March 29, 2006
Ghost Buster
Sinds gisteren ben ik de trotse eigenaar van maar liefst 3 kruimeldieven/dust busters of "ghost busters" zoals ik ze noem. Voor elke kamer 1.... het "hoe, wat waar en wanneer" van deze 3 kruimeldieven:
Zonder kruimeldief kan ik niet schoonmaken. We hebben een apartement met houten vloer die stikt van de kieren en scheuren, omdat het huis verzakt. Het vuil krijg je er lastig uit, omdat stofzuigers hier abominabel slecht zuigen en veger en blik gewoonweg niet werken. Toen ik aankwam in ons apartement, een jaar geleden, heb ik meteen twee huishoudartikelen aangeschaft: een strijkijzer en een kruimeldief. Strijken doe ik niet zo veel, maar kruimels zuigen des te meer. Totdat mijn kruimeldief er 2 maanden geleden mee ophield. Paniek, want nu kon ik niet meer schoonmaken. Ik heb bepaalde gewoontes en ben daar aangehecht, houdt niet van veranderingen. Zonder kruimeldief houdt het schoonmaken dan ook op. Alles of niets! Dat niets, zag Joe echter niet zo zitten want het stof stapelde zich op en ook de wc rook niet zo lekker meer. Ook voor de wc heb je een kruimeldief voor nodig, beweerde ik en dus werd die niet schoongemaakt. Hij wilde een nieuwe voor mij kopen, maar ik wilde een nieuwe van de fabrikant. Daar had ik recht op want mijn kruimeldief was nog geen jaar oud.
Na een telefoontje werd mij een nieuw exemplaar beloofd binnen 14 dagen. 2 weken niet schoonmaken, kon nog net en dus besloot ik 14 dagen te wachten. Als grapje ging ik 's ochtends iedere dag naar mijn werk met de woorden "misschien ligt vanavond de ghost buster op mijn stoep."
2 weken later was er echter nog niets bezorgd. Toen ik weer belde met de fabrikant, bleek dat ik uit hun computersysteem was gegooid. De kruimeldief werd opnieuw aangevraagd.
2 weken later nog niets. Inmiddels had ik het apartement met swiffer, stoffer en blik toonbaar gemaakt. Dat ging met veel vloeken en tieren. Weer gebeld. Dit keer bleek mijn kruimeldief niet voorradig en het systeem lag plat. Mijn naam werd genoteerd en mijn probleem zou met het management worden overlegd.
2 weken later, nog steeds geen postbode met kruimeldief onder zijn arm. Weer gebeld. Het meisje verzekerde mij deze keer dat een nieuw en duurder model net op de post was gedaan, ter compensatie voor het lange wachten. Pff wat een opluchting, binnenkort kon ik mijn schoonmaak ritueel weer voortzetten op de oude, vertrouwde manier.
Na 2 maanden 's ochtends afscheid nemen van Joe met: "misschien ontvang ik vandaag mijn nieuwe ghost buster" keek Joe wel heel meelijwekkend naar me. Het werd tijd om mij voorzichtig te vertellen dat de kruimeldief misschien wel nooit zou komen. Hij vond dit wachten natuurlijk belachelijk en gaf aan dat voor $30 ik veel moeite en gezeur had kunnen besparen, door meteen een nieuwe te kopen. Nederlandse krent die ik ben, zag dat natuurlijk heel anders: ik wilde hebben waar ik recht op had, en gratis ook.
Nou ik heb veel waar voor mijn gezeur gekregen. Gisteravond (2 maanden na mijn eerste telefoontje) kwam ik na een training, moe en hongerig thuis, maar ik kon niet naar binnen door de muur van dozen voor onze deur. Ik schopte de dozen opzij en dacht dat ze voor onze huisbazin waren, die zich regelmatig op TelSel uitleeft. Totdat ik zag dat op alle drie de dozen mijn naam stond, nou ja een versie van mijn naam (Famekey Vergooigz). Ik had niets in drievoud besteld... cadeautje van Joe... misschien dan eindelijk de ghost buster in drie aparte onderdelen verpakt?
Wat wilde het geval, in alle drie de dozen zat een ghost buster. Allen van verschillende formaat en sterkte. De eerste was een copy van mijn eigen dust buster (de goedkoopste destijds), de tweede iets zwaarder en de derde is van industrieel kaliber. Oeps, nu hebben we er drie. Waarschijnlijk is er bij de fabrikant 3 keer een aanvraag ingediend om mij van kruimeldief te voorzien. Wat nu? Na tranen met tuiten te hebben gelachen met Joe die niet meer kon snowboarden van de buikpijn, heb ik besloten om ze maar even ingepakt te laten zitten. Dadelijk bellen ze nog op om de fout te corrigeren. Zo niet, dan krijgt iedere kamer een eigen kruimeldief. Of... Jennifer en Scott gaan binnenkort trouwen, een mooi huwelijks cadeau?
De aanhouder wint!
