March 03, 2006
Fem weet van Wanten
Dit zijn mijn reddende wanten.
Na het ski-fiasco in Vermont, heb ik actie ondernomen. Ik ben de duurste wantenwinkels binnengelopen en had een missie. De warmste wanten die er waren. Die heb ik nu gevonden. Unaniem gaf iedere winkel aan, dat de Mercury Mitt de beste keuze was. Op internet ben ik verder gaan speuren en daar vond ik ze voor de helft van de winkelwaarde. Kan niet beter!!!! Ik heb ze besteld en vandaag zijn ze aangekomen. Volgens het label kunnen ze -29 Fahrenheit = -34 Celcius aan. Kom maar op zou ik zeggen. Geen goedkoop spul voor mijn vingertopjes meer. Ik ga nu even met mijn handen uit het raam hangen om ze uit te proberen..
Update (2 weken later): we zijn een dag gaan skien op een kleine berg, een uur rijden van ons huis. Wat wil het geval: mijn handen waren zelfs TE warm. Dit heb ik echt nog nooit meegemaakt! Ik heb mijn handschoenen zelfs af en toe uitgedaan om mijn zweethandjes even te luchten. Ik leer dus langzaam goedkoop = duurkoop. Voor het eerst dat ik het skien leuk vond, omdat ik niet misselijk van de kou de berg afkwam.
Saved by Mittens,
After my ski-drama last week in Vermont, I had a mission: to find the warmes gloves/mittens I could find. And so I entered every expensive ski-shop in the area and they all advices me to get the Mercury Mitt. A search on the internet lead me to a great deal (half the price of those sold in the stores). Let's hope they were worth it. The label says the mitts can handle -29 Fahrenheit. Bring it on!!! I am not saving money when it comes to my fingertips anymore. I will stick my hands out of the window this afternoon, to try them out.
Update (2 weeks later): We went skiing in Wachussetts this past weekend and gues what: My hands were TOO warm. Hard to believe, but I even took my gloves off once in a while to let my sweaty paws air a bit. I have never experienced this before. For the first time I enjoyed skiing, because I did not come down the mountain sick to my stomach from the cold.
Posted by Femke at 05:24 PM | Comments (2)
February 21, 2006
Koud in Montpelier
Sinds 7 maanden, werkt Joe bijna iedere week van maandag t/m donderdag in Montpelier, Vermont (3,5 uur met de auto van Boston vandaan). Ik ben er in het begin 1 dagje geweest en was na 7 maanden wel erg benieuwd hoe zijn leven er daar nu uitziet (hotel, restaurantjes, etc). Dit weekend bleek een goede gelegenheid om Joe op te zoeken, aangezien afgelopen maandag President's Day was (Go Bush??). Met onze ski-spullen in de auto vertrok ik vrijdagochtend richting Montpelier. Onderweg kreeg ik via de radio te horen dat het het een vreselijk koud weekend zou worden. Voor de zekerheid ben ik na dit bericht toch maar even omgekeerd, om thuis wat extra truien te halen. Het bleek echter zo koud dat zelfs een extra trui er niet tegen opgewassen was.
Na aankomst heeft Joe mij een rondleiding gegeven. Montpelier is heel klein, maar ondanks haar grootte toch de hoofdstad van Vermont. Het doet mij erg aan Wageningen denken. Alternatief, (piep)klein universiteitsstadje. Je komt veel hoogopgeleide geitenwollensokken tegen. Een leuke sfeer: iedereen praat met iedereen, bijna overal wordt biologisch eten en drinken geserveerd en in de pakweg 3 winkelstraten zijn meer dan 5 boekenwinkels te vinden. Spek voor onze bek dus. Ik ben met 2 tassen vol met boeken terug naar Newton gereden.
Joe is inmidels een bekende bij vooral de huwbare meisjes in Montpelier. Een knappe vreemdeling uit de stad.... De meeste Montpelierse mannen, jong en oud, hebben een lange baard en ruiken nogal 'natuurlijk'. Joe als schoon gewassen en glad geschoren stadsjongen, krijgt dus nogal wat aandacht. De meisjes achter de receptie hebben mij eens goed bekeken en te licht bevonden. Ze vonden het maar niets dat hij ineens een meisje bij zich had. Ze deden ook een stuk aardiger tegen Joe dan tegen mij...
We wilden de volgende dag (zaterdag) gaan skien, maar toen we 1 teen buiten staken, werd dat plan snel bijgesteld. In Montreal, Canada, 2,5 uur van Montpelier, was het -24 Fahrenhet = -31 Celcius. En in Montpelier was het niet veel beter. Het werd afgeraden om lang buiten te zijn, en dus zijn we maar in de auto gesprongen op zoek naar iets toeristisch in de omgeving. We kwamen bij de Cabbott Kaasfabriek uit. Daar hebben we een rondleiding gekregen en mochten we kaasproeven (meteen onze lunch). De rest van de dag zijn we een 'stukje blijven rijden'. Onderweg sprong ik soms de auto uit om een foto van iets moois (zie foto's) te maken, maar daar bleef het dan ook bij.
Zondag wilden we toch echt gaan skien. We hadden niet voor niets alle spullen bij ons. Onderaan de berg in Stowe, Vermont, was het -8 Fahrenheit = -20 Celcius, dus je kunt nagaan hoe koud het boven was. Ik heb het 1 uur volgehouden en toen werd ik met onderkoelingsverschijnselen bij de EHBOpost opgenomen. k kon mijn naam niet meer uitspreken, zo traag waren mijn hersenen. 1 uur rillen en een kopje thee later, heb ik het nogmaals geprobeerd. De skipassen waren namelijk vreselijk duur en als echte krent kon ik het niet verkroppen dat ik zo vroeg al moest opgeven. Dat was meteen mijn laatste skiavontuur in Vermont want mijn skischoen brak doormidden. De skispullen hebben de dag en nacht ervoor in de auto doorgebracht en 1 van mijn 15 jaar oude schoenen kon deze kou niet meer aan. Gelukkig is er niets gebeurd tijdens het skieen en brak hij toen ik mijn schoen uit de binding klikte. Omdat het zo koud was, hebben we geen camera de piste opgenomen en kon ik helaas geen foto van mijn gebroken skischoen maken. Ik had in ieder geval genoeg bekijks. En wat doe je met gebroken skischoenen? Mogen die zo in de vuilnisbak?
Maandag had Joe hoofdpijn van een val op zijn... hoofd en ik had het nog steeds koud (1 vingertopje is nog steeds gevoelloos). We zijn de hele dag verschillende koffietentjes ingedoken. 's Middags ben ik weer richting Newton vertrokken, terwijl Joe achterbleef voor een nieuwe werkweek. Het was heel leuk om samen een weekendje weg te zijn. De temperatuur was niet echt ideaal, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb nu een beter beeld waar de Thai zit, waar Joe vaak eet, en hoe het hotel eruit ziet. Toch wel raar hoor, zo'n hotelkamer leven. Je kunt niet even iets uit de koelkast pakken of een wasje draaien. Elke avond uit eten gaat ook vervelen en take-out moet je zittend op je bed met een plastic vork en lepeltje eten. Ik heb het een stuk makkelijker, 's avonds thuis in ons eigen huis.
Donderdag komt Joe weer thuis .
For the past 7 months, Joe has been working in Montpelier, VT. He usually leaves on Monday and is back on Thursday. I visited him there for 1 day in the beginning of his client assignment, but have not been back since. I became more and more curious about his ‘bachelor’ life there and wanted to see where he slept, ate, worked, shopped, etc.. Because of President’s Day (Thank God for Bush??) it was a great opportunity to stay in Montpelier for a couple of days and get to know that side of Joe’s life better. With our skiing gear in the car I left Friday afternoon. The radio told me that it would be one of the coldest days ever. And so, I quickly decided to turn around and get some extra sweaters at home. Little did I know that even 10 extra sweaters would not have made a difference: you were going to be cold, no matter what.
Montpelier reminded me of Wageningen in The Netherlands where I went to college. A small college town, with high educated people who care about books and the environment. A very refreshing change of environment after living in Boston for so long, to see another way of living in America. People asked us about the books we were reading (Yippie: strangers are talking to us!!!), almost everywhere they served organic and/or vegetarian food and the approx. 3 shopping streets house more than 5 book stores. A lot of books = Bacon for our Beaks (Dutch saying).
By now, Joe is a familiar stranger and especially favors the attention of the single, marriageable girls. A good-looking foreigner from the city, well groomed and dressed desperado. Not a surprise that they were not as happy to see me by his side. I am sure they speculated who this girl was: "She is not as pretty as he deserved...".
We wanted to spend Saturday on the slopes, but after sticking one toe outside the window those plans changes. In Montreal, Canada, it was -24 Fahrenhet. And in Montpelier, it was not much warmer than that. They advices us to stay inside and so we jumped in our car with tushy-warmers and drove around looking for (corny) touristic things to do. We ended up at the Cabbott cheese factory; took a guided tour and 'tested' their cheese (= lunch). The rest of the day we continued our chilly drive. We would stop once in a while to quickly take a picture of sites worthwhile seeing, but that was the only outside contact we had. Thanks to the culinary institute restaurants we did not mind spending that much time inside. We ate and ate and ate wherever we could.
Sunday we did make it over to Stowe, VT. At the bottom of the mountain in was the -8. Not hard to imagine how cold it was on top of the mountain. I lasted one hour and got admitted to the First Aid Post because my brain and limbs stopped working. I could barely remember my name. I was so cold, all I wanted to do was lay down in the snow and sleep. After shaking and shivering for one hour, I slowly felt some sensation in my hands, toes and nose again. Also the blood in my brain started to flow as it usually does. A strange experience that your conscience slowly disappears and you make irrational decisions (like wanting to sleep in the snow). Being a cheap girl, I refused to give up skiing. The ski-passes were ridiculously expensive and I wanted to get my money’s worth. But I lasted 1 more run. Not only did my hands go numb again, my ski shoe broke in a dozen pieces. When I clipped it out of the binding, it just fell apart. I had left my 15 year old gear in the car for the past days and it must have decided to give up on me right then and there. The first time that I threw a pair of ski shoes in the garbage bin.
Monday Joe had a headache as a result of a fall on his….. head and I still had 2 numb finger tips. We decided to take it easy again and explore each and every coffee shop that serves coffee. I returned to Newton in the afternoon while Joe stayed behind for another working week. It was a great weekend. The temperature was not ideal, but that did not ruin our pleasure at all. We had some fantastic meals, spent some quality time together and have a great war-story to tell. I now also have a better idea what Joe’s traveling consultant life looks like. I saw the Thai where he often eats; I got to know the area, the hotel personnel, etc. I did notice that I am lucky sleeping in our own bed every night. It does not look appetizing to eat in a hotel room night after night, sitting on your bed with a plastic fork and knife.
Thursday, Joe will be home again.
IMG_3809
IMG_0885
IMG_3786
Posted by Femke at 01:31 AM | Comments (0)
February 15, 2006
Blizzard
Eindelijk dan toch nog een beetje sneeuw. Een beetje heel veel! Zondagochtend werden we wakker in een winterwonderland. Vorig jaar was de hele winter een sneeuwpop, dit jaar is dit de tweede echte sneeuwstorm.
Zaterdagavond kwamen Dico en Mirella eten, wat heel gezellig was. Zij gingen op tijd voor de storm naar huis. Al dagen werden we namelijk gewaarschuwd voor het aankomende gevaar: fancy filmpjes op tv, met waarschuwingen waar de oorlog in Iraq niets bij lijkt.
Het is inderdaad veel sneeuw, maar vergeleken met vorig jaar konden we het makkelijk aan. Massachussetts had zoveel sneeuwruimbudget over (ze hadden de winter zwaarder ingeschat) dat er massaal sneeuwruimers op af werden gestuurd. Eindelijk konden ze het nieuwe GPS systeem uitproberen. Nou dat hebben we geweten. Vorig jaar zagen we ze in onze straat niet verschijnen, waardoor we enkele dagen niet met de auto op pad konden (en zonder auto ben je gehandicapt hier). Dit weekend kwamen de sneeuwschuivers echter in overvloed langsrijden. Iedere keer wanneer wij onze stoep en de oprit schoongeruimd hadden, kwam er weer een monster aan dat alles vanaf de straat bij ons voor de deur neergooide. Erg frustrerend. Maar het resultaat mag er wezen. Hoewel het wat papperig is om in te lopen is het vanuit de huis en de auto/bus schitterend, het is heerlijk lichte poedersneeuw en er is sinds de storm een strakblauwe zonnige lucht.
En wat doe je tijdens een sneeuwstorm.... juist "home improvement" en veel dutjes. Joe heeft een nieuwe pannenrek van Ikea opgehangen en ik heb voor het eerst in mijn leven in mijn eentje koekjes gebakken. iets te weinig suiker, maar Joe is heel lief en zegt er niets van.
Deze week zit Joe weer in Vermont en dit weekend ga ik hem daar opzoeken om te skien. Joe heeft namelijk een nieuw snowboard dat hij door de weinige sneeuw nog niet veel heeft kunnen gebruiken.
Er mag van mij nog wel zo'n storm komen, het heeft wel wat gedwongen relaxen in huis .
Finally some snow. And not just a little bit of powder. Sunday morning we woke up in a winter wonderland. Last year I experienced my first winter in the States and it was one big overwhelming snowman. This year, I came prepared: I was trained and ready to shovel whatever came my way. Unfortunately the climate is so upset with our poluted way of living, that I did not get the chance to really show off my shovel-expertise. Saturday evening Dico and Mirella came over for dinner. We were prepared to arrange an emergency sleep-over but that turned out unnecessary. For days on a stretch we received alarming messages via radio and TV. As always, it is hard to interpret the seriousness, because a dog in a tree, a war in Iraq or a blizzard are all treated with the same alarming tone of voice. We saw a lot of big, red colored alert messages that filled our screen from all corner in font size 550. The blizzard was coming, that they were sure of.
And... they were right, it was indeed a lot of snow, but compared to last year we could easily handle it. Newton had a lot of money left in their snow budget and so they sent a lot of snow machines through our street. Finally they could try out their new GPS system. Last year we did not see them in our streets and there were times when we could barely leave the house by car. This time we needed to shovel twice as much, because every time we cleared the driveway and sidewalk, they covered it with snow from the streets. Frustrating. But the result are splendid. Although it is a bit slushy to walk in, the view from the house, the car and the bus are beautiful. Especially with the bright blue sky that we have had ever since.
And what does a man do during a snowstorm: bake cookies, home improvement and nap. Joe hung a new pot rack from Ikea and I baked cookies for the first time ever. I did not put enough sugar in, but Joe is kind enough not to say anything about it.
I would not mind one more snowstorm before spring arrives! 1, not 2
Posted by Femke at 02:45 AM | Comments (1)
December 09, 2005
Een Hapje uit de Big Apple / Small Bite out of the Big Apple
Afgelopen woensdag hebben Mirella en ik een klein hapje uit The Big Apple genomen. Een week geleden belde Mirella op met een gek idee. Dico moest voor zijn werk naar New York en zij wilde graag (met mij) mee. Na alle logees, drukte op het werk, Thanksgiving boodschappen en een babyshower, was ik wel toe aan een dagje 'verwen jezelf'.
Om 8.30 werd ik heel luxe met de auto opgehaald en we reden in 3,5 uur naar New York. Onderweg werd gepeuzeld aan Taai Taai. Dico en Mirella zijn actief binnen de Nederlandse vereniging in Boston en hebben voor Sinterklaas en Zwarte Piet gespeeld. Er was veel snoep over en nu heb ik een huis vol met boterstaaf, taai taai, choco munten en speculaas. Heerlijk!!
Die paar uur New York (van 1 tot 6) hebben veel energie opgeleverd. Het is zo'n inspirerende stad. Ieder uur gebeurde wel weer iets gaafs of vreemds: stoffen gezocht in Garment district, sample sale van een duur kledingmerk in een lugubere flat, gekletst met straatverkoper en kunstenaar en we zijn zelfs getuigen geweest van winkeldiefstal (wij moesten op de winkel passen terwijl de verkoopster achter de dieven aanrende). De winkels, mode, mensen, zien er zoveel hipper uit dan in Boston. Grappig om te merken dat Bostonians zichzelf als concurrent van NY beschouwen, maar vergeleken bij de Grote Appel in het niets vallen. Ik vind Boston een hele mooie stad en heb het best naar mijn zin, maar de houding van de mensen is gesloten, hoog in de bol en provincialer dan ze zelf doorhebben.
De dag werd heel mooi afgesloten... Dico en Mirella hadden vorige week 5 jaar verkering en Dico wilde Mirel graag een mooie ring geven. Tijdens het winkelen zijn we een paar juweliers ingeweest en in een van de winkels vonden we "DE" ring. 's avonds zijn we met Dico teruggegaan naar de juwelier en ook hij vond hem heel mooi. Er werd nog wat getwijfeld tussen de ring met een beetje veel 'bling' en een ring met heel veel 'bling'. Het is de ring met een beetje veel 'bling' geworden. Achteraf een goede keuze, want buiten de juwelierszaak, schittert deze ring al veel. De ring met heel veel 'bling' was iets te Amerikaans (maar dat is mijn mening). Bijzonder dat ik erbij was en leuk om Mirella zo blij te zien. Nu kan ze voortaan niet meer haar hand zomaar uit het autoraampje laten wapperen.
Het was een dag met veel autorijden, maar dat was het dubbel en dwars waard. Heerlijk om even uit Boston te zijn en nieuwe dingen te zien.
This past Wednesday Mirella and I took a small bite out of The Big Apple. A week ago she presented me with a crazy idea. Dico had to be in New York for business for just 1 day, and Mirella suggested that we went along with him (by car). After all the Thanksgiving errands & festivities, the house guests, the cleaning-up, a birthday party (hosted at our house) and even a baby shower, I was ready for some 'spoil yourself time and accepted Mirella�s invitation.
Around 8.30 they picked me up by car and we drove to New York in 3,5 hours. During the drive we nibbled on typical Sinterklaas candy 'taai taai', 'chocolate coins' and even 'speculaas'. Dico and Mirella are active in the Dutch community in Boston and organized the Sinterklaas celebration for the Dutch children. They even dressed up as 'Sinterklaas' and 'Zwarte Piet'. They had a lot of left-over candy and shared it with me. Being so far away from home, the candy tasted even better then when I still believed in Sinterklaas. Delicious!
We spent about 6 hours walking around in NY. Every time I visit the city, I am amazed with the energy and the inspiration you get out of it and how much energy it also takes. Every hour something happened that was unexpected, strange or refreshing: we discovered specialized applique-stores in the Garment district, went to a sample sale of an expensive clothing brand in a deserted building, chatted with street vendors and artists who were working in a gallery. We even witnessed a theft and were asked to watch the store while the saleswoman chased the thieves. The stores, fashion, people, are a lot hipper and inspiring than in Boston. Amusing to notice that Bostonians consider themselves a 'competitor' of NY, but when you actually compare them, you cannot help but smile and conclude that Boston might be the small (provincial) bite out of the Big Apple, but nothing more. Don't get me wrong, I enjoy living in Boston and cannot stop praising the architecture, the scale and the possibilities that New England has to offer, but 6 hours in NY compare to a whole year of inspiration and unexpected encounters with strangers in Boston.
We ended the day in a romantic way. This month, Dico and Mirella have been together for 5 years and Dico wanted to give Mirel a ring to remember (and reward her...). During our Dutch shopping spree(lots of looking, but not buying anything) we also went to a few jewelers. In one store we found 'The' ring. At the end of the day, we went back with Dico and he also liked it. They doubted a bit whether to buy the ring with a little lot of 'bling' or a ring with a whole lot of 'bling'. They decided to get the ring with a little lot of 'bling'. A good choice (if you ask me) because outside of the jeweler this one was already shiny and flashy enough. The other one would have been too 'American' (the bigger the better / quantity instead of quality). It was special to be part of the ring-search and to see Mirella this happy. From now on, she cannot carelessly hang her hand outside the car window anymore.
It was a lot of driving for 1 day, but worth every mile! A great way to escape daily life for a bit!
Posted by Femke at 02:44 PM | Comments (1)
December 05, 2005
Thanksgiving
Thanksgiving,
De meeste Amerikaanse feestdagen gaan gepaard met veel eten. Je moet je maatje XXXXXL toch in stand houden. Op de derde donderdag van November vieren de Amerikanen Thanksgiving. Een feestdag die is bedoeld om God te danken voor de (goede) oogst. Tegenwoordig wordt de goede man meer bedankt voor alle voorverpakte, met hormonen ingespoten, magetronmaaltijden. Het idee is hetzelfde: eten.
Wij hebben Thanksgiving met allemaal mensen gevierd die geen familie in Amerika hebben. Peer en Geraldine zijn uit Canada overgekomen (om 2 weken te blijven logeren), Dania (een gezamelijke vriendin) heeft geholpen met koken en Dico en Mirella zorgden voor het toetje. Ook Mike kwam 's avonds nog even langs met taart. Het hele weekend was 1 groot feest.
Het weekend voor Thanksgiving hebben Joe en ik alle boodschappen gedaan. We moesten ons door een boodschappende massa worstelen. Niet alles paste in onze mega-frigidaire dus hebben we de helft van het eten buiten gezet.
Donderdagochtend was het dan zover... Als echte Information Architect begon Joe met het maken van een flowchart om zo de gehele bereiding schematisch in kaart te brengen. Daarna werd er proefgedraaid met de oven: waar zou welke ovenschaal passen om alles in 1 x in 1 oven te krijgen. Toen dat eenmaal geregeld was begonnen Chef J., Chef P. en Chef D. te koken. Geraldine en ik speelden snij-afwas hulpjes en hebben ons niet verveeld. We kregen voldoende sturing van de, soms snauwende, koks die naast het koken ook met elkaar ego's kregen te maken. Een paar uur laten verschenen Dico en Mirella en werden de eerste hapjes geserveerd. Het resultaat was echt super!
Voorgerecht
Uitgebreid kaasplateau (5 soorten)
Hoofdgerecht:>
Roasted Goose with Chestnut, Prunes, and Armagnac
Herb and Apple Stuffing
Grilled Salmon (voor vegetariers)
Brussels Sprouts with Marjoram and Pine Nuts
Haricot Verts
Potatoes Gratin with Gruyere and Creme Fraiche
Sweet red potatoes (yams)
Toetje:
Pecan Pie
Pumpkin Pie
Canoli
De volgende dag, vrijdag, zijn wet met onze restjes, Peer, Geraldine en Dania in 1 auto richting Paul en Anne vertrokken. Daar hebben we nog eens dunnetjes Thanks gegeven.
Om van ons eet-schuldgevoel af te komen zijn we zaterdag gaan sporten in een bomvolle sportschool (we waren duidelijk niet de enige die veel hadden gegeten). Die avond moesten we namelijk weer eten, dit keer bij Dania thuis. Daar werden we de hele avond door een enorme vis aangestaard die begraven lag onder kilo's zout. Overheerlijk!!! We zijn naar huis gerold.
Zondag stond de spijsvertering gelukkig op een laag pitje. En maandag weer aan het werk.
Peer en Geraldine logeren nog steeds bij ons en het is super gezellig. Ik krijg weer een beetje het Wandelmeent gevoel terug. Samen eten en de dag doornemen na het werk.
Op naar Kerst!
Thanksgiving,
Most American holidays are accompanied by large amounts of food. It is the only way to keep up your XXXXXL waste line. On the third Thursday of November, America celebrates Thanksgiving. A holiday, meant to thank God for the harvest. Nowadays we thank him for the many prepackaged, with hormones injected, corn syrupy microwave meals. The idea is the same: Food.
We celebrated Thanksgiving with friends who have no family in the US. Peer (German) and Geraldine (Austrian) came all the way from Canada and stayed with us for 2 weeks, Dania (a mutual friend) also showed off her cooking abilities and Dico (Dutch) and Mirella (Dutch) prepared the dessert. Joe was outnumbered by foreigners and we used this opportunity to replace the traditional turkey with goose. The entire weekend was one big celebration and a memorable event that deepened some very dear friendships.
The weekend before Thanksgiving Joe and I spent in various supermarkets, to buy all the groceries. We had to wrestle through a shopping mass.
Thursday morning the cooking began. Being an Information Architect, Joe started by making a flowchart in order to schematically map out the entire preparation and cooking process. Peer and Joe fake-baked all the dishes in the oven, to find out which oven dish should be placed where in order to cook everything at once in one oven. Chef J., Chef P. and Chef D. cooked and Geraldine and I played cutting/dishwashing maids. Our chefs gave us plenty of 'clear' instructions. Besides cooking they also had to watch out and not overcook each others' egos. A few hours later Dico and Mirella arrived and the first dishes were served. The result was magnificent!
Appetizer: cheese plate (5 kinds)
Entr�e:
Roasted Goose with Chestnut, Prunes, and Armagnac
Herb and Apple Stuffing
Grilled Salmon (for vegetarians)
Brussels Sprouts of with Marjoram and Pine Nuts
Haricot Verts Potatoes Gratin with Gruyere and Creme Fraiche
Sweet potatoes (yams)
Dessert: Pecan Pie, Pumpkin Pie and Canoli
The next day, Friday, we drove to Paul and Anne together with our leftovers, Peer, Geraldine and Dania. There we gave a small Thanks all over again.
After all the eating we went to the gym on Saturday to sweat out our calory guilt. It was very busy. We were clearly not the only ones who had eaten too much. That evening we had to eat again. This time Dania hosted a fantastic dinner. The entire evening a big red snapper, buried under kilos of salt, stared at us. Delicious!! We rolled home that evening.
Sunday our digestion was burning on a low flame, fortunately. And Monday we all had to go back to work.
Peer and Geraldine are still staying with us and it is great to have such good friends around.
And now�. Christmas here we come!
Posted by Femke at 08:33 PM | Comments (0)
November 28, 2005
Sinterklaas in Amerika
Sinterklaas heeft mij gemaild. Hij is mij nog niet vergeten...
3 december is het weer zover
de sint in Lisse, dat is voor jou een beetje te ver
daarom om alvast je nieuwsgierigheid te wekken
een klein berichtje van sintekip, voordat je naar Nederland gaat vertrekken
3 december ben je er niet bij
maar sint werkt heel hard aan je gedicht en een cadeau, een leuk karwei
hopelijk arriveert het op tijd in Amerika
een passende tekst en present, voor deze Chica
de 'but'cadeautjes laten nog even op zich wachten
want bij het dobbelspel zal een 'stand in' Femke alle leuks voor je proberen te bemachten
Deze cadeautjes ontvang je over een paar weken
wanneer je met de boa-kippen zult gaan afspreken
Femke, dit geheime gedicht is voor het vertier
zodat je met enthousiasme kan wachten op de koerier
Tot gauw in Nederland
de boa's kunnen niet wachten totdat je weer in ons kleine landje beland
Veel liefs van Sint en Piet
Posted by Femke at 03:34 AM | Comments (0)