This was my first see-nothing do-nothing, vacation and to be honest: it took a while to get used to. We needed some R&R and that is exactly what we got at the Rock House in Negril, Jamaica. Joe prevented me from hiking and biking and all we did was eat (very hard work), swim and lie in the sun. We listened to lots of Reggae and ate plenty of jerk-chicken and jerk-fish.

After 2 days, I did not mind that we didn't venture out as much as we usually do. I noticed that I was still quite insecure about exploring the unknown. After Portugal, where we were robbed at knife-point, I find it hard to carelessly walk around. Since this was our first trip after Portugal, I was surprised by these feelings. Apparently the robbery was more traumatic than I thought. At night we took taxi's instead of walking to the restaurants. No late night beach walks for us.

We stayed at the Rock House; a very small boutique resort. Joe and I lucked out with our hotel room. There are several private, cabins on the cliffs and a few "regular" hotel rooms. We could not afford the fancy cabins and opted for the hotel rooms. This way we could enjoy the richer people/feelings but not spent the money.
After our arrival, we had to wait for several hours before our room was ready. When we finally were escorted to the hotelrooms, we were left behind in a... private cabin. Our first night there, I did not sleep: I was convinced that they had given us the wrong room and we were going to be surprised with a very high bill.
The next morning we went to the receptionist desk and they assured me that we were in the right room. Our cabin was not located on the cliff side, but further away from the sea. Its view was not as nice but still pretty spectacular.
We really lucked out and made sure to enjoy the luxury that surrounded us. The shower was outside which was a great sensation. To shower in the open air, completely private, shampoo your hair when looking at the bright blue sky above you, was amazing.

After 4 night in the Rockhouse we spent 2 nights in another small hotel at the beach. This was a very different atmosphere. The beach is public, so there is a lot more to see and many more hustlers to shake off. At the second hotel, we celebrated Joe's 33rd birthday in an improvised way: with apple cider and 2 pieces of chocolate cake from the hotel bar.

Every morning after sleeping in, we fuelled up on Blue Mountain Coffee. We liked the taste so much that we bought several bags for our friends, family and ourselves. The Jamaican supermarket charged quite some $ for the coffee. We knew it was expensive coffee in the US, but just assumed that it would be cheaper at the bottom of the mountain where the beans grow. Little did we know that the $10 per pound we paid in Jamaica was quadripled in the US. After we came back in New York and we went grocery shopping, we found out that the same coffee is $40 a pound in the US. We could not stop laughing and were stunned that this coffee is that expensive here. Our friend Anne even confirmed this. When she once visited a restaurant in Miami the menu announced that a cup of Blue Mountain Coffee would cost her $15. The perfect deal for a cheap Dutch girl.

Unfortunately our return was not as relaxed as our stay in Jamaica had been. The flight was delayed with 7 hours. And those 7 long hours at a small airport ruined the zen state we were in. On top of that US immigration gave me a hard time when we got home at 4:30 in the morning. The joy of dealing with immigration officers who do not understand the rules themselves and see you as the next best terrorist. Very frustrating to be sitting in a dumpy office at 4:30 at night, being accused of trying to illigally enter the country. When the immigration officer had to admit that I was right and he was wrong he even got crankier with me. Grrrr.

2 days after our return: Kees and Faustine arrived to admire our nice sun tan.

Every day we listen to some reggae music and dream of the Rock House. We will definately go back again.

Helaas had Meike met haar vlucht vanuit Chicago veel pech. Door het slechte weer werd na lang wachten haar vlucht uiteindelijk afgelast en kon ze pas de volgende dag komen. We zaten dus 1 nacht met Geert alleen opgescheept.

Nadat we Meike van het vliegveld hadden opgehaald, zijn we uitgebreid gaan brunchen in Brooklyn. Daarna kon het sightsee-en in ons apartement en in de stad beginnen. Meike was al een paar keer in New York geweest en hoefde dus niet zo nodig alles te zien. Dat kwam Geert goed uit, want zo konden ze rustig de stad bekijken en veel cafeetjes aan doen.

