit too small for him. His saddle was on maximum height which looked uncomfortable and dangerous. He looks a lot better on a larger frame. Buying a second bike within 2 months meant that Mr. Lamantia was now able ot pick out new accessories a second time (he already picked them out for ‘my’ bike earlier this month)
Unlike I am used to the bikes here are completely bare and you need to buy all the accessories loose. They had to order fenders and a rack for my bike. At the end of this week they will install them and then it will really feel like MY bike. I already have a lock, which is heavier than my bike.
As soon as the bike is fitted out, I would like to cycle to work. This morning I asked the the guard of our office building if I could store my bike somewhere safe. He told me that the new building manager was furious when the guard once allowed somebody to stall their bike for 1 day. He was so upset that apparently he threw the bike on the street. What a JERK. The guard then continued to tell me more anecdotes about the new building manager a.k.a The Monster.
I do not dare to park my bike outside of Down Town Crossing. It is full of homeless people, drug addicts and some odd looking folks that look untrustworthy. Not the safest neighborhood for a new bicycle. I have heard that if they get the chance, the right, wrong, people will either steal the bike or strip it and take everything they can unscrew. This is very different from where I used to live in The Netherlands. In Bussum I could leave my bike with groceries in the basket outside and continue my errands. Nobody would take anything out of it.
At lunch time I will drop by one of the parking garages. Maybe they will allow me to park my bike. I hope I can find a solution, because cycling to work this summer would be ideal.
Finally I have a bicycle, I still cannot believe it. When we closed the deal yesterday, I was not cheerful yet. It hasn’t sunken in that I can transport myself again, the way I have done my whole life.
Posted by Femke at 02:32 PM | Comments (0)
May 15, 2006
Het regent..... al 5 dagen
Ik heb wat foto's gevonden in de Boston Globe (online). Zelf durfde ik onze digitale camera niet aan de regen bloot te stellen.
Dag 7, het regent nog steeds (update dinsdag, 16 mei)
Het regent al 5 dagen en het hoost nog wel even door, volgens de weerman. Al 1 week lang regent het de hele dag door. 's Avonds vallen we in slaap met het tikken van de druppels op de ramen en 's nachts moet ik extra vaak plassen, want mijn blaas reageert nogal gevoelig op al dat stromende water. 's Ochtends kun je net zo goed buiten douchen. Het regent continue. Niet zoals in Nederland, waar het af en toe een uurtje droog is, zodat je naar de supermarkt kunt rennen. Nee... het regent CONTINUE. Het is moeilijk voor te stellen, maar al 5 dagen lang is het geen moment droog geweest. De dagen gaan voorbij en het enige verschil is dat het soms miezert maar vaker hoost. Het zonnetje in mij is verdwenen, en dus zijn we gisteren maar naar de zonnebank geweest.
Sinds ik hier woon ben ik getuige van weer-records. Tijdens mijn eerste Amerikaanse winter hadden we een record aan sneeuw en deze lente regent het zoals het in geen 10 jaar heeft geregend. Hele gebieden zijn overstroomt en ook de Charles rivier die vlakbij ons huis loopt, dreigt te overstromen. Van absorberend (z.o.a.b.) asfalt heeft men hier nog nooit gehoord en dus staan alle straten volledig onder water. Gisteren zijn we rond gaan rijden en een behoorlijk aantal wegen waren afgesloten vanwege overstromingen. Het was indrukwekkend. Omdat ze vaak maar een dun laagje asfalt gieten, zijn sommige stukken weg simpel weg verdwenen. Zodra de moerassige aarde zakt, zakt het asfalt meteen mee.
Vrijdagavond zijn we met Paul en Anne naar een expositie in het MFA (Museum of Fine Arts) geweest om vervolgens in de stromende regen op zoek te gaan naar een restaurantje. Paul's ouders kwamen ook mee, wat heel leuk was.
Zaterdag heb ik boodschappen etc (etc = bakker, stomerij) gedaan en kwam doorweekt thuis. Iedereen liep klotsend door de supermarkt met een wolkje stoom boven zijn hoofd. De parkeerplaats was half ondergelopen en de politie moest de boodschappende massa (ook met regen wordt gehamsterd) in goede 'kanalen' leiden. Die avond heeft Dania voor ons gekookt om de nattigheid te doen vergeten. Dat hielp een beetje, totdat we weer in de stromende regen naar huis kabbelden. Zondag werden we pas om 12:00 uur wakker. Gelukkig nog maar een halve dag te gaan. We hebben uitgebreid ontbijt (weer 2 uur verder) om vervolgens wat op de bank te hangen en naar de sportschool te gaan. 's Avonds was de finale van Desperate Housewives en Greys Anatomy (SPANNEND + GAAF). En vandaag..... in de stromende regen naar het werk..... Het schijnt nog 4 dagen te blijven regenen.