Since Tuesday, I am the proud owner of 3 dust busters, or ‘ghost busters’ as I'd like to call them. One for each room in our apartment. The "how, what, where and when" of each of these ghost busters:
Without a dust buster, I cannot clean. We have an apartment with wooden floors that suffers from many cracks and tears, because the house is sliding down the hill. The dirt and dust piles up in these cracks and without a dust buster I cannot get it out. I tried vacuum cleaners but they suck or don’t suck at all, I should say. They are really horrible compared to Dutch vacuum cleaners. I tried a duster and broom but they spread out the dust to different cracks before I have a chance of catching it.
When I moved into our apartment, a year ago, I immediately bought two household tools: an iron and a dust buster. I do not iron that much but dust busting is a weekly activity. Until my buster stopped working about 2 months ago. Shock followed by panic: I could not possibly clean our apartment without a dust buster. I have customs and habits to which I am attached. I do not like change unless caused by myself. The cleaning ended when the dust buster stopped working. All or nothing! The ‘nothing’ part, Joe did not particularly like as the dust piled up and the toilet did not smell very clean and fresh anymore either. But I was not giving in: “I also need a dust buster for cleaning the toilet,” I claimed. This was Joe’s cue to suggest we’d buy a new buster. But I refused. It broke down within a year and I felt entitled to receive a new one from the manufacturer.
After a phone cal, the manufacturer promised to send a new one within 14 days. I promised Joe to clean the apartment in 2 weeks after the new ghost buster had arrived. 14 days of waiting. Every morning I said goodbye to Joe with the words “Maybe I get my dust buster today.”
2 weeks later… no dust buster on the porch. I called the manufacturer again and it turned out that they kicked my name out of the computer system. They would order it again, which would mean another 14 days of waiting.
2 weeks later…. no buster. In the mean time I gave in and cleaned with a broom, under loud protesting and much cursing. I called the manufacturer again. This time their computer system was down and they would note down my name and talk to the management.
2 weeks later…. still no sight of our mailman carrying a buster under his arm. I called again. A girl assured me that a new, more powerfull and more expensive version had been shipped that day. She apologized and hoped they compensated the weeks of waiting by sending out a better version of the one I owned. Pfff what a relief, the dust buster was on its way. Soon I would be able to clean the apartment the I always did.
Joe observed this dust buster adventure from the side line and started to look at me with more and more pity in his eyes as the weeks went by. He was close to buying me a new buster himself. $30 would have saved a lot of waiting, phone calls and negative cleaning sprees. Cheap as I am, I refused to take his offer. I wanted to get what I deserved, free of charge.
Well, I got enough dust busters to last me a life time now. Last night (2 months after my first telephone) I came home after a training, tired and hungry. But I could not get inside, because the door was blocked with boxes. I kicked the boxes aside, assuming were for our landlady who orders from TelSel more often than she should. Then I saw that on all three the boxes my name was printed on the delivery sticker. I did not order anything in three-fold... a present from Joe... perhaps the ghost buster in three separate parts?
It turned out that all three boxes contained a dust buster. All of different sizes and strength. The first was a copy of my own buster (the cheapest at that time), the second somewhat heavier and the third is of industrial caliber. The manufacturer must have ordered a new dust buster with every phone call I made. I could not stop laughing and even Joe fell off his snowboard (he was riding in Whistler, Canada). I will start using one and keep the other 2 boxed, just in case they want them back. If not, then I will have a lot of dust to bust.
Perseverance pays off in the end!
Posted by Femke at 02:32 PM | Comments (2)
March 20, 2006
Crea Bea
Joe is het hele weekend flink ziek geweest. Hij kon het huis niet uit en als vrouw (in sickness and in health) moest ik natuurlijk aan zijn ziekbed zitten. Ik heb heel wat heen en weer gereden om aan zijn eet- en medicijn behoeftes te voldoen. Om eerlijk te zijn vond ik zo'n weekendje thuis helemaal niet erg. Ik heb geknutseld, gelezen en wat achter de computer gezeten. Vorig jaar had ik al wat lichtknop-dingetjes (hoe heten die dingen eigenlijk?) versierd en daar ben ik dit weekend weer mee verder gegaan. Zie hier wat resultaten. Ik ben er zelf erg blij mee. Volgende week wat lak kopen om ze te beschermen en dan kunnen ze gemonteerd worden. Volgens mij heb ik er iets meer gemaakt dan beschikbare lichtknoppen in ons apartement. Vorig jaar hebben Paul en Anne er een paar uitgekozen en in hun nieuwe huis geinstalleerd. Als iemand interresse heeft, laat maar even weten.
Joe was quite sick the entire weekend and as his wife (in sickness and in health) I stood by him, sitting on the edge of his sick-bed. I also drove up and down to the stores in order to supply him with the necessary food, beverages and medicines. To be honest: I did not mind staying home at all. It gave me a chance to relax, do some crafts, read and sit behind my computer. I decorated light switches and am very happy with the results. I need to varnish them and then they are ready to be installed. One problem: I made more switches than we have in our house. If people are interested in having one, let me know.