Ter afsluiting van de vijf gezellig dagen, hebben we op 5 december bij ons thuis gegeten. Geert stapte tussen de gangen door op, om naar de toilet te gaan en opeens werd er keihard op de duur gebonsd. Mijn hart stond stil en ik riep door de wc deur: "Geert, doe jij dat", maar hij wist van niets. "Geert zeg nou wat. Als jij het niet was, dan is het een dakloze die is binnengeslopen." Met trillende handen liep ik naar de deur en keek ik door het "spiekertje". Toen pas had ik door wat er aan de hand was. Sinterklaas en Zwarte Piet waren langsgeweest. Ik was door alle drukte, het koken, de gezelligheid helemaal vergeten dat het Sinterklaasavond was. Iedereen lag natuurlijk in een deuk, dat ik zo goedgelovig ben en echt niets door had, zelfs bang was om de deur te openen.

Nadat we de openhaard hadden aangestoken, kon het uitpakken beginnen. We zijn enorm verwend met echt hele leuke cadeaus. Een opvouwvaas (om ruimte te besparen in ons kleine stulpje), een hele gave lamp (die hadden we toevallig net op ons wensenlijstje gezet), een volautomatische kurkentrekker (iets waar Joe al jaren lang bij staat te dralen als we hem zien in een winkel) en een heel mooi boek voor mij "de Vliegeraar". Het laatste cadeau heb ik in 1,5 dag op vakantie uitgelezen. Wat een fantastisch verhaal. Iets te verdrietig voor een vakantie, maar toen ik 20 bladzijdes had gelezen, kon ik gewoon niet meer ophouden. Normaal is Joe degene die ik het boek uit handen moet rukken omdat we gaan eten, dit keer was ik dat.

De dagen vlogen voorbij. Met hulp van Meike en Geert hebben tussendoor ook nog onze last-minute vakantie gepland en als we terugkomen staan 2 dagen later (dinsdag, 19 december) Kees en Faustine al weer op de stoep. December is echt een vakantiemaand!

Toen Joe op het schema van de hardloopwedstrijd keek, zag ik dat er allerlei hekken om ons apartement stonden. Tegelijkertijd kwamen we tot de conclusie dat ze waarschijnlijk vlakbij ons huis voorbij zouden rennen. Eenmaal buiten hoefden we alleen maar het hoekje om te lopen en om honderden felgekleurde broekjes en shirtjes voorbij te zien scheuren. We kwamen aan terwijl het staartje van de koplopers hun beste beentje voorzette. En toen, ineens, geheel onverwachts kwam Lance Armstrong voorbij. Hij rende onder begeleiding van enkele meervoudige marathon winnaars en twee grote motors voorzien van cameramannen en politie. Hij schoot voorbij, maar ik herkende hem nog net aan zijn profiel.

Nadat ik bijgekomen was van Lance's verschijning, volgden er duizenden middeklas renners. Ongelooflijk hoeveel mensen er meededen. Wij stonden ongeveer halverwege en dankzij ons gejuich en dat van de honderden meejuichers aan de zijlijn klaarden hun gezichten helemaal op. Sommigen hadden hun naam op hun shirt of arm geschreven en bij "Hup Ben" of "Go Mary" zag je ze een stapje extra maken. Het was echt een spektakel. Ik heb gelezen dat er 2055 Nederlanders meededen. Een aantal heb ik er herkend.

Na de middeklasse kwamen de pijnlijke gevallen. Diegene die nog niet eens halverwege waren en al struikelend met tong op de knieeen voort strompelden. Je vroeg je af of ze uberhaupt wel hadden getraind. En na de strompelaars volgden de clowns. De NY marathon is voor iedereen toegankelijk, er zijn geen qualificatie eisen. Hoe je de finish lijn haalt maakt niet uit. En dus kwamen er regelmatig clowns, versierde bh's, neushoorns, en ander (leed)vermaak voorbij.