P.S. Ik heb nog steeds geen fiets. Ik wilde dit weekend weer gaan test-rijden, maar door de regen kwam het er niet van. De fiets die ik heb gevonden bleek $1250 te kosten en niet de beloofde $500. Dat ging dus niet door. Ik geef nog niet op.
It has been raining for five days straight now and according to the weather man it will continue to poor down on us for a little while longer. I have never experienced so many days of non-stop rain, drizzle and down-pour. At night we fall asleep to the drops ticking on our window. I have to pee twice as often, because my poor blather is confused by all that sound of running water. In the morning you might as well shower outside. It is raining non-stop and with non-stop I mean literally without any break. In the Netherlands it rains often as well, but in between the rain storms it usually stops for a bit so you can run out and do some groceries. The Massachusetts weather is not as forgiving. The days go by and the only difference is that it sometimes drizzles but more often pours. The sunshine in my disappeared and therefore Joe and I went to the tanning salon. This turned our internal lights on and our moods improved.
I am witnessing many weather records ever since I moved here. My first winter was the strongest in years and now it is raining like it has not rained in the prior 10 years. The Charles river which runs close to our house is even threatening to give up and expand to the streets that run next to it. We took the car out today to drive around a bit and entire sections of roads were blocked because they had flooded. The rain also created even more holes (based on our streets, we live in a former war zone already), the soil shifts because of the rain and with it goes that thin layer asphalt that we call road.
Friday evening Paul and Anne invited us to see a special exhibition at the MFA. Afterwards we went to Brasserie Joe’s for a very nice dinner and Paul’s parents also joined us, which was a lot of fun. In the pouring rain we found our ways home again. The art and the food made you forget that we were soaking wet.
Saturday I ran the weekly errands and came home soaking wet. The entire parking lot of the supermarket had flooded and police was trying to guide us through the Wholefoods River. In the store everybody had a trail of water and steaming cloud hanging above their heads, which was funny to see. The stores were packed, a shopping mass that I have only seen during blizzards. Apparently people also stock up when it rains. That evening Dania cooked us a fantastic meal to soften the pain from all the rain. We arrived in the rain and almost had to row back home again.
Sunday we decided to suffer less and so we woke up at 12 (pfff, only a few more hours to go before the day is over). We had a huge breakfast (ate 2 more hours out of the day) and then sat on the couch and went to the gym. We survived gracefully.
PS: I have don’t have a bike. I wanted to do some more test-rides, but the weather did not allow it. The bike that I found last weekend, and whiched I almost ordered, turned out to be $1250 instead of $500 (which the store told me). I am not giving up yet, to find my ideal Dutch bike.
Posted by Femke at 02:28 PM | Comments (1)
April 17, 2006
Dutch Easter
Eerste Paasdag hebben we net als vorig jaar (toen zonder Joe) bij Dico en Mirella gevierd. Zij hadden een heerlijke brunch verzorgd. De tafel was mooi gedekt. Ik heb zelfs een paasbrood gevonden. Eigenlijk was het een oude kerststol die ze nog steeds verkochten, maar daar aten/keken we doorheen. Gekookt eitje, yoghurt cocktail, eigengemaakte quiche en... Nederlandse hagelslagen (fruit, choco, vlokken, muisjes,etc). Yummie in my tummie.
Net als vorig jaar, had de paashaas chocolade eitjes verstopt rondom het huis en met volle buik zijn we enthousiast gaan zoeken. Joe die eigenlijk niet mee deed, heeft de meeste eieren gevonden en Dico had pech, zijn ei was door een eekhoorn opgegeten. Tijdens het brunchen kregen we al een vermoeden omdat een paar eitjes volgens paashaas Mirella verplaatst waren en ineens midden op het grasveld lagen. En ja hoor, 1 eitje was keurig uit het papiertje gehaald en meegenomen.
