January 16, 2007
Reggae Night
Our vacation in Jamaica came and went, but we still talk about it on a daily basis.
This was my first see-nothing do-nothing, vacation and to be honest: it took a while to get used to. We needed some R&R and that is exactly what we got at the Rock House in Negril, Jamaica. Joe prevented me from hiking and biking and all we did was eat (very hard work), swim and lie in the sun. We listened to lots of Reggae and ate plenty of jerk-chicken and jerk-fish.
After 2 days, I did not mind that we didn't venture out as much as we usually do. I noticed that I was still quite insecure about exploring the unknown. After Portugal, where we were robbed at knife-point, I find it hard to carelessly walk around. Since this was our first trip after Portugal, I was surprised by these feelings. Apparently the robbery was more traumatic than I thought. At night we took taxi's instead of walking to the restaurants. No late night beach walks for us.
We stayed at the Rock House; a very small boutique resort. Joe and I lucked out with our hotel room. There are several private, cabins on the cliffs and a few "regular" hotel rooms. We could not afford the fancy cabins and opted for the hotel rooms. This way we could enjoy the richer people/feelings but not spent the money.
After our arrival, we had to wait for several hours before our room was ready. When we finally were escorted to the hotelrooms, we were left behind in a... private cabin. Our first night there, I did not sleep: I was convinced that they had given us the wrong room and we were going to be surprised with a very high bill.
The next morning we went to the receptionist desk and they assured me that we were in the right room. Our cabin was not located on the cliff side, but further away from the sea. Its view was not as nice but still pretty spectacular.
We really lucked out and made sure to enjoy the luxury that surrounded us. The shower was outside which was a great sensation. To shower in the open air, completely private, shampoo your hair when looking at the bright blue sky above you, was amazing.
After 4 night in the Rockhouse we spent 2 nights in another small hotel at the beach. This was a very different atmosphere. The beach is public, so there is a lot more to see and many more hustlers to shake off. At the second hotel, we celebrated Joe's 33rd birthday in an improvised way: with apple cider and 2 pieces of chocolate cake from the hotel bar.
Every morning after sleeping in, we fuelled up on Blue Mountain Coffee. We liked the taste so much that we bought several bags for our friends, family and ourselves. The Jamaican supermarket charged quite some $ for the coffee. We knew it was expensive coffee in the US, but just assumed that it would be cheaper at the bottom of the mountain where the beans grow. Little did we know that the $10 per pound we paid in Jamaica was quadripled in the US. After we came back in New York and we went grocery shopping, we found out that the same coffee is $40 a pound in the US. We could not stop laughing and were stunned that this coffee is that expensive here. Our friend Anne even confirmed this. When she once visited a restaurant in Miami the menu announced that a cup of Blue Mountain Coffee would cost her $15. The perfect deal for a cheap Dutch girl.
Unfortunately our return was not as relaxed as our stay in Jamaica had been. The flight was delayed with 7 hours. And those 7 long hours at a small airport ruined the zen state we were in. On top of that US immigration gave me a hard time when we got home at 4:30 in the morning. The joy of dealing with immigration officers who do not understand the rules themselves and see you as the next best terrorist. Very frustrating to be sitting in a dumpy office at 4:30 at night, being accused of trying to illigally enter the country. When the immigration officer had to admit that I was right and he was wrong he even got crankier with me. Grrrr.
2 days after our return: Kees and Faustine arrived to admire our nice sun tan.
Every day we listen to some reggae music and dream of the Rock House. We will definately go back again.
Posted by Femke at 04:47 PM | Comments (0)
December 19, 2006
Meike, Geert en Sinterklaas te logeren
Dankzij Meike's beroep als arts komt ze regelmatig richting Amerika voor een congres of cursus. Deze winter "moest" ze net als vorig jaar naar Chicago en heeft ze heel slim een ticket via New York gekocht. Als verjaardagscadeau had Geert eerder van haar de helft van een retourtje NY gekregen en dus kwamen ze alletwee langs. Geert vanuit Nederland en Meike vanuit Chicago.
Helaas had Meike met haar vlucht vanuit Chicago veel pech. Door het slechte weer werd na lang wachten haar vlucht uiteindelijk afgelast en kon ze pas de volgende dag komen. We zaten dus 1 nacht met Geert alleen opgescheept.
Nadat we Meike van het vliegveld hadden opgehaald, zijn we uitgebreid gaan brunchen in Brooklyn. Daarna kon het sightsee-en in ons apartement en in de stad beginnen. Meike was al een paar keer in New York geweest en hoefde dus niet zo nodig alles te zien. Dat kwam Geert goed uit, want zo konden ze rustig de stad bekijken en veel cafeetjes aan doen.
Ter afsluiting van de vijf gezellig dagen, hebben we op 5 december bij ons thuis gegeten. Geert stapte tussen de gangen door op, om naar de toilet te gaan en opeens werd er keihard op de duur gebonsd. Mijn hart stond stil en ik riep door de wc deur: "Geert, doe jij dat", maar hij wist van niets. "Geert zeg nou wat. Als jij het niet was, dan is het een dakloze die is binnengeslopen." Met trillende handen liep ik naar de deur en keek ik door het "spiekertje". Toen pas had ik door wat er aan de hand was. Sinterklaas en Zwarte Piet waren langsgeweest. Ik was door alle drukte, het koken, de gezelligheid helemaal vergeten dat het Sinterklaasavond was. Iedereen lag natuurlijk in een deuk, dat ik zo goedgelovig ben en echt niets door had, zelfs bang was om de deur te openen.
Nadat we de openhaard hadden aangestoken, kon het uitpakken beginnen. We zijn enorm verwend met echt hele leuke cadeaus. Een opvouwvaas (om ruimte te besparen in ons kleine stulpje), een hele gave lamp (die hadden we toevallig net op ons wensenlijstje gezet), een volautomatische kurkentrekker (iets waar Joe al jaren lang bij staat te dralen als we hem zien in een winkel) en een heel mooi boek voor mij "de Vliegeraar". Het laatste cadeau heb ik in 1,5 dag op vakantie uitgelezen. Wat een fantastisch verhaal. Iets te verdrietig voor een vakantie, maar toen ik 20 bladzijdes had gelezen, kon ik gewoon niet meer ophouden. Normaal is Joe degene die ik het boek uit handen moet rukken omdat we gaan eten, dit keer was ik dat.
De dagen vlogen voorbij. Met hulp van Meike en Geert hebben tussendoor ook nog onze last-minute vakantie gepland en als we terugkomen staan 2 dagen later (dinsdag, 19 december) Kees en Faustine al weer op de stoep. December is echt een vakantiemaand!
Posted by Femke at 09:01 PM | Comments (0)
December 04, 2006
Do Not Disturb: we are in JAMAICA
Na 1,5 jaar is het dan eindelijk zover. We gaan weer een keer op vakantie. We vonden al een tijdje dat we een ontspannen zonvakantie verdienden en dat gevoel van verdienen werd groter en overheersender. Totdat we afgelopen weekend ineens heel veel medelijden met onszelf hadden. Onze laatste vakantie in Portugal was niet echt een vakantie. We zijn door een gewapende junk overvallen, Joe kreeg voedselvergiftiging, we werden door een paar bosbranden tegengehouden en ik heb min of meer 7 dagen lang gehuid, uit angst voor iedere man die maar richting ons liep en er sloeberig en armoedig uitzag.
Het gevolg was dat we niets meer planden en geen concrete data prikten om op vakantie te gaan. Er waren verschillende excuses: Joe heeft veel van huis gewerkt in een andere staat, daarnaast was ik druk op zoek naar een baan, kregen we visite, en onbewust waren we waarschijnlijk ook erg bang voor een Portugal herhaling.
Omdat we het afgelopen jaar veel visite hebben gehad uit Nederland, dachten we zo wel aan onze ontspanning toe te komen, maar niets bleek minder waar. Ondanks dat het ontzettend gezellig is om vrienden en familie over te hebben en ons leven te laten zien, wakkert het bij ons wat minder vakantiegevoel aan dan bij de visite. Tegenover de gezelligheid die logees opleveren, staan een extra trip naar de wasserette, veel uitleggen/vertellen, gids spelen, en een overhoop gegooid ritme. Niet slecht af en toe, maar vakantie is het niet. Ik merkte zelfs dat ik jaloers was op de ontspannen staat van de gasten en de vele vrije dagen die zij hadden en daar gebruik van maakten. Als jaloezie het overneemt van plezier dan is de boodschap luid en duidelijk en is het tijd dat je jezelf een lesje leert. En wat een straffe les: op vakantie! Doelstelling van dit vak "Op Vakantie naar Jamaica", is om beter voor jezelf te zorgen zodat je meer van anderen kunt genieten.
Nu het einde van het jaar in zicht komt, was het de HR afdeling van Joe’s bedrijf dat onze ogen opende. Joe kreeg een bericht dat hij nog 8 vakantiedagen op moest maken voor het einde van het jaar. Zo niet, dan raakte hij ze kwijt. Dit bericht wakkerde ons verlangen naar zon-zee-strand extra aan. Even dachten we eraan om de dagen aan onze ouders op te maken die met de kerst beiden langskomen, maar daar zijn we nu iets te egocentrisch voor geworden! Met hulp van Meike en Geert was de vakantie snel geboekt: Jamaica, nog nooit geweest, veel zin, boeken “Ya Mon”!
Tussen het bezoek van Meike en Geert (afgelopen week), mijn ouders en Joe’s ouders, die met kerst komen, hebben we net een weekje Jamaica kunnen proppen. Een welverdiende vakantie. Ik merk dat vooral Joe erg gestressd en kribbig is de laatste tijd. Hij kan wel wat zand tussen zijn tenen gebruiken.
We hebben twee luxe, maar betaalbare, afgelegen resorts geboekt. Een in de bergen en een hutje op het strand. 2 dagen nadat Meike weggaat, en 2 dagen voor Kees en Faustine arriveren zijn wij niet te bereiken. Er komt een “DO NOT DISTURB” bordje op onze mailboxen te hangen. Heel raar om aan het idee te wennen dat er eindelijk een vakantie aankomt. De laatste leuke vakantie was Turkije 3 jaar geleden, dus het werd tijd.
Er is alleen 1 klein probleempje: ik kan mijn badpak sinds de verhuizing niet meer vinden!
After more than 1,5 years we thought we deserved a real vacation and that feeling of deserving grew bigger and bigger until we were really feeling sorry for ourselves. Our last trip has been quite a long time ago and was a horrible, traumatic experience as we were robbed at knife point in Lisbon, Portugal. This attack was followed by another 7 days of non stop harassment, Joe's food poisening, forest fires and me crying throughout the holiday, out of fear of being attacked again.
We stopped planning vacations every since our Portugese nightmare. Our excuses were numerous: Joe was stationed out of state for work, he had many freelance projects, Femke could not interrupt her job search and subconsciously the most important reason: we were still shaken up from the Portugal trip. Not taking any real breaks is not smart and very unhealthy, we discovered.
We even thought that having a lot of visitors would make up for the lack of vacation, but as wonderful as it is to receive guests, it is not a vacation for us. Our guests are great friends + family members and it is great to introduce them to our lives in the States, but despite the joy of having dinner together, to us their vacation means an extra trip to the Laundromat, planning, playing tour guide and disrupting the normal rhythm of our lives. It is not a bad thing. Seeing people we love is wonderful and a great joy, and would be better if we had some relaxation of our own.
As the end of the year is coming closer, Joe was pinged that he still has 8 vacation days to finish before the end of the year. Being very tired from the move, work, freelance work, job search, cold weather, past and upcoming visitors we started to crave sun-sea-sand. And so within 2 days we planned a trip to... JAMAICA. Never been, want to go? Let’s do it!
In between my sister and her boyfriend Geert visiting and my parents + Joe's parents arriving, we are going on a very unexpected trip. But a much needed one. Especially Joe is tired, worn out and very touchy these days. After 1,5 years of stress and no break, and having me bugging him. He can definately use some sand between his toes.
We booked some real boutique, but affordable resorts: one in the mountains and one on the beach. I cannot wait to go. 2 days after my sister leaves (Dec 8), we will fly to Montego Bay and 2 days before my parents + Joe's parents arrive (Dec 18) we are coming back. 6 days of NOTHING. From December 10 - 16 there is a DO NOT DISTURB sign on our e-mail addresses and mail box.
We cannot wait, because when you cannot remember when you last saw the sunset, and you were truly relaxed and care free, it is time for a break.
The only problem is that I cannot find my bathing suit ever since we moved!
Posted by Femke at 06:20 PM | Comments (3)
Thanksgiving 2006
Our first Thanksgiving in New York. Knowing that during December our house is going to be full with visitors we decided to spend Thanksgiving together, at home. This was a great idea.
We spent a lot of money on dinner-for-two and enjoyed a quiet day, during which I finished painting the walls and Joe cooked. And boy did he cook. We had an amazing red snapper that was baked in the oven, covered by pounds of salt. We finished the whole snapper and made sure to dig into every corner of its skull to get all the "meat" out. It was an unconventional, but yummie Thanksgiving meal.
The next day we set out for West-Hartford and spent a great weekend with Josh and Kate. The weather was amazing and we cooked some more. But more importantly we laughed a lot. Bennett is a great little boy with a real sense of humor and easy going attitude. In order to please his and our own curiosity we visited an Alpaca farm, ran by one of Kate’s colleagues.
We had never heard of an Alpaca and so we did our researched before we headed out. What started as a joke: "Let's google the alpaca" became a frighteningly serious enterprise. Those animals are very expensive. A pregnant Alpaca, or one with a Cria (baby) are easily $18K. Unbelievable. Joe and Josh are now planning to start an Alpaca insurance agency as everybody with an Alpaca needs insurance.
The Alpaca originally comes from Peru, but the American breeders have managed to get a law installed that does not allow any more imports of foreign alpacas. They want to protect their own breed. Scary but true. No Alpaca from Peru will ever cross the American border again.
They are strange animals. I think somewhere in the mountains of Peru a lama and a sheep were very lonely.... and thus created the Alpaca. There is no other explanation for this creature.
A wonderful Thanksgiving that was quiet, relaxing, and loving at the same time. Exactly the point of Thanksgiving, if you ask me. Now we are ready for December during which, my sister, my parents and Joe's parents will visit us. In between, we also need to pack a holiday as Joe still has vacation days left over.
We are craving for sand, sun and sea
Posted by Femke at 05:22 PM | Comments (0)
November 22, 2006
Kiezen in Buitenland
Ik heb vanmorgen gestemd in het buiteland. Dat kan tegenwoordig via internet en het was gemakkelijk, snel en heel duidelijk.
Hoewel het consulaat in Boston en New York er alles aan doet om je zoveel mogelijk ongemakkelijk, ongewenst en ongegrond te laten voelen, heb ik toch doorgezet en mij weten aan te melden om te stemmen in het buitenland. Ik had er al een paar keer naar gevraagd in Boston, maar kon het antwoord van die "behulpzame" (ahum) mevrouw nauwelijks verstaan, door de hete aardappel in haar keel. In NY heb ik toch de nodige informatie uit ze gepeuterd en het bleek heel makkelijk om via internet te stemmen.
Ik vind het bijzonder dat de consulaten er zelf niet mee kwamen. Ze wekken de indruk: hoe minder te doen, hoe beter. Vertrouwen doe ik ze niet. Hopelijk is het niet nodig ooit afhankelijk van ze te zijn, want tijdens een ramp redden ze hun eigen verbrandde billen eerder dan de mijne, tenminste die "vibe" geven ze af. Cursusje klantenservice zou geen kwaad kunnen en als 1 van hun doelstellingen is het ondersteunen van Nederlanders in het buitenland, dan zijn ze zich hier niet meer bewust van.
In 5 minuten was mijn stem ontvangen en kreeg ik bevestiging van mijn keuze. Echt heel handig en zo heb ik toch het gevoel dat mijn stem telt. Het is al frustrerend genoeg dat ik hier in Amerika niet mag stemmen.
Ik heb netjes naar Balkenende geluisterd op RTL Boulevard (via internet uitzendingen, kan ik die afleveringen zien) die iedereen opriep om te stemmen. Ik heb niet op hem gestemd, maar dat is geen verrassing denk ik.
Posted by Femke at 03:39 PM | Comments (0)