Jong, oud, kort, lang, gezond en gehandicapt renden door alle 5 boroughs van New York. Ik heb ook een aantal blinde mensen en iemand met down-syndroom voorbij zien rennen. Echt ongelooflijk knap. Dan voel je je wel heel klein...

Een geweldig spectacel, gevolgd door het verven van een oranje muur. Dat is mijn marathon project van de afgelopen weken: het verven van onze muren.

I saw Lance Armstrong run by our house during the NYC Marathon! Sunday morning we were woken up by helicopters circling above our roof. We knew that the NYC Marathon was taking place that day, but we had no idea we did not have to leave our house in order to observe the runners run by.

It was a great event, followed by my own personal marathon project: painting our walls.

Voor Joe betekende dit weekend een reunie met enkele oud studiegenoten, aangezien Jenn en Joe huisgenoten waren en aan dezelfde universiteit in Rochester hebben gestudeerd.

Ik vond het best spannend. Jenn heeft mij enige tijd geleden gevraagd haar te helpen bij de zoektocht naar DE jurk. Ik vond het een hele geslaagde speurtocht. Nu hoopte ik maar dat Scott en de andere gasten daar ook zo over dachten.

In Amerika is het gebruikelijk om de bruiloft de dag van te voren te repeteren. Als je gemiddeld zo'n $20.000 aan die ene (halve) dag uitgeeft, dan wil je natuurlijk dat alles vlekkeloos verloopt. De repetitie wordt alleen door het bruidspaar, de ouders, getuigen en bruidsmeisjes en jonkers bijgewoond. Na de rehearsal wordt er simpel gegeten en geeft het bruidspaar kadootjes aan de zogenaamde "wedding party". Dit zijn meestal simpele presentjes (zakmes, cadeaubon) om te compenseren voor al het geld dat de wedding party in hun outfits, de reis, de hotelkamers etc, heeft gestoken.
De bruid bepaalt wat de bruidsmeisjes/jonkers dragen en daar moeten ze dan zelf voor betalen (incl. schoenen, haar, make-up, sieraden, etc). Geen kindjes die als bruidsmeisjes/jonkers fungeren, maar volwassen vrouwen en mannen. Vriendinnen en vrienden van de bruid worden meestal in zuurstok roze en dure taxito's gehesen en spelen prins en prinses naast de bruid en bruidegom. Dit wilden Jenn en Scott op hun trouwdag voorkomen en dus hebben ze hele normale, nog-een-keer-te-dragen jurken en pakken uitgekozen (zie foto's). Het was leuk om iedereen in de jurken te zien, die ik heb helpen uitkiezen.
Omdat ik nauw betrokken was bij het uitzoeken van de jurk, hebben Jenn & Scott ons ook uitgenodigd voor het repetitiediner. Een goede manier om iedereen beter te leren kennen voordat de bruiloft plaats vond. Jenn had bioscoop pakketten voor de meiden gemaakt en daar werd ik ook mee verrast. Voelde me echt deel van het bruiloftsgeheel.