Het weer is hier heerlijk de laatste tijd en ik geniet met volle teugen van al mijn bloembollen die uitkomen en de bomen vol met bloesem.
2e paasdag ben ik vrij, maar Joe moet de hele week helaas weer werken in New York.
We celebrated First Easter Day (in The Netherlands, we have 2 Easter Days) with Dico and Mirella, just like last year. They had arranged a delicious brunch menu on a beautifully set table. I even found a traditional Dutch Easter Bread, although it was sold as Christmass bread. We just pretended not to see that. We had boiled eggs, yoghurt cocktail, home made quiche and even Dutch chocolate hagelslag. Yummie in my tummie
The Easter Bunny had hidden some chocolate eggs in the garden and with full stomachs we went outside and looked for them while the sun was shining and the temperature rizing. Joe, who did not really participate, found most eggs and Dico had bad luck. His egg had been eaten by a squirrel. We had a hunch during brunch as we saw certain eggs appear on the lawn. Turned out the rabbits and squirrels had found them and took the eggs out of their hiding places. One egg had been perfectly unwrapped.
The weather has been fantastic and I enjoy my blooming flowerbulbs a lot.
Monday, I am stil off, but Joe needs to work in NY again.
Posted by Femke at 05:32 PM | Comments (0)
April 06, 2006
Wanted: Bike
Het is frappant dat ik al een jaar lang geen fiets heb. In Nederland deed ik alles op de fiets, bij gebrek aan auto. Op de fiets naar het werk, naar de sportschool, naar vrienden, naar de supermarkt en weer terug. De eerste maanden heb ik van een vriendin een mountainbike geleend, maar al snel bleek dat fietsen in Boston een stuk stressvoller is. Allereerst vind ik een mountainbike vreselijk fietsen: pijn in je polsen en je nek, geen overzicht over het verkeer. Daarnaast zijn de keren dat ik bijna geschept of afgesneden ben niet meer te tellen. Ook bestaat er een groot risico dat mensen zomaar hun autodeur openzwaaien en jij er tegenaan vliegt (2 keer gebeurd, bijna dood). Mensen zijn fietsers hier niet gewend. Er zijn maar weinig fietspaden en diegene die er zijn, worden vaak door auto's als een tweede baan gebruikt. Fietsen is hier geen ontspannen bezigheid. Toch mis ik het vreselijk. Zeker nu het weer beter wordt. Ik zou namelijk op de fiets naar mijn werk kunnen, of gezellig met Joe op de fiets naar een restaurantje tuffen. Ik mis een stukje van mijzelf en nu de winter over is, mis ik het meer en meer.
Daarom zijn we vorige week naar een aantal fietsenwinkels geweest, op zoek naar een fiets voor mij. En zoals gewoonlijk als we ergens heen gaan voor mij, komen we thuis met iets voor Joe. Vanuit de fietsenwinkel ben ik met de auto teruggereden en Joe... op zijn spiksplinter nieuwe fiets. Joe wist al een tijdje, welk merk hij wilden en wat voor stijl. Deze week was die fiets in de aanbieding en heeft hij hem meteen gekocht.
Mijn geval is iets lastiger. Ik wil namelijk een Nederlandse fiets. Een fiets die lijkt op de fiets waar ik 14 jaar lang van middelbare school tot aan Boertien op heb gefiets. En die zijn hier juist niet te krijgen. De fietsen komen over het algemeen helemaal kaal, geen kettingkast, geen licht, geen spatborden, geen bagagedrager. Je hebt een frame met wielen en stuur en daar houdt het mee op. Ik wil een kant en klare Batavus, Gazelle of weet ik wat, maar geen kaal frame. Ik wil als het miezert schoon overkomen met dank aan de spatlappen, een rek voor mijn fietstassen en licht dat ik aan en uit kan doen, zonder gefriemel met losse plastic clip-lampjes.
Na een aantal bezoekjes aan fietsenwinkels zag ik MIJN fiets. Een Trek met alles wat ik wilde. Het juiste formaat, alles erop en eraan en een gang waar ik iedere heuvel mee kon beklimmen. De winkel had alleen een mannenmodel waar ik op kon proefrijden, maar daar kon ik wel doorheen kijken. Het was in kannen en kruiken, dacht ik. .... Toen ik wilde bestellen bleek er echter een probleem: Het model bestond alleen met een stang in het midden. "Maar dat is een mannenfiets! Mogen mannen hier alleen maar fietsen!" Daar dacht de verkoper echter anders over: "Dit is een universele fiets," werd mij verteld. "Nee dit is een mannenfiets, ik wil een damesmodel." Die bleken niet te bestaan. Er zijn een paar modellen die als damesfiets te verkrijgen zijn, maar die zijn heel klein. Bedoeld voor minivrouwtjes, denk ik. Ik heb een uur geprobeerd uit te leggen dat dit NIET unisex is, maar een mannenfiets. De verkoper begon schaapachtig naar Joe te lachen ("wat een lastige dame heeft u gestrikt") en bleef volhouden dat hij nog nooit van een aparte mannen- en vrouwenfiets had gehoord. Het gesprek eindigde met zijn bewering dat ik een 'psychologische' grens over moest om de stang te accepteren. LUL NIET
Boos ben ik naar huisgegaan. KUT Amerikanen. Nederland heeft 100x zoveel fietsen en fietsers. Je zou denken wat we er wel iets meer vanaf weten dan al die overvette, luidkeelse, arrogante vreetzakken hier in Amerika. Via Internet heb ik aan Joe laten zien wat ik bedoel met een vrouwen- en mannenmodel, want hij begon ook genoeg te krijgen van mijn weerzin voor een stang in het midden. Ik heb vervolgens Meike opgebeld en gelukkig gaf ze mij gelijk: "je gaat toch niet op een mannenfiets fietsen!!!"
Ik dacht een oplossing te hebben gevonden door een fiets op internet te zoeken, maar blijkbaar zijn ze in Amerika 2 jaar geleden gestopt met het produceren van damesfietsen. Degene die ik vond kosten meer dan $1000 en worden geimporteerd uit.... Nederland, Denemarken en Duitsland. Ik wil best wat uitgeven aan een fiets die 10 jaar meegaat, maar dat vind ik iets te gek. Alles wat binnen mijn budget ligt en aan mijn wensen voldoet, heeft tegenwoordig een stang. Ik heb nu ongeveer 10 winkels afgebeld en iedereen stelt mij teleur. Joe probeert mij ondertussen over te halen om aan de stang te wennen en dezelfde fiets te kopen waar hij nu op rijdt. Maar ik ben zover nog niet.
Ik heb misschien 1 winkel gevonden die de juiste fiets aanbiedt (met bagagedrager, licht, kettingkast, etc) voor een redelijke prijs en daar ga ik dit weekend naar kijken. Ik geef (nog) niet op.
Posted by Femke at 02:13 PM | Comments (2)
April 03, 2006
Spring is in the Air
Het is lente, zomaar van de een op de andere dag. Zonder echte aankondiging. Hoewel.... mijn bloembolletjes staken hun hoofdjes boven de grond, dat had een clue kunnen zijn. Maar zonder de groene stekjes voelde het als winter. Het bleef namelijk koud en guur. Tot afgelopen vrijdag. Ik ging met de winterjas naar buiten en het bleek 25 graden op onze veranda te zijn. Rechtsomkeert weer naar binnen om een spijkerjackje aan te doen zonder sjaal en handschoenen. Het is lente en niet zo'n beetje ook. Het hele weekend hebben we zonder jas buiten kunnen lopen. Af en toe staat er nog een fris windje, maar dat neem je voor lief.
De tulpen groeien als kool, net als de narcissen. Het weer en de bloembollen hebben een zeer positief effect op mijn humeur. Iedere ochtend inspecteer ik ze even om vervolgens vrolijk naar de bushalte te lopen op weg naar het werk (dat iets minder leuk is de laatste tijd). Ik mis mijn tuin in de Wandelmeent enorm en ben van plan dit seizoen meer energie te steken in de twee postzegels voor ons huis. Dat wordt nog een klus, want toen ik de bolletjes afgelopen winter plantte, kwam ik meer stenen en glas tegen dan goede potgrond. Achter het huis hebben we een groot stuk grond, maar de huisbazin heeft die heel praktisch met beton overgoten en een lelijk gevangenishek tussen ons en de buren geplaatst.
Vorig jaar heb ik het tuinieren min of meer aan mijn neus voorbij laten gaan, op wat bakken met kruiden en geraniums na. Het was toen nog onzeker hoe lang we op 151 Charlesbank Road zouden blijven wonen en ik wilde niet teveel geld aan planten uitgeven (tuinieren is hier vreselijk duur) wanneer ik er niet lang van kon genieten. Je hebt niet snel een tuin bij je apartement, dus ik wil dit jaar meer van de gelegenheid gebruik maken. Stel dat we verhuizen en ik krijg nog minder grond om te bewerken, dan heb ik spijt dat ik me niet meer heb het zitten wroeten in de aarde met stenen en glas.
Spring is in the air, from one day to the other. It just happened. I knew something would change soon, because all my flower bulbs were sticking their heads above the soil. Until this weekend, the temperature still required you to wear your winter coat. On Friday, I left the house with a scarf and gloves, only to find out it was 80 degrees on our porch. Spring has arrived with a big baboom! The entire weekend I have been outside, without a coat enjoying the sun. The wind was still a bit chilly at times, but I have forgotten about that already.
My tulips are growing like cabbage, as are the narcissus. The weather and the flowers have a very positive effect on my mood. Every morning I inspect their growth and then cheerfully walk to the bus. In The Netherlands, I had a huge garden and I miss it tremendously, especially now that the weather is getting better again. This season I want to garden more than I did last year. It makes me more Zen. The two pieces in front of our house are the size of a stamp, but it will have to do. The soil is poor though, something I noticed when putting in the tulip bulps this winter. I was digging more through stones and glass than fertile soil. In the back, we have a lot of ground, but our landlady was very practical and covered it all with cement. She even managed to install a prison-style fence between us and our neighbors.
Last year I did not garden much, except for some boxes with herbs and geraniums. At that time we did not expect to live at 151 Charlesbank Road much longer. I did not want to buy expensive plants for a garden I would not enjoy much longer. But we are still there and this year I don’t want to let the opportunity to garden pass me by again. It won’t be the same as back home, but I can at least try to make it look better than grass covered by rocks and glass.
Posted by Femke at 02:11 PM | Comments (0)
March 29, 2006
Joe op Tournee
Het leven van consultant vrouwen is zwaar. Alleen naar bed, alleen weer op en soms ook geen zondagochtend-ontbijtje-met-gekookt-ei samen in pyama. Joe zit deze keer 10 dagen in Vancouver, Canada. Deels voor een congres = werk. Deels om met een paar Nederlandse congresgangers te snowboarden = prive + beetje (net)werken.
Ik ben inmiddels wel gewend om tijdens werkweken een paar dagen alleen te zijn en vind dat best lekker. Even bijkomen met de Gilmore Girls of ER, zonder nuchter mannengezeur dat de vrouwenstemmen zo hoog zijn of de serie qua scene-opbouw niet geloofwaardig is. Deze keer is Joe echter 2 weekenden achter elkaar van huis en dat vind ik wat minder. Gelukkig heb ik genoeg vriendinnen, die allemaal wel eens zonder vriend/man zitten of single zijn, en heb ik mij afgelopen weekend geen moment verveeld. Als je in Amerika voor je werk naar een andere stad moet, betekent dat vaak dat je met het vliegtuig gaat en dus een paar dagen van huis bent. De meeste vrienden hebben hier mee te maken en zodra een van ons alleen is, wordt hij/zij/jij wel ergens uitgenodigd om te komen eten zodat hij/zij/jij niet met zijn/haar/jouw magnetronmaaltijd achter de tv komt te zitten. Dat gebeurde dus ook bij mij deze keer.
Vrijdag hebben Anne en Paul zich over mij ontfermd met zelfgemaakte ravioli en Fashion TV. Er is een tv kanaal dat alleen maar mode-shows en interviews met ontwerpers en modellen uitzendt. LEUK! Zaterdag overdag ben ik gaan sporten en met Anne gaan winkelen. Vervolgens heb ik Dania mee uit eten genomen om haar verjaardag te vieren en daarna CSI Las Vegas bij haar thuis gekeken. Niet zo slim want na een politieserie met moordzaak moest ik weer alleen naar huis. Dan helpen 3 sloten op de deur wel om in slaap te komen. Zondag ben ik gaan golfen met Mirella, Dico en wat andere Nederlanders (zie vorige log) en blijven borrelen in Woburn. Weekend, zonder Joe, weer voorbij.
Vanwege het tijdsverschil van 3 uur tussen East Coast en West Coast en Joe's enorm drukke schema is het lastig om bij te kletsen. Hij was van 's ochtends 8:30 tot 's nachts 1 uur in sessies, uit eten of aan het netwerken. En nu staat hij op de piste.... of hij ligt, want met een snowboard kun je moelijk blijven staan. Joe heeft geen heerlijke vakantie in Nederland achter de rug, zoals ondergetekende, en dus verdiende hij een uitje. Een aantal jongens uit Nederland die ook naar het congres gingen, hebben gevraagd of Joe zin had om langer te blijven en te gaan skien/snowboarden. Dat hoef je aan Joe geen twee keer te vragen. Gisteren belde hij vanuit de lift om te vertellen hoe geweldig het was. Ik ben blij voor hem.
Ondertussen heb ik toch nog een glimp van hem opgevangen. Flickr.com is een website waarop je je foto's kunt archiveren en zelfs delen met vrienden/familie of met iedereen in de wereld. Even gezocht en ja hoor er stonden al veel foto's van het congres in Vancouver op. En ik vond 2 foto's van 'mijn' consultant, met weelderig lang haar, in actie. Leuk om zijn typische duim op de foto te zien en zijn "mind the gap" t-shirt achter de microfoon. Jammer dat ik hem niet kon vergezellen. Volgende keer.
Zondag komt Joe weer terug. Zaterdag heb ik dus meteen maar weer volgepland. Ik ga weer met Jen mee op zoek naar jurken voor haar bruidsmeisjes, hoewel het zijn meer bruidsvrouwen omdat ze allemaal van mijn leeftijd of ouder zijn. Oh ja en dit weekend ga ik ook een fiets kopen. Het wordt lente hier en ik wil erop uit kunnen met mijn fiets en fietstassen. Het is alleen lastig zoeken naar een Nederlandse model (sportief, maar rechtop zitten) dat betaalbaar is.
The life of a consultant’s wife can be tough. Lonely nights in a big bed for two. Lonely mornings without a goodbye kiss on the porch. And sometimes no Sunday-morning-breakfast-with-boiled-egg-in-our-pajamas either. Joe left for Vancouver Canada for 10 days today. He will attend a IA conference (= work) and stay a few extra days to snowboard in Whistler with some Dutch IAs (= vacation + fun + bit of (net)working).
I have become used to being alone during the week, while Joe was in Vermont. At times that's quite nice. I can watch the Girlmore Girls or Grey’s Anatomy without my husband complaining about the high pitch voices or the illogical scenes. This time Joe is gone 2 weekends in a row and that is not as easy as spending Tuesday night alone. Fortunately I have great friends, who know what it is like to be without their spouse, or who are single. Thanks to them, I have had 2 great weekends.
Friday Anne and Paul took care of me with home made ravioli and Fashion TV. Saturday during the day I went to the gym, followed by a trip to Filene’s Basement with Anne. Afterwards Dania and I celebrated her birthday at a Thai Restaurant and an episode of CSI Las Vegas at her place. Not very clever to watch this particular show on TV, because I had to go home alone afterwards. The 3 locks we have on our front door, helped putting me to sleep. Sunday I played golf with Mirella, Dico and several other Dutchies. and finished the day with a drink in Woburn. I survived the weekend without Joe gracefully.
Because of the times difference of 3 hour between East Coast and West Coast and Joe's tremendously busy schedule, it was hart to catch up by phone. He was off from 8:30 till 1 at night either in sessions, food breaks or networking. Now I know what he must have felt when I was touring through the Netherlands and he could not reach me. After the conference Joe went to Whistler with other IAs to ride his snowboard. He deserved the break and I am happy he had such a great time.
Meanwhile I caught a glimpse of him through Flickr. I searched for the IA conference and I found 2 photographs of 'my' consultant, with wavy, long hair, in action. It made me smile to see his typical thumb and the "mind the gap" t-shirt. Next time I will try to join him on his longer business trips.
Joe will return this Sunday. Saturday I am going bridesmaid dress shopping with Jennifer again. And I want to buy a new bike this weekend as well. Now that the weather is improving I miss not being able to cycle like I did in The Netherlands. I noticed it might be very difficult to find a typical Dutch bike. I want a sportive model, that allows you sit up straight. I have only seen mountain bikes or strange cruiser bikes. None of the affordable bikes come with carrier, chain protector or lights. The only once that come close to what I am looking for are $1000. Strange Americans, but that should not be surprising anymore.
Posted by Femke at 02:30 PM | Comments (0)