September 01, 2006
De Verhuizing / The Move
Op zondag stonden de verhuizers al om 7:30 met een grote vrachtwagen voor de deur. Er moest nog heel wat ingepakt worden en dat deden ze heel secuur. Ieder kopje (breekbaar of niet) werd in 3 lagen papier gewikkeld en werd tussen proppen papier geplaatst. Pfff dat blijkt een papieren nachtmerrie, merk ik nu ik het allemaal mag uitpakken in ons nieuwe huis. 6 uur later reed de vrachtwagen met al onze spullen weer weg. We werden in ons lege oude apartement achtergelaten. Mrs. Hayes onze huisbazin die boven ons woon(de) heeft heel wat traantjes weggepinkt de afgelopen dagen. Joe heeft 8 jaar onder haar gewoond en was als een soort zoon voor haar die het nest uitvloog. Nadat de verhuizers waren vertrokken was het onze beurt om alle gaatjes te vullen en de muren bij te stippen met latex. Dat laatste was een uitdaging, want de winkels waren dicht en we hadden alle kleuren behalve de juiste voor de muren. We hebben dus maar in paniek wat gemixed en hopen dat niemand het ziet.
Die avond zouden we in een romantisch Bed & Breakfast blijven slapen vlak buiten New York. Nou dat romantische zat er niet in. Vanwege noodweer onderweg hebben we 7 uur gereden om pas om 23:30 in de B&B aan te komen. We zouden er 3,5 over hebben gedaan als alles mee zou zitten. Jammer, want ik keek echt uit na een rustig, avondje in een ingerichte slaapkamer zonder dozen. Nu was het meteen naar bed en om 7:00 uur weer op in afwachting van alle dozen in het nieuwe apartement.
De volgende ochtend had het noodweer echter heel wat schade aangericht. De verhuizers kwamen door alle files, 4 uur later aan dan gepland. We hadden zo tijd genoeg om aan het nieuwe apartementje te wennen en even wat schoon te maken en bij te kletsen met onze nieuwe huisbazin en haar zoontje.
En nu, zitten we al 1 week tussen de dozen. Het is toch allemaal iets kleiner dan verwacht, en de boekenkasten kunnen niet staan waar we ze gepland hadden. Dus er zwerven 3 boekenkasten, heel wat dozen met boeken en nog veel meer los spul rond. We hebben wel inbouwkasten, maar daar moeten nog planken in.
We hadden afgelopen weekend helaas geen tijd om uit te pakken, omdat we naar de bruiloft van Jen & Scott moesten. De bruiloft vond in Rochester plaats waar Joe en Jenn hebben gestudeerd. Dat betekende 8 uur rijden (er is geen vliegveld in de buurt), 2 x "Yes I Dohoo" en weer 8 uur terug over 3 dagen verspreid. Jenn zag er schitterend ut in de jurk die ik heb helpen uitkiezen.
De bruiloft was heel gezellig, maar ik had toch wel liever 3 dagen willen klussen en uitpakken. Joe moet gewoon werken dus het komt op volgend weekend aan. Als het maar op tijd af is voor de BOA's komen volgend weekend.
On Sunday, the movers rang our door bell on Charlesbank Road at 7:30 am and when I opened the door a huge truck was parked in fron of our door. The men still had a lot of packing to do and they did so in a very precise manner. Every cup, plate or spoon was wrapped in layers of paper and placed on top of props of empty paper. When unpacking the new apartment turned into a paper nightmare.
Mrs. Hayes our landlady, who lived above us, shed a lot of tears when I good-bye came closer and closer. Joe has lived with her for over 8 years and seeying her surrogate ‘son’ leave was not easy. After the movers had packed all our belongings in the truck it was our turn to fill the wholes and retouch parts of the walls. The Home Depot had already closed and we could not find the right colors of paint in the basement anymore. But with some mixing and matching of other colors, we thought it looked acceptable (ahum).
That night we had planned to spent some time in a romantic B&B just outside of NYC. But the romance was not easy to find as the night turned into a scary movie. The weather was so bad (rain, hail, storm) that it took us 7 hours to get to Greenwich, NY, our destination. Instead of a relaxing evening with whirl-pool to prepare for the move-in we arrived in the middle of the night exhausted after driving through stretches of I-95, where the water almost reached the car windows, a natural whirl-pool so to speak.
The next morning we found out that the weather had caused quite some damage and the 45 minute drive to Brooklyn turned out to be a 3,5 hour traffic jam. The movers arrived much later than planned as well. But they unpacked the truck before the sun set, leaving us in an apartment that was literally filled to the ceiling with boxes.
For the past weeks, one by one the boxes have been emptied. Because we don’t have much shelving yet we cannot unpack everything yet. Instead of decorating the walls we have decided to stack all the boxes against them, which makes the apartment look even smaller than it already is.
We actually spent our first weekend in our new apartment in Rochester NY, for Jenn & Scott’s wedding. It was hard to leave our unfinished apartment behind. Luckily we had packed our wedding clothes before the move, otherwise we would have never found them in between the piled up boxes. After 8 hours of driving up to Rochester, 2 x “I Dohoo” and 8 hours back, we arrived in back to the messy apartment 3 days later. The wedding was great, despite the horrendous rain storm. Jenn looked fantastic in the dress and the food & guests were delicious and entertaining as well.
I hope we can finish unpacking before the BOA’s arrive in 2 weeks.
Posted by Femke at 11:18 PM | Comments (0)
August 31, 2006
Afscheidsfeestje / Good-bye party
3 dagen voor onze verhuizing hebben Joe en ik in Newton een afscheidsbarbeque gegeven. Onze beste vrienden zijn gekomen en het was echt heel gezellig. In de oprijlaan naast ons huis stond Joe achter de grill en heb ik rondgerend om iedereen van pasta salade en pindasaus te voorzien.