Posted by Femke at 12:43 AM | Comments (4)
March 13, 2006
Hoedje
Toen Sabine & Koert en Geraldine & Peer trouwden heb ik op hun bruiloft een mooie geleende hoed gedragen. Je voelt je echt een dame met iets op je hoofd en stiekem hoopte ik weer een keer de gelegenheid te krijgen. Wat wil het geval: dit jaar staan er 2 bruiloften op de kalender. Begin juli trouwt een neef van Joe en in september trouwen Jennifer & Scott. Om eerlijk te zijn weet ik niet hoe formeel de bruiloften zijn, maar ik draag zeer zeker een hoed. Als ik een duur vliegticket moet kopen om op de bruiloft aanwezig te zijn, doe ik ook aan wat ik wil.
Toevallig liep ik door de hoedenafdeling van een grote discount winkel (Filenes Basement) waar ze sterk afgeprijsde merkkleding, en -spullen verkopen. Opeens viel mijn oog op de hoedjes en specifiek op dat ene hoedje dat perfect bij mijn twee mogelijke trouw-outfits past. Ik heb nog even een dag nagedacht maar kon de aanbieding niet weerstaan. De hoed was van $150 voor $30. Een koopje dus, vooral als je erachter komt hoe ongelooflijk duur hoeden zijn.
Het liefst doe ik hem iedere dag op, ik ben er helemaal verliefd op. Mijn eerste, echte, eigen hoed voor speciale gelegenheden. Nu nog een model in blauw, zwart, rood is ook wel mooi.....
Posted by Femke at 09:16 PM | Comments (1)
November 04, 2005
Strawberries and Oranges
Na een week heel hard werken (dagen van 10/11 uur) om de training van aanstaande maandag en dinsdag rond te krijgen, zat er een pakje bij de post. Mijn "oilcloth" was gearriveerd. Een tijdje geleden hebben Joe en ik in een Mexicaanse restaurantje gegeten en ik was helemaal weg van hun tafeljtes. Blauwe en rode tafelpoten met felgekleurde plastic tafelkleden over het blad gespannen (van onderen vastgeniet). Die wilde ik ook voor onze 2 keukentafels! Onze keuken is idioot groot, en saai wit. Tijd voor meer kleur dus.
Eerst ben ik wat stoffenzaken afgereden, maar die hadden niet wat ik zocht. Dus op zoek op het internet en daar vond ik al snel wat ik zocht: "Oilcloth" heet het spul blijkbaar. En de wereld van "Oilcloth" is in ieder geval groter dan je denkt. Je kunt van placemats, tot hoedjes bestellen. Het was moeilijk kiezen. Ik wilde fruit dat stond voorop maar bananen, aardbeien, sinaasappels of vijgen? en dan als achtergrond: groen, geel, roze, rood, blauw of groen? Te veel keuze voor iemand als ik. Joe gaf na 2 avonden 'helpen' met de besliss te nemen op...
Ik heb de plastic kleden meteen op de tafels gelegd. Wel heftig ineens zoveel kleur en drukte in de keuken die altijd zo saai was. Ook waren de tafeljtes in het restaurantje klein en vierkant. De tafels in onze keuken zijn 3 keer zo groot. Maar ondanks dat, vind ik ze super! Iedere keer als ik ze zie moet ik glimlachen. Weet nog niet of ik ze zo laat hangen of dat ik ze ook van onder wil vastnieten en de tafelpoten wil verven. Even wennen aan dit eerste effect! Het zijn grote lappen stof van 15 dollar (= 10 euro) per stuk. Ik heb ze expres te groot besteld zodat ik er altijd nog iets anders mee kan doen.
Sinds kort kun je commentaar op mijn website achterlaten dus ideen zijn welkom. het motief met de vijgen was ook gaaf, maar ik heb helaas geen keukentafels meer..
After a week of long days and hard work at the office (around 10/11 hour days,) I was rewarded with a package that came by mail. My "oilcloth" had arrived! A while ago Joe and I had lunch in a Mexican restaurant and I loved their cute little tables. Blue and red table legs with brightly colored plastic tablecloths stapled on the top. I wanted this for my own tables! Our kitchen is idioticly large, and painted in dull white. Time for some color.
After visiting several fabric stores, who did not have what I was looking for, I decided to look on the internet. The world of oilcloth is larger than you can imagine. You can get place mats, hats, bags, etc in oilcloth. It was difficult to choose from the wide selection design. I wanted fruit, that I knew for sure but what kind: bananas, strawberries, oranges or figs? and then the background: green, yellow, pink, red, blue or green? Too much choice for someone like me. After 2 days, Joe gave up 'helping' to decide....
For now, I just put the cloth on the 2 tables in the kitchen. Quite intense to have so much color in the boring white kitchen. The tables in the Mexican restaurant were much smaller (tiny) and so the surface of brightness was not as overwheling. But still, I find the effect funnky! Every time when I enter the kitchen it makes me smile. I am not sure if I want to let it hang like this, but it is a start. I might paint the tables (just like the restaurant did) and then tightly staple the cloth around the top
As of today, you are able to leave comments on my website so feel free to give me your opinion or tips.
Posted by Femke at 11:20 PM | Comments (0)