Een trouwerij begint hier vaak pas 's middags. 100 man is een kleine bruiloft, 200 a 300 is gemiddeld. Waar je deze mensen vandaan haalt, vraag ik mij nog steeds af. Volgens mij ken ik niet eens 300 man die mij ook allemaal kennen.
Ik denk dat de bruiloft hier minder lang duurt, omdat er geen onderscheid wordt gemaakt tussen daggasten, receptiegasten, feestgasten. Iedereen is hier van het begin tot het eind op de bruiloft aanwezig, wat heel wat meer geld kost. Toen ik uitlegde hoe het er in Nederland aan toe gaat, vond men het maar vreselijk "cheap" en "not done" om mensen tussen receptie en feest weg te sturen.
Toen we 's ochtends wakker werden van het getik op de ramen, vermoedden we al het ergste: Regen. En niet zo'n beetje ook. Vaak heeft het binnenland van Amerika met noodweer te maken, veroorzaakt door restjes van orkanen die bijvoorbeeld in Florida woedden. Dat was op deze trouwdag helaas ook het geval. Arme Jenn & Scott. Het was echt noodweer. Het stormde zo hevig dat de auto onderweg over de snelweg werd geslingerd. Jenn en Scott stapten snel over de teleurstelling van het weer heen. Er werd een paskamer geimproviseerd zodat Jenn in een droge jurk voor het altaar zou staan en pas op het laatste moment deed Scott zijn kaplaarzen uit en nette schoenen aan. Het was een gezellige, ontspannen bruiloft. En het belangrijkste: Scott vond de jurk heel mooi! Dankzij het slechte weer, hing er een hele intieme sfeer en de schuur was echt prachtig versierd. Als ik ooit nog eens ga trouwen, zou ik het op een dergelijke manier doen.

De bruiloft zou oorspronkelijk buiten in de boomgaard plaatsvinden (hoe romantisch) maar alle gasten werden de schuur ingedreven. Daar was net genoeg plek om allemaal te staan en de ceremonie bij te wonen. Toen het eten echter werd opgediend kon niet iedereen indezelfde schuur zitten. De oudere, bejaarde en 40+, gasten mochten daarom in de schuur eten en de jongere (ik val daar nog net onder) moesten in de tent plaatsnemen.
Door de kou heb ik jammergenoeg nauwelijks een hap naar binnengekregen, ik was goed verstijfd van al het rillen. De tent die buiten stond, kon niet vastgezet worden, anders zou hij de lucht in vliegen, en dus ging de wind er dwars door heen. Daar zat ik dan in mijn zomer jurkje. Snel heeft Joe een trui en een bodywarmer gevonden en daar overheen had ik zijn lange regenjas aan. Ik leek wel een Michelin "flasher" ofwel een volgepropte potloodventer. Al onze kleding zat nog in dozen opeengestapeld in ons nieuwe apartement en ik had voor de verhuizing mijn trouw-outfit al uitgekozen en apart gehouden. Geen moment heb ik erover nagedacht om een tweede, warmere, keuze in te pakken. Stom, stom, stom.

De bruiloft begon om 3 uur en om 10 uur 's avonds heb ik zeker een uur onder de douche gestaan, om op te warmen. Ontkleumd en met 10 lagen kleren aan zijn we vervolgens naar een heel gaaf jazz restaurant gereden, dat Joe nog uit zijn studententijd kende. Daar heb ik mij helemaal volgestopt met warme soep, pizza en alles wat maar wat wintervet zou creeren.

De volgende dag zijn we met Jenn & Scott gaan brunchen, wat ik om eerlijk te zijn gezelliger en intiemer vond dan de bruiloft. Zoveel mensen die je niet kent tijdens het feest. Na de brunch zijn we samen nogmaals naar de trouwlokatie gereden en hebben we in de boomgaardwinkel een lekkere appeltaart, jam en wat bloemen gekocht.

De rit naar huis was schitterend door de bergen, terwijl de zon onder ging. Een leuk weekend van huis en voor Jenn & Scott een belangrijke reunie met vrienden en familie.

weekend 1 in Brooklyn: bruiloft van Jenn en Scott in Rochester, NY (3 dagen van ons nieuwe huis)
weekend 2: Dico en Mirella komen logeren vanwege de US Open (gezellig)
weekend 3: BOA's komen aan
Weekend 4: met Boa's naar Boston
Weekend 5: Frank en BOA Miranda logeren in NY op doorreis naar Florida
Weekend 6: lang weekend in Boston waar Joe een congres heeft
Komend weekend: mijn nichtje uit Nederland komt aan.

Is dat druk of druk? Om eerlijk te zijn is het iets te veel geweest en hoewel ik het super leuk vind dat mensen langs komen, mag ik van Joe even niemand meer uitnodigen om te komen logeren. Ik kom niet aan solliciteren toe en als dat niet snel gebeurd, komen we op straat te wonen want de huur kunnen we van 1 salaris niet betalen.

In december komen mijn zusje en vriend langs en daarna vieren mijn ouders Kerst in ons nieuwe apartementje. LEUK LEUK LEUK. Ik heb mijn ouders tegen die tijd een jaar niet gezien (januari was mijn bezoek aan Nederland) en ik mis ze vreselijk. Ik ben inmiddels goed gewend aan Amerika en heb nieuwe vrienden ontmoet, maar mijn ouders mis ik nog steeds heel erg. Geen weekendjes meer naar Maasluis, dat went nooit. Ik ben al een heel lijstje aan het maken met dingen die ik ze wil laten zien.

My Blog has been a bit silent lately. Not because I had nothing to report, on the contrary, it has actually been very busy. So busy, that I have had hardly any time time to think about writing. I'll give you a brief overview of our first few weeks in Brooklyn and our schedule:

In December we are completely booked already. First my sister Meike and her boyfriend and then... my parents. I am super super excited to see them again (it has been a year by the time they get here). They will spend Christmas with us. I have missed them tremendously, especially over the past few months. During our move they were on a sailing trip for 3 months and I have hardly had the chance to talk to them. They are especailly coming to help us do home improvement in the new apartment, or so they keep telling us. Every time we go to a nice place or eat in a great restaurant I add it to the list I want to show and share with them. After almost 2 years (!!!) in the States I have made new friends and build a new life, but I never get over missing my parents and my sister. I used to seem them every other weekend and miss that tremendously. Only 3 more months and then they can see my new life here.

Die avond zouden we in een romantisch Bed & Breakfast blijven slapen vlak buiten New York. Nou dat romantische zat er niet in. Vanwege noodweer onderweg hebben we 7 uur gereden om pas om 23:30 in de B&B aan te komen. We zouden er 3,5 over hebben gedaan als alles mee zou zitten. Jammer, want ik keek echt uit na een rustig, avondje in een ingerichte slaapkamer zonder dozen. Nu was het meteen naar bed en om 7:00 uur weer op in afwachting van alle dozen in het nieuwe apartement.

De volgende ochtend had het noodweer echter heel wat schade aangericht. De verhuizers kwamen door alle files, 4 uur later aan dan gepland. We hadden zo tijd genoeg om aan het nieuwe apartementje te wennen en even wat schoon te maken en bij te kletsen met onze nieuwe huisbazin en haar zoontje.

En nu, zitten we al 1 week tussen de dozen. Het is toch allemaal iets kleiner dan verwacht, en de boekenkasten kunnen niet staan waar we ze gepland hadden. Dus er zwerven 3 boekenkasten, heel wat dozen met boeken en nog veel meer los spul rond. We hebben wel inbouwkasten, maar daar moeten nog planken in.

We hadden afgelopen weekend helaas geen tijd om uit te pakken, omdat we naar de bruiloft van Jen & Scott moesten. De bruiloft vond in Rochester plaats waar Joe en Jenn hebben gestudeerd. Dat betekende 8 uur rijden (er is geen vliegveld in de buurt), 2 x "Yes I Dohoo" en weer 8 uur terug over 3 dagen verspreid. Jenn zag er schitterend ut in de jurk die ik heb helpen uitkiezen.

De bruiloft was heel gezellig, maar ik had toch wel liever 3 dagen willen klussen en uitpakken. Joe moet gewoon werken dus het komt op volgend weekend aan. Als het maar op tijd af is voor de BOA's komen volgend weekend.

On Sunday, the movers rang our door bell on Charlesbank Road at 7:30 am and when I opened the door a huge truck was parked in fron of our door. The men still had a lot of packing to do and they did so in a very precise manner. Every cup, plate or spoon was wrapped in layers of paper and placed on top of props of empty paper. When unpacking the new apartment turned into a paper nightmare.

I hope we can finish unpacking before the BOA’s arrive in 2 weeks.

Buffy the Vampire Slayer was ook van de partij. We vonden haar op zolder en iedereen moest natuurlijk met haar op de foto, zo vaak komt er niet een celebrity langs op Charlesbank Road.

We zijn klaar voor de verhuizers, we hebben iedereen gedag gehugged en een traantje gelaten. Op naar een nieuwe avontuur.

3 days before our big move Joe and I hosted a good-bye BBQ in Newton. Our best friends came and we had a great time. The BBQ took place in our driveway. Joe stood behind the grill and I was running around to serve everybody pasta salad and satay-sause.

We are ready for the movers, we hugged everybody good-bye. Let the adventure begin

Het is toch niet te geloven he! Besluit je om weg te gaan, krijg je een baan aangeboden. Na een jaar lang zoeken eindelijk iets leuks gevonden, heb ik de functie moeten weigeren. We hebben er nog even over nagedacht om de verhuizing af te zeggen, maar we hebben er zoveel zin in dat ik dat liever niet doe.

Ik heb een jaar geleden als Nederlandse Voice Over voor een bedrijf in de buurt gewerkt. Ik moest een Nederlandse stem inspreken voor een nieuw computerprogramma. Ik vond de mensen met wie ik toen werkte erg aardig en ook het bedrijf sprak mij aan. Ik heb daarom destijds mijn CV afgegeven, maar nooit meer iets gehoord.

Totdat Frans op bezoek kwam. Die week liep mijn hoofd over van alles wat er nog gedaan moest worden (logee, bruiloft, Montreal, NY apartementenjacht, etc) en toen ging opeens de telefoon. Of ik de volgende dag op gesprek kon komen voor een Project Management functie. Ach waarom ook niet, het is toch al te gek voor woorden deze week. Geheel ontspannen ben ik er heen gegaan. We hadden immers al besloten om te verhuizen en ik had niet veel te verliezen.... dacht ik. Omdat ik nog zo weinig sollicitatie-ervaring heb, ben ik er deels ook heengegaan om meer van die ervaring op te doen (sorry organisatie, maar ik heb jullie een beetje 'gebruikt'). Daarnaast vind ik het echt een heel leuk bedrijf en wilde ik kijken of er misschien iets in New York geregeld kon worden.

Kortom ik wilde kijken hoever ik het zou schoppen.

Nou ik heb dus een goede aftrap gegeven want om 9 uur 's ochtends terwijl Joe en ik nog lekker in ons Montrealse bedje lagen werd ik gebeld. 3 dagen na mijn sollicitatiegesprek. Met een salarisaanbod en wanneer ik kon beginnen. Oeps daar had ik helemaal niet op gerekend. Dat was wel heel snel. Ze hadden nl aangegeven dat er nog wel 2 gespreksrondes zouden volgen. Ik had namelijk mijn directe leidinggevende nog niet ontmoet, omdat die op vakantie was tijdens mijn eerste gesprek. Ik heb de HR dame dus afgewimpeld "ik ben op vakantie en ik wil graag eerst mijn toekomstige manager spreken, voordat ik beslis." Mijn ervaring met Joe of vrienden die solliciteren, is dat het maanden kan duren. Daarom dacht ik dat het ook geen kwaad kon om deze sollicitatie-ervaring op te doen. Na mijn vakantie heb ik meteen gebeld en het NY geval uitgelegd. Van de HR dame (die ik toch al een trut vond) heb ik nooit meer wat gehoord. Degene die ik tijdens het sollicitatiegesprek heb gezien, reageerden heel positief en aardig.

Wat een ironie he? Vind ik een baan, moet ik hem weigeren.

Nu maar hopen dat ik in NY iets vind.