Buffy the Vampire Slayer was ook van de partij. We vonden haar op zolder en iedereen moest natuurlijk met haar op de foto, zo vaak komt er niet een celebrity langs op Charlesbank Road.
We zijn klaar voor de verhuizers, we hebben iedereen gedag gehugged en een traantje gelaten. Op naar een nieuwe avontuur.
3 days before our big move Joe and I hosted a good-bye BBQ in Newton. Our best friends came and we had a great time. The BBQ took place in our driveway. Joe stood behind the grill and I was running around to serve everybody pasta salad and satay-sause.
We even had a visit from a celebrity: Buffy came by and of course everybody wanted to pose with her.
We are ready for the movers, we hugged everybody good-bye. Let the adventure begin
Posted by Femke at 11:05 PM | Comments (0)
August 02, 2006
Home Sweet Home
We hebben een apartement gevonden in New York! Pffff wat een opluchting.
Het is het kleine, schattige apartementje geworden, dat we 2 weken geleden al eens hebben gezien. Toen vonden we het heel leuk, maar dachten dat het te klein zou zijn. Het had namelijk geen ruimte voor een eettafel en onze fietsen konden niet binnen worden gestald. Naast dit ongemak is er geen buiten en kan er geen was gedraaid worden. Nou schijnen deze twee laatste punten nogal normale ongemakken in NY te zijn. We moeten maar naar het park gaan voor een picnic en naar de wasserette voor de was, net als heel NY doet. Maar de eerste twee punten vonden we te belangrijk om op te geven: geen eettafel, dat betekent geen etentjes thuis en geen fietsen dat betekent dat de fietsen die we net hebben gekocht, en die ons zoveel plezier opleveren, verkocht moeten worden (dat nooit!).
Na een telefoongesprek met de eigenaars (die op de derde verdieping wonen) waren we echter overtuigd. We hebben een foto van hun apartement gekregen, waar wel een eettafel in staat, zodat we een beter beeld kregen van de mogelijkheden. Ook wilden ze ruimte voor onze fietsen in de kelder creeren. Ze gaven aan dat ze ons echt het leukste en meest geschikte stel vonden en dat ze ons graag meer tegemoet wilden komen. Dit was natuurlijk een ander verhaal. Opeens kon er een eettafel staan en mochten de fietsen binnen gestald worden. En... ze vonden ons leuk (ego-strelend). We konden geen "nee" meer zeggen. Daar waren Wendy en Tomasso (de huisbazen) erg blij mee. Wel wilden we de woning nog 1 keer zien, voordat we een jaar-huurcontract zouden tekenen.
Maandag ben ik weer met Joe meegegaan naar NY en die avond zijn we nog bij Wendy, Tomasso en hun zoontje Luca in Brooklyn op bezoek geweest. We hebben de maten van het apartement opgenomen, nog eens naar de gekleurde (rood en aqua) verf op de muur gekeken, en alles nog eens goed overdacht. Na de inspectie waren Joe en ik nog steeds enthousiast. Het is heel klein, maar schattig. Een prima huisje voor ons eerste jaar in New York/Brooklyn.
Er zullen vast betere, goedkopere, grotere apartementen beschikbaar zijn, maar ik heb ze niet gevonden en de tijd begint te dringen. We willen graag een nieuw 'thuis' hebben zodat de spanning en stress wat afneemt. Verder zoeken, kan en waarschijnlijk vinden we ook nog iets anders dat goed (of beter) als thuis kan dienen, maar dit is op een leuke manier tot stand gekomen en heel ontspannen. Geen pandjesbaas of makelaar, maar direct met de bewoner/eigenaar. En we krijgen een werkende open haard in dit apartementje. Wat wil je nog meer. De beslissing om het apartement te huren werd nog makkelijker gemaakt door onze leuke huisbazen. Ze nodigden ons meteen uit op hun balkon voor witte wijn met een toastje. Tomasso is Italiaan en Wendy is Chinees. We hebben anderhalf uur op hun balkon zitten kletsen en ik ging stralend weg. Wat een leuk nieuw 'thuis'. Mijn charmes en Joe's salaris hebben de deal voor elkaar gekregen.
Woensdagavond vlak voor we naar weer naar Boston terugkeerden hebben we onder het genot van watermeloen het nieuwe huurcontract ondertekent. Nu is het officieel. We kunnen niet meer terug. We gaan naar NEW YORK!!!!
We zijn opgelucht, enthousiast en ook een beetje beduusd. Het gaat allemaal zo snel en nu wordt het ook nog eens 'echt'. Ik ben het ene uur heel blij en het andere een beetje 'overwhelmed'. Gaat het wel goed komen: de huur verdubbeld, 1 salaris, weer op banenjacht. Brrrr. Ik verheug mij nu al op de BOA's die gaan komen op 15 September, kunnen we met zijn allen New York ontdekken. Nu alleen nog een slaapplaats voor hen regelen, want ons ienie-mini studeerkamertje is te klein voor 2 opblaasbedden.
Posted by Femke at 10:10 PM | Comments (10)
July 25, 2006
Eindelijk een vaste baan.... in Boston
Dit ben ik jullie nog helemaal vergeten te vertellen: Ik heb eindelijk een vaste baan aangeboden gekregen............ in..............Boston.
Het is toch niet te geloven he! Besluit je om weg te gaan, krijg je een baan aangeboden. Na een jaar lang zoeken eindelijk iets leuks gevonden, heb ik de functie moeten weigeren. We hebben er nog even over nagedacht om de verhuizing af te zeggen, maar we hebben er zoveel zin in dat ik dat liever niet doe.
Ik heb een jaar geleden als Nederlandse Voice Over voor een bedrijf in de buurt gewerkt. Ik moest een Nederlandse stem inspreken voor een nieuw computerprogramma. Ik vond de mensen met wie ik toen werkte erg aardig en ook het bedrijf sprak mij aan. Ik heb daarom destijds mijn CV afgegeven, maar nooit meer iets gehoord.
Totdat Frans op bezoek kwam. Die week liep mijn hoofd over van alles wat er nog gedaan moest worden (logee, bruiloft, Montreal, NY apartementenjacht, etc) en toen ging opeens de telefoon. Of ik de volgende dag op gesprek kon komen voor een Project Management functie. Ach waarom ook niet, het is toch al te gek voor woorden deze week. Geheel ontspannen ben ik er heen gegaan. We hadden immers al besloten om te verhuizen en ik had niet veel te verliezen.... dacht ik. Omdat ik nog zo weinig sollicitatie-ervaring heb, ben ik er deels ook heengegaan om meer van die ervaring op te doen (sorry organisatie, maar ik heb jullie een beetje 'gebruikt'). Daarnaast vind ik het echt een heel leuk bedrijf en wilde ik kijken of er misschien iets in New York geregeld kon worden.
Kortom ik wilde kijken hoever ik het zou schoppen.
Nou ik heb dus een goede aftrap gegeven want om 9 uur 's ochtends terwijl Joe en ik nog lekker in ons Montrealse bedje lagen werd ik gebeld. 3 dagen na mijn sollicitatiegesprek. Met een salarisaanbod en wanneer ik kon beginnen. Oeps daar had ik helemaal niet op gerekend. Dat was wel heel snel. Ze hadden nl aangegeven dat er nog wel 2 gespreksrondes zouden volgen. Ik had namelijk mijn directe leidinggevende nog niet ontmoet, omdat die op vakantie was tijdens mijn eerste gesprek. Ik heb de HR dame dus afgewimpeld "ik ben op vakantie en ik wil graag eerst mijn toekomstige manager spreken, voordat ik beslis." Mijn ervaring met Joe of vrienden die solliciteren, is dat het maanden kan duren. Daarom dacht ik dat het ook geen kwaad kon om deze sollicitatie-ervaring op te doen. Na mijn vakantie heb ik meteen gebeld en het NY geval uitgelegd. Van de HR dame (die ik toch al een trut vond) heb ik nooit meer wat gehoord. Degene die ik tijdens het sollicitatiegesprek heb gezien, reageerden heel positief en aardig.
Wat een ironie he? Vind ik een baan, moet ik hem weigeren.
Nu maar hopen dat ik in NY iets vind.
Posted by Femke at 07:53 PM | Comments (0)
July 21, 2006
Apartementen Jacht in NYC
De apartementen jacht is een behoorlijke uitdaging.
Ik ben deze week met Joe meegegaan naar New York. We logeren in een luxe hotel. Jammer genoeg heeft Joe het vreselijk druk en kan hij niet meehelpen zoeken. De week was bedoeld om de stad beter te leren kennen en de buurten te verkennen waar we graag zouden willen wonen.
We zoeken niet in de stad: te duur en te druk. Ik word gek van al die mensen om mij heen. Ik wil graag iets meer rust. Buiten de stad in de suburbs zoals Queens, New Jersey City, Brooklyn is het net zo'n gevecht om de huizen als midden in de stad. Het is een van de krapste jaren op de huurmarkt. Apartementen staan gemiddeld 1 week leeg, de huren zijn erg gestegen de laatste tijd en je moet snel beslissen. Die druk, daar houd ik helemaal niet van. Iedere keer wanneer ik naar een apartement ging kijken, werd er de volgende dag gebeld dat het weg was of kreeg ik een voicemail dat ik vooral niet lang kon wachten met beslissen en dat ze het vandaag nog wilden weten of we geinteresseerd waren. Pfff, geef me wat ruimte.
Die ruimte is niet alleen ver te zoeken tijdens de zoektocht, maar ook in de apartementen zelf. Waar ik nog het meest van overstuur ben is de ienie-mini-apartementjes. Niet alleen zijn ze vreselijk klein, maar ook schrikbarend duur. We huren nu zo'n 1000 square foot voor $1250 per maand. In NY ben je voor 500 square foot $2500 per maand kwijt.
Als getrouwd stel kun je kiezen uit een 1 slaapkamer apartement of een 2 slaapkamer apartement.
1 slaapkamer apartementen gaan gepaard met 1 woonkamertje en een keuken in de hoek van de woonkamer. Ze zijn zo klein dat ik niet weet hoe we daar met al onze spullen in moeten passen. Er is niet eens ruimte voor een bureau met computers.
Ik ben dus op zoek gegaan naar een 2 slaapkamer apartement. In de stad vind je geen 2 slaapkamerapartement onder de $4000. Buiten de stad zijn ze goedkoper. Alle 2 slaapkamerapartementen hebben 2 volledige badkamers. Dat is voor ons helemaal niet nodig. Ze verwachten dat bij 2 slaapkamers er 2 huisgenoten intrekken. Je hebt dan letterlijk 2 badkamers met bad, douche en toilet naast elkaar en de slaapkamers er tegenover. Dat is voor ons dus te veel. De eerste dagen heb ik veel van dergelijke apartementen gezien en ik was erg gefixeerd op het zoeken naar de ideale ruimte voor Joe en mij en alle mogelijke logees. Maar toen ik de huurbedragen hoorde ben ik daar snel van afgestapt. Een aantal vrienden en familieleden probeerden mij duidelijk te maken dat het belachelijk is om zoveel extra huur te betalen, zodat logees kunnen blijven slapen. En daar zit natuurlijk wel wat in. We kunnen het ideale apartement waar iedereen welkom is gewoon niet betalen en dus moest ik 'down-sizen' tijdens mijn zoektocht.
Ik ben geregeld huilend thuisgekomen, omdat het lastiger blijkt dan verwacht om de ideale ruimte te vinden. Wil ik nog wel naar New York? De twijfel sloeg toe. We gaan van een redelijk groot apartement dat goed te betalen is naar een apartment dat half zo groot is en twee keer zo duur. New York is zo groot, zoveel concurrentie, gaan we het wel redden? Ik kon er soms niet van slapen. Maar tegelijkertijd heb ik in 1 week meer leuke mensen ontmoet dan in 1,5 jaar in Boston. Iedereen praat met je en je ziet heel wat leuke, gekke, grappige en rare dingen. Het bruist en leeft veel meer dan in Boston. Ook is het een ervaring om nooit te vergeten als is het maar voor 1 of 2 jaar. Conclusie: we gaan er nog steeds voor.
Ik heb Joe's oude troep al via de Amerikaanse marktplaats verkocht, ik had niet verwacht dat mijn spullen ook aan de beurt zouden komen zodat we in ons toekomstige thuis passen.
Wel weet ik zeker dat we in Brooklyn gaan wonen. Dat is een populaire buitenwijk van Manhatten en het is echt heel leuk. Een mix van culturen, dure buurten, arme wijken, kunstenaars, yuppen. Mijn neef woont er en ook Joe's zus. Fort Greene is de buurt waar ik verliefd op werd. Mooie huizen, gezellige restaurantjes, veilige buurt. Veiligheid is echt prioriteit nummer 1 voor mij. Ik vind het tot nu toe erg overweldigend om in de stad rond te lopen. In sommige slechtere wijken ben je echt de enige blanke en wordt je continue aan- en nagestaard.
Onverwachts hebben we (Joe was toevallig mee bij deze twee) toch een aantal leuke apartementen gezien.
Deze apartementen heb ik zelf via advertenties gevonden. Je kunt een makelaar gebruiken (wat ik heb geprobeerd) maar zij vragen 15% van de jaarhuur aan makelaarskosten. Wij zullen waarschijnlijk iets rond de $2.000 tot $2.300 (dat is het goedkoopste wat er te vinden is met 2 slaapkamerTJES). Dan komt daar nog gast, licht, water, kabel, telefoon, internet, auto parkeren etc. bij. Daar bovenop betaal je dus ongeveer $3.000 aan makelaarskosten voor de bemiddeling. Dat vind ik veel geld. De meeste huisbazen vragen een eerste en laatste maand & security deposit. Je bent dus 'eventjes' $8.000 cash kwijt om een apartement te huren.
Het eerste apartement was echt een droom ruimte. Het is van een leuk stel dat naar Boston verhuisd. Wij hebben eerste keus omdat ze ons zo leuk vinden. Ze wonen zelf nog maar 4 maanden in het gloednieuwe apartement en ze gaan naar Boston in haar ouderlijk huis wonen om het bedrijf van haar vader te ondersteunen. Het is een klein apartement maar met heeeeele hoge plafonds. Heel leuk geverfd (rode, paarse en groene muren) en 2 slaapkamers (met 2 volledige badkamers). Het is duur maar gloednieuw. Voor $200 extra per maand kunnen we onze auto in de garage onder het complex parkeren. Verder is er een binnenplaats waar je kunt zitten en een kleine sportruimte.
Het enige waar ik tegenop zie is de buurt. Het is een apartement in een oud fabriekspand dat helemaal is opgeknapt. De meeste koopwoningen bevinden zich in dit soort gebouwen. Het is een prima plek om te kopen. De buurt is nu nog verpauperd en betaalbaar en heel snel zal het opknappen voor de yuppen. Om te kopen dus een goede beslissing, maar voor huur wat minder. Het apartement ligt echt naast een "project" waar je bij de metro uitstapt, dat is een soort Bijlmer. Gespuis hangt op straat rond bij hele hoge flats. Toen we er de eerste keer kwamen raakte ik in paniek "hier wil ik niet wonen!!!". Het Bostonse stel verzekert dat het veilig is en om dat te testen ga ik er vanmiddag heen. Ze hebben allerlei routes aangegeven die ik kan lopen om de buurt te verkennen. Het ligt net boven ons budget en met Joe's salaris alleen kunnen we het niet betalen. Ik vind het een heel eng idee om iets te huren dat we alleen met 2 salarissen kunnen veroorloven, terwijl ik nog geen werk heb gevonden. De ruimte is ideaal, de buurt is eng. Ik zag ons al helemaal met logees en vrienden daar wonen. Maar we moeten realistisch zijn, al ons geld gaat op aan de huur en het zou leuk zijn om ook van de stad te kunnen genieten. Daarom verhuizen we natuurlijk.
Het tweede apartement was heel anders. Dat was in een mooi oud huis, een "brown stone", in een veilige, leuke buurt. Het stel dat het hele huis bezit woont op de 2e verdieping en zij willen de 1e verdieping verhuren (begane grond is al bezet). Het is een klein 2 slaapkamer apartementje (1 slaap- en 1 studeerkamertje). 1 badkamertje en een klein woonkamertje/eetkamertje. Het wordt heel krap, ongeveer de helft van waar we nu wonen. Het was echt schattig ingericht en zag er knus uit, met een openhaard die echt werkt (warme chocomel en marshmellows!!!). De advertentie werd vrijdag geplaatst en zaterdag zou er een openhuis plaatsvinden. Vlak voor onze vlucht naar Boston zijn we dus nog naar Brooklyn gegaan. Er stonden 25 man op de stoep te wachten. Zoveel mensen die naar een huis zoeken, en dit was nog maar een klein groepje (de advertentie was namelijk een dag van tevoren geplaatst). Wij waren de laatste bezoekers (Joe kon niet vroeger uit zijn bed komen). Het klikte heel goed met de huisbazin (jonge meid) en haar zoontje. Haar man was niet aanwezig. Zij zijn ook in Guilin, China, geweest waar Joe en ik elkaar hebben ontmoet. We kletsten honderduit en hebben meteen aangegeven dat we geinteresseerd waren. Hun 1 jaar oude zoontje vond ons ook leuk en dat hielp natuurlijk mee. En nu zijn we in de procedure om het apartement te huren. Je moet namelijk een 'application' invullen met al je financiele gegevens, referenties etc. Ik heb van verschillende vrienden gehoord dat Wendy (de huisbazin) hen al heeft benaderd.
Pff dat gaat snel. Ik moet nog steeds aan het idee wennen dat we dus misschien een nieuw huis hebben. Moeten we het wel doen: zo klein (met 2 logees wordt het echt heel krap en meer kamperen dan wonen), geen parkeerplaats, geen wasmachine (de wasserette help!!!), geen opbergruimte (we hebben nu een kelder en zolder), etc. De huur is te betalen en dat betekent dat alles wat we over houden aan leuke dingen op kan worden gemaakt of we kunnen wat sparen. Het is een compromis: minder ruimte voor meer vrijheid buiten het apartement.
Omdat we eind Augustus verhuizen zou ik nog verder kunnen zoeken. Maar om eerlijk te zijn vind ik het wel een fijn idee als we nu al een nieuw 'thuis' hebben. Er moet nog zoveel geregeld worden rondom de verhuizing dat verder zoeken bij mij veel spanning oplevert. Het is toch eng dat je 5 weken voor de verhuizing nog niet weet waar je gaat wonen.
Ik houd jullie op de hoogte
Posted by Femke at 12:21 PM | Comments (1)
July 10, 2006
Jazz Fest in Montreal
Onze laatste vakantie is al weer bijna een jaar geleden (Portugal) en dat was geen daverend succes (beroofd + bedreigd met mes). Na alle drukte en spanning rondom onze verhuizing naar New York, en Joe's lange werkweken weg van huis waren we wel toe aan een 'break'.
Omdat Joe bijna geen vrije dagen meer heeft, konden we maar een paar daagjes weg. Montreal is een favorite bestemming voor Joe en ik stond ook te popelen om weer terug te gaan. We hebben er 2 jaar geleden met veel plezier oud en nieuw gevierd. Toen was het te koud om rond te lopen en met het mooie weer dat eindelijk is aangebroken hebben we betere omstandigheden om meer van Montreal te zien. Ook stond het JazzFest in juli op de kalender en Joe is een echte jazz fanaat. Het kon niet meer op. Gelukkig wilde Frans ook graag naar Montreal dus hebben we zijn vakantie en de onze gecombineerd.
Meteen na de bruiloft in Ohio zijn we naar Montreal gereden. 5,5 uur met de auto en je bent in een Franstalig gebied. Montreal is niet groot, knus en gezellig. De mode is er 10 keer beter dan in Amerika. Hippe (Europese) winkels. Ze lopen echt voor qua kleding, meubels, etc. Je kunt overal lopend heen en de natuur is ook dichtbij. Een prima combinatie dus voor een paar dagen. We hebben 4 dagen genoten van elkaar, van de stad, van Frans (en vriend Evert-Jan), van het eten en van de muziek. Iedere avond na het eten liepen we naar het jazz festival. Er was altijd wel een goed concert op een van de acht podia. Het waren 4 ontspannen dagen en ik zou dolgraag een echte vakantie willen hebben, maar dat zit er voorlopig niet in.
We moeten het hier even mee doen.
Posted by Femke at 01:44 PM | Comments (0)
June 26, 2006
Big Apple Here We Come
We gaan verhuizen en wel per 1 September. Van Bean Town naar de Big Apple.
Na heel veel spannende maanden van solliciteren en onzekerheid heeft Joe de mogelijkheid aangeboden gekregen om door zijn huidige werkgever overgeplaatst te worden naar het kantoor in New York. We hebben er goed en lang over nagedacht en toen "YES" gezegd.
Joe heeft het afgelopen jaar ongeveer 10 maanden als consultant van huis gewerkt. Bijna iedere week vertrok hij op maandagmorgen en kwam hij donderdag of vrijdag thuis. Dat zorgde voor veel spanning. Fysiek werd het steeds zwaarder voor Joe om zoveel te reizenen in hotels te moeten slapen. En ik vond het natuurlijk ook helemaal niet leuk om het hele huishouden altijd maar in mijn eentje te moeten runnen. Woonden we eindelijk samen, werden we weer gescheiden.
Joe is een half jaar geleden al begonnen met om zich heen te kijken naar een andere functie, maar de meeste functies die hij in Boston kreeg aangeboden, vereisten allen veel gereis, iets wat Joe juist niet meer wilde. Toen kwam zijn werkgever met de mogelijkheid om ons over te plaatsen naar een stad waar meer klanten zitten, zodat Joe minder van huis is. Een ideale oplossing! We konden kiezen tussen LA of New York. Los Angelos, daar schrok ik erg van, al die nepborsten en al die acteurs die taxi chauffeur of serveerster zijn. Het leek mij een rare stad om te wonen en zo ver weg van familie en vrienden. Omdat Joe al heel lang de droom heeft om ooit in NY te wonen hebben we dus voor deze stad gekozen.
Een andere factor die meespeelde in de keuze om te verhuizen is dat het voor mij erg lastig is geweest een geschikte, goed betaalde functie in Boston te vinden omdat de arbeidsmarkt niet echt internationaal is en de lokale bevolking liever met Bostonians werkt dan vreemdelingen (het is een beetje een ons-kent-ons clubje). Aangezien ik niet door een organisatie ben uitgezonden als expat en ik op de bonnefooi hier heen ben gekomen is het extra lastig iets te vinden. We hopen dat ik in New York meer kansen heb, omdat het internationaler is en men meer openstaat voor 'vreemde' achtergronden, opleidingen, etc.
Daarnaast is het natuurlijk een kans die je niet vaak krijgt. De verhuizing wordt betaald en het is een unieke ervaring om in New York te wonen. Het was dus een beetje een "now or never" beslissing. Iets wat we graag willen meemaken. Al is het maar voor een jaar of twee.
En nu... Joe werkt al in New York bij een klant (nu al weer 3 maanden) en ik zal het meeste moeten doen met betrekking tot de verhuizing. Mijn hoofd loopt over van alles dat geregeld moet worden. Ontslag indienen bij ESC, apartement zoeken, gas-licht-water overplaatsen, afscheidsfeestje, verhuiskaartjes, etc, etc. Volgende week ga ik voor het eerst naar New York met Joe mee, op zoek naar een apartement voor ons tweetjes (en alle logees). Dat wordt dan ook voor het eerst dat ik er rond ga lopen met het idee dat we er binnenkort wonen. Waar moet ik boodschappen doen, waar is het postkantoor, etc. Zoveel vragen en dingen die geregeld moeten worden.
Ondanks dat, hebben we er ONTZETTEND VEEL ZIN IN. Ik heb nu al weer een paar weken vlinders in mijn buik. Een nieuw huis voor ons samen, nieuwe start, nieuwe stad. We kijken er enorm naar uit. Vooral ook omdat we nu meer samen kunnen zijn en leuke dingen te kunnen doen na het werk ipv alleen voor de buis met een magnetronmaaltijd.
Ik houd jullie op de hoogte!
After many months of stress and insecurity, it is finally a done deal! Joe and I are moving to NYC. His current employer agreed to transfer Joe to New York and I will follow him obediently. It took us many weeks/months of thinking, worrying, predicting, but we finally decided to take the plunge. I already got married and emigrated, moving to NYC cannot be much harder than that!
For the past 10 months Joe has spent most of his working weeks away from home with Clients. It became hard on him physically but also our relationship faced stress because of his travel schedule. He was constantly living out of a suitcase and I felt like a true housewife, running the entire show at home myself. The idea of moving in together was not supposed to be followed by this long term separation. And therefore we decided to move to a city where most of Joe’s clients are situated.
With the decision, we hope that I have more career opportunities as well. We both prefer to live in a city that is a bit more international and open minded towards outsiders than Boston is. It has been tough to get into the Boston job market without a BU or Harvard degree and/or family or friends that grew up here. I really really hope that I will find a suitable position once we are in NYC.
Besides career reasons to move, we also wanted to grab this chance of a life time. You don’t get many offers to be moved to NYC and this is the perfect time for us to go: no mortgage, no kids, no family in Boston. We have nothing to loose, only things to gain. We felt it was a “now or never” decision. If we don’t like it, we can always move again, but at least we have tasted The Big Apple.
Joe has already been in NYC a lot, for either work or pleasure, so he knows what he is getting himself into. I however have only been there 3 or 4 times as a tourist for 2 or 3 days. And I certainly never looked at the city the way a future resident does. Because Joe is already working in NYC, it means that most of the moving activities on the Boston side rest on my shoulders. We also need to find an apartment, find movers... and I have to leave my current position with ESC. Don't even mention the moving cards, gas/electricity/phones etc etc. My head is spinning when I think of all the things that still need to be arranged.
I will join Joe several times these coming months to look for a new home.
Despite all this moving stress, I cannot wait to get there. I get butterflies when I think of the change that is upon us. I am sure we will have a great time. A new chapter in our lives.
Posted by Femke at 09:00 PM | Comments (1)
June 22, 2006
House for Sale
Ik ben de zolder en de kelder aan het uitmesten en alles wordt verkocht. Joe en zijn vroegere huisgenoten hebben heel veel spullen verzameld en ze hadden blijbaar nogal moeite met dingen weggooien of verkopen. Ik heb zoveel spullen gevonden waar Joe het bestaan van was vergeten: een heel set met gewichten, een boxbal, een pokertafel, maskers, computer spullen, fitnessbankje, etc. Ik heb afgelopen week toen ik ziek was van alles foto's gemaakt en het op de Amerikaanse marktplaats gezet. Toen ik op die website keek, schrok ik echt wat mensen voor hun troep vragen. Een hele smerige bank die ze nog voor $800 willen verkopen, etc. Omdat ik niet zozeer geld wil verdienen maar zo snel mogelijk van het spul af wil, heb ik het allemaal voor $30 te koop gezet. Binnen 1 dag stroomden de reacties binnen. De mensen kwamen achter elkaar om te kijken en te KOPEN. Ja, het ging voor een schijntje weg. Ik had geen zin om weken lang iedere dag een advertentie te zetten, dus een laag bedrag deed het meeste werk. Leuk om zoveel verschillende mensen te zien.
Joe kreeg het van alle verkopen een beetje benauwd. Toen ik de was wilde doen, stootte ik heel hard mijn teen tegen iets hards in zijn kledingkast (waar de wasmand staat). Springend op 1 been haalde ik verschillende lijsten tevoorschijn. Hij had een aantal ingelijste posters veilig gesteld voor mijn verkooplust. Hij was bang dat ik in mijn enthousiasme alles zou verkopen, zelfs die dingen waar hij aan gehecht was. Hij had gelijk, want Marilyn Monroe, James Bond en alle andere mensen achter glas zijn verkocht. Arme Joe, hij ziet zijn leven voor zijn eigen neus verhandeld worden. Ik heb inmiddels $225 verdiend, daar gaan we iets leuks mee doen.
Posted by Femke at 09:06 PM | Comments (1)
Boston Cow Parade
Ik heb er lang op moeten wachten, maar eindelijk zijn de koeien in Boston aangekomen. Allerlei artiesten hebben koeien met Boston-se themas beschilderd, beplakt en versierd. Ik heb al veel over de koeienparade gehoord en gelezen. De meeste grote steden hebben ze inmiddels op bezoek gehad en nu is Boston aan de beurt. Door de hele stad staan deze kleurige vrienden te grazen, staren of liggen ze te zonnen. Met dit mooie weer wordt je er helemaal vrolijk van.
Ik was afgelopen weekend nog behoorlijk ziek, maar werd gek van het binnen zitten. Joe wilde er zo graag uit, dat ik toch maar heb toegestemd om mee te gaan naar de koeien. Daar heb ik achteraf wel met 2 dagen in bed liggen voor moeten betalen, maar alles voor een nieuw website berichtje. Ik sta volgepropt met medicijnen naast de koe die de PC Hooftstraat van Boston uitbeeldt. Joe's favorite koe zat onder de chili-pepers, zijn favorite ingredient tijdens het koken.
I have had to wait for a long time, but at last the cows have arrived. The Cow Parade is in Boston. A variety of artists from the Boston area have painted life sized cows with Boston related topics. The Cow-Parade has existed for several years now and they visited most major cities in the world. People collect the miniature versions that can be as much as $250. Throughout Boston the brightly decorated cows are grazing, staring or lying in the sun waiting to be admired. Joe’s favorite cow was the one covered in chili peppers, his favorite ingredient when cooking.
I was still quite sick this weekend, but too eager to see the Cows. Therefore I pumped myself full of medication and as I am standing next to the Newbury Street cow, I am stoned from a combination of DayQuill, cough syrup, inhaler and aspirin. I was tired of lying in bed while the sun was shining. Finally the rain had ended and there I was in bed sick. I paid for this escapade by lying in bed for another few days, feeling miserable.
Posted by Femke at 09:04 PM | Comments (0)
June 19, 2006
Hup Holland Hup
Laet die Luw not in sin humpu steen,
Het Nederlands eftal wordt ook hier in Newton gevolgd. Iets minder fanatiek dan in Nederland, maar toch... we kijken wel! Zelfs Joe die nooit geinteresseerd is in sport, tenzij het de Tour de France betreft, heeft al een aantal wedstrijden helemaal uitgezeten.
De eerste Nederlandse wedstrijd viel hier op zondagochtend 9 uur onze tijd. We hadden vrienden te logeren en de hij van de zij is een echte voetbalfan (meer dan zei). We werden om 9 uur wakker gemaakt en zelfs Joe is erbij komen zitten. Ik begon meteen te zingen en aan het eind van de wedstrijd zong iedereen met mij mee: "Hup Holland Hup". Het klonk niet echt Nederlands, maar het ritme en de valse stemmen sloten goed bij elkaar aan.
Ik mag helaas geen foto's van onze logees laten zien, want niemand mocht weten dat ze er waren. Onze mysterieuze gasten hebben in Boston gewoond en wilden graag bij ons op bezoek komen. Ze waren bang dat als anderen van hun komst zouden weten, zij meteen een hele tour langs alle vrienden en bekenden moesten maken en dus werd ons gevraagd hun bezoek stil te houden. ssssttt jullie weten dus ook van niets.
Het was echt een heel leuk weekend. Binnenkort verhuizen x en x naar de andere kant van het land en dus was het meteen een bezoek waar we waarschijnlijk wat langer dan normaal op moeten teren. We hebben echt genoten, niet alleen van elkaar maar ook van het overheerlijke vele eten (kaas, bbq, wijn en nog wat chocolade toe), het voetbal en de boswandeling. Ik was ook wel een beetje trots dat ze bij ons wilden komen logeren en wij ze helemaal voor onszelf hadden. Het zijn door de jaren heen goede vrienden geworden en dus maak ik mij niet zo'n zorgen om hun verhuizing. We blijven elkaar vast en zeker zien. Binnenlandse vluchten zijn gelukkig vaak in de aanbieding.
We hebben geen kabel tv, om onze maandelijkse lasten en de bagger die op tv verschijnt wat te drukken. Voor het voetbal waren we aangewezen op 1van de 10 Spaanse kanalen die we wel kunnen ontvangen. De Spaanse zenders zenden 2 dingen uit: soaps en elke sportwedstrijd (vooral voetbal) die er wereldwijd door Spaanstalige landen wordt gespeeld. De soaps zijn hilarisch qua emotie, passie, crime en verdriet. De voetbal wedstrijden zijn ook bijzonder. Ten eerste zorgt niet alleen het spel maar ook het camerawerk en commentaar voor een hele hoge hartslag. In super snel Spaans, dat heel staccato en paniekerig overkomt wordt er verslag van de wedstrijd gedaan. Ik ben na iedere wedstrijd uitgeput van de stress die er verbaal wordt gecreeerd.
Na dit weekend ben ik behoorlijk ziek geworden. Ik heb inclusief vandaag echt een volle week op bed gelegen. De dokter heeft nu een puffer voor asthma en bronchitis voorgeschreven en ik hoop dat ik snel wat opknap. Ik voelde me echt als een vaatdoek. Ik denk dat ik het iets rustiger moet aan doen. De afgelopen weken ben ik iedere avond weggeweest (sporten, vriendin, feestje, logees, etc) en daar kan ik nooit zo goed tegen. Wel raar om in de zomer snotverkouden te zijn.
Go Holland Go, Don’t Make the Lyon Stand In His Underwear/Shirt (don’t embarrass the lyon)
The Dutch team is also playing in the World Cup. We are a little bit better than the Americans (surprise surprise) and so we choose to support the Dutch team here in Newton because they have more chance of winning at least 1 game. Joe and I are not as fanatic as people in The Netherlands, or the Dutch communities in the States, but we watch every game. I heard that in New York over 500 Dutchies get together in a pub to watch the matches. It must be spectacular to see that.
Even Joe, who does not care much about sports, unless it is La Tour de France, sat down to watch a few entire games (even those of other teams).
The first Dutch game was scheduled on a Sunday morning at 9 am. We dragged ourselves out of bed and soon we were both singing the Dutch song “Hup Holland Hup”. Joe mutilated some of the words (it didn’t really sound Dutch anymore), but we sang in the same rhythm and our voices were both equally off key.
We have no cable TV, to control our monthly charges and the junk that appears on the tube. For the World Cup we therefore have to tune in to 1 of the 10 Spanish channels that we do receive. They broadcast mainly 2 things: soap operas and every soccer game played (especially if a Spanish speaking team is one of the contestants). The soaps are fantastic. Never have I seen so much crime, passion, LOVE, anger, diceit, packed into 30 minutes of TV. The soccer games are also fun to watch. Not only the game but also the camera and the reporters make sure the match is exciting. In super fast Spanish, which if you don’t speak it, sounds very staccato, as if they are in constant state of panic and despare. I have been exhausted after every game so far, because of the stress they verbally create. Even when I had the game on in the background, my heart was racing. They certainly add to the fun of watching soccer. The "GOL GOL GOL GOL GOL GOL GOOOOOOOL" is priceless
This weekend, I got quite sick. A heavy cold, throat infection and bronchitis all in one. The doctor gave me an inhaler and I am on DayQuill and Nyquill around the clock. I have felt like a dishtowel for the past 7 days. Let’s hope this combination of diseases is enough to tie me over for the rest of a healthy year. Very strange to have a heavy cold in the middle of the summer.
Posted by Femke at 09:00 PM | Comments (0)
June 08, 2006
Limoen Groen en Appeltjes van Oranje
Job heeft mij al lang geleden met het limoen groene en sinaasappeltjes oranje virus aangestoken. Mijn ogen fixeren zich meestal direct op alles wat limoen en oranje is, en zo ook tijdens het kleding shoppen.
Inmiddels is het weer wat beter geworden en kwam ik erachter dat ik weinig kantoor kleren voor de lente en zomer heb. Ach, je hebt gewoon nooit genoeg kleren.
Ik heb weer eens een poging gewaagd, ondanks de teleurstellende eerdere uitstapjes, om te winkelen. En wat wil het geval, ik ben iets te goed geslaagd. Ik heb echt ontzettend veel gekocht en moet nu over het gevoel van- en de financiele schuld heen zien te komen. De afgelopen weken waren typisch een geval van shop-therapie ter compensatie van de vele stress en drukte van afgelopen maanden (beetje veel onzekerheid op banengebied bij Joe en mij samen). Nou dat heeft onze portemonnaie mogen weten.
Ook heb ik een prima surrogaat shop-begeleidster gevonden. Ik kan normaal alleen met mijn moedertje winkelen. Faustine weet wat ik leuk vind en kampt alle rekken voor mij af, terwijl ik pas. Dit keer ben ik met Mirella gaan winkelen en ze heeft goed geholpen. Binnen 20 minuten heb ik 3 broeken en een shirtje gekocht. Iedereen die weet wat een twijfelkont ik ben, kan Mirella dus een flinke veer geven. Met Joe ben ik ook goed geslaagd schoenen, 2 shirtjes, 2 blouse-jackjes en een paar oranje Ecco (ja ja verantwoord) schoenen. Dit was net zo'n shop trip die ik afgelopen winter in Nederland heb gemaakt, alleen dit keer voor zomer kleren. Ik heb een nacht wakker gelegen van alle aankopen en het geld dat ik ervoor kwijt was en nu ga ik ervan genieten, want er leuk uitzien helpt toch wel goed tegen ieder complex.
A while ago, Job has infected me with the lime green and orange-orange virus (by painting his walls these colors). Ever since, my eyes fixate themselves automatically on everything lime and/or orange colored, also when shopping for clothes.
I noticed that I did not have a lot of office clothes for the spring and summer. Does a woman every have enough clothes? Despite previous very disappointing shopping attempts here in the States, I talked myself into trying it again. And this time, I was successful. A little bit too successful. I have bought a ridiculous amount on clothes (all on sale of course, I am still a cheap Dutchie) and am now trying to get over the guilt of spending a lot of money (despite the sale, it all adds up to a fair amount) on something perishable and selfish as clothes are.
These previous weeks were a typically a case of shop-therapy trying to compensate for all the stress we had during the last several months. I found the perfect shop surrogate partner in Mirella. I prefer to shop with my mom. Faustine knows what I like and while I am in the dressing room, she scopes the stores for bargain. This time Mirella joined me to help me find the right clothes for the office and the season. She was of great help. Within 20 minutes I found 3 pair of pants and 2 shirts. Mirella deserves a reward, because I am Mrs. Doubt-Think-Doubt-Ponder herself and anyone who can get me to make a decision within 20 minutes is a hero in my eyes. Later that week, I was also successful joining Joe on Newbury street. I ended up buying even more: 2 long sleeve shirts, 1 pair of casual funky pants and orange shoes by Ecco (yes, responsible walking shoes, dad). This was a similar shopping spree as I had in the Netherlands this past winter, only this time for a different season.
I could not sleep for one whole night, worrying about the money I spent on myself and which purchases I should return (but didn’t return). Now it is time to enjoy them, because looking good, sure helps you deal with a lot of other challenges and complexes in a much more fashionable way.
Posted by Femke at 09:01 PM | Comments